Rembrandt Frerichs trio – Graffiti Jazz

Zowel Rembrandt Frerichs als Tony Overwater hebben in de loop van hun carrière gelijkwaardige ontwikkelingen doorgemaakt. Regelrechte actuele jazz tijdens de opleiding, spelen met grote Amerikaanse Jazzmusici en het doorgronden van de Arabische muziek. Beide zijn in staat om flexibel met nieuwe ontwikkelingen om te gaan.

De nieuwe cd van het trio ‘Graffiti Jazz’ is enerzijds te zien als een vervolg op hun cd ‘A Long Story Short’ uit 2014. Nu brengen ze voor de Jazz nieuwe begrippen in, door oneven en langere maatsoorten als 19/8. Op de cd valt het trio hiermee meteen in huis in ‘Binnen zonder kloppen’. Of ze gebruiken een eeuwenoude ritmische eenheid van dertig tellen uit de Arabische muziek, wat ze doen in ‘The King’s rhythm’. Dat is nog eens wat anders dan Europese maatsoorten als 4/4 of het meestal folkloristische 9/8. Of Frerichs heeft in ‘The Big Over Easy’ een alternatief ritme voor het slagwerk bedacht, dat toch swingt. Dat ze ook heel conventioneel een toegankelijke en aangename ballad kunnen spelen blijkt uit ‘After Johannes’. Het venijn zit ‘m hier in de herkomst van het thema: geleend van de eind 19e-eeuwse klassieke componist Johannes Brahms.

Ondanks al deze vernieuwingen wordt in de composities van de hand van de pianist/componist met veel discipline en vaak in uptempo krachtige jazz tevoorschijn getoverd. Iets waar slagwerker Planjer zijn hand niet voor omdraait en de bassist Overwater ook uiterst bedreven in blijkt. Het trio is voor deze opname ook teruggekeerd naar de conventionele muziekinstrumenten als de vleugel en de contrabas. 

Het enige stuk dat niet van de hand van Rembrandt Frerichs is, is het geraffineerde ’50 ways to leave your lover’ van Paul Simon. Het eigene van het Trio ligt ‘m hier in het verwerken van het relaxte keurslijf van het drummotief van Steve Gadd: met zijn drieën verwerken ze het dit in een staccato ritme en gedisciplineerd. Zoals gebruikelijk herken je de oude hit van Paul Simon er wel in terug, maar het is geheel ge“Frerichs’d”. In feite is Tony Overwater de hoofdpersoon in dit stuk, omdat hij op zijn contrabas de hoofdmoot van het stuk uitvoert.  

Voor het hoesje hebben ze opnieuw gekozen voor een statische foto van het trio, ook al lijkt het een dynamisch gebeuren: het trio poseert alsof ze graffiti aan het spuiten zouden zijn. Er is heel veel voor te zeggen, dat hun muziek even kleurrijk is als de vele verschillende, kleurrijke spuitbussen die bij het spuiten van Graffiti worden gebruikt. Frerichs geeft als hoofdargument dat hun muziek dezelfde euforie geeft, die hij ook voelde als jonge graffitikunstenaar. Nu is niet het illegale element, maar zijn het de ongebruikelijke factoren in de muziek die deze vreugde teweegbrengen. Niet alleen bij de muzikant, maar ook bij de luisteraar.  

Al met al is het een bijzondere en spannende cd, met veel humor in de stukken door de verwerking van al die bijzondere, nieuwe elementen.

Rembrandt Frerichs – Vleugel, Tony Overwater – contrabas, Vinsent Planjer – slagwerk

Rembrandt Frerichs Trio – Graffiti Jazz – Zennez

Plaats een reactie