Pat Metheny – From this Place

De nieuwe cd van Metheny, waarop de muziek van Metheny met zijn vernieuwde Unity Band, wordt ingekleurd met een compleet symfonieorkest. Is dit nieuwe muziek of ligt dit in de lijn van de verwachtingen? Ik denk het laatste. Daarom eerst wat biografische feiten op een rijtje, die naar deze opname hebben geleid.

De Pat Metheny/Lyle Mays band

Allereerst speelde Metheny regelmatig met een kwartet/kwintet waarin Lyle Mays achter de toetsen zijn vaste maatje was. Van 1977 (Watercolors) tot en met 2005 (‘The Way up’). Die platen en de daaraan vastgeknoopte tournees kun je zien als de constante in Metheny’s oeuvre. Maar je kunt deze groep net zo goed zien als stoplap tussen de vele verschillende muzikale activiteiten die hij ontplooide. Laten we het er op houden dat al die verschillende activiteiten voor Pat Metheny even belangrijk waren. De kwaliteit van deze groep, ondanks de diverse personele wisselingen, bleef heel constant en werden door zijn fans en andere muziekliefhebbers hogelijk gewaardeerd. In 2005 bleek de koek echter op. 

Het Metropole Orkest

In 2003 deed Metheny al een grote stap in de richting van de nieuwe 2020 uitgave ‘From This Space’. Dat jaar was hij namelijk Artist in Residence bij het North Sea Jazz Festival. Deze alleseter speelde toen zo’n twee concerten per avond, met voornamelijk Nederlandse Sterren uit de Jazzscene. Een van de overweldigende gebeurtenissen in mijn oren was dat jaar het openingsconcert van de zaterdag: Metheny bij het Metropole Orkest. Als ik me goed herinner ging het onder andere om de muziek van de cd ‘We Live Here’. Daarmee bewees het Metropole voor mij hoe goed dit orkest wel was: de complexe muziek van de Pat Metheny Group uit 1995 werd toen op perfecte wijze compleet akoestisch uitgevoerd! Voor Metheny zal het ’t bewijs zijn geweest dat hij zijn muziek dus ook akoestisch kon uitvoeren. Dat hij daar 17 jaar mee heeft gewacht, zullen we maar wijten aan zijn overvolle agenda.

Exotische gitaren

Een van de bijzondere dingen die hij ook deed was het experimenteren met gitaren. Zo bouwde hij zijn ‘Picassogitaar’ met 42 snaren. Dat is een gitaar met veel klankmogelijkheden. Er zaten naast de zes gebruikelijke snaren, een aantal mee resonerende snaren op en een hoeveelheid snaren, die een harpachtig geluid voort konden brengen. Als experimenteel hoogtepunt in dit verband geldt wel zijn ‘Orchestrion’ project. Aan zijn gitaar had hij de grote hoeveelheid instrumenten gehangen, die hij met zijn snaren via een MIDI kon bedienen. Als vondst was het gebruik van een gitaar als aanstuurder van alle overige instrumenten natuurlijk bijzonder.  

Overgang

Na regelmatig schakelen tussen oude (de Heath Brothers) en nieuwe (zoals Brad Mehldau en Christian McBride) Jazzgiganten, kwam hij in 2012 dan op de proppen met zijn Unity Band. Naast de gitarist speelden mee: saxofonist Chris Potter, bassist Ben Williams & drummer Antonio Sanchez. Zijn nieuwe Pat Metheny group. Tussen 2012 en 2015 heeft hij een paar cd’s met deze groep volgespeeld.

Wat zegt de gitarist zelf over de cd?

Metheny vertelt in zijn zorgvuldig samengestelde, begeleidende tekst dat het opname proces vrij spontaan bij hem opkwam. Van Ron Carter hoorde hij hoe Miles Davis zijn opnamen maakte: de musici werden terplekke verrast met de nieuwe composities en zij maakten daar dan met hun vakmanschap nieuwe muziek van. Dat deed Metheny ook bij deze opnamesessies. Plus dat hij tijdens de opnamen in zijn hoofd onder de muziek begeleidende lijnen hoorde. Dus werden twee arrangeurs waar Metheny al eerder mee had gewerkt, Alan Broadbent en Gil Goldstein gevraagd om arrangementen te schrijven. Zo creëerde hij opnieuw de hem zo vertrouwde muziek van zijn Metheny/Mays groep. De koek was dus nog niet echt op! 

En wat is het resultaat?

Na een pauze van vijf jaar heeft hij zijn nieuwe schijf het licht doen zien met een vernieuwde Unity Band. Voor deze uitgave heeft hij dus achteraf de opnamen van zijn groep voorzien van arrangementen die werden uitgevoerd door een Studio Symfonie orkest uit Hollywood. Zo komen dus al zijn ervaringen van de afgelopen 45 jaar samen tot dit geheel. De muziek op ‘From This Space’ heeft door deze manier van werken de bekende warme, softe klank gekregen die je in het verleden ook van hem hoorde. In wezen brengt deze cd, weliswaar op een andere manier samengesteld, meer van hetzelfde. Daar is niets op tegen. Tenslotte wordt deze muziek algemeen gewaardeerd. Door maker en luisteraar. Maar om het als nieuw en bijzonder te verkopen, gaat wel wat te ver. Hoogstens als anders opgebouwd. Dat komt dichterbij de waarheid.

De cd beluisterend hoor je een verhaal terug van de gang van het leven: In het begin opgewekt, met een warme, sterke spanningsboog en langzaamaan ervaar je in de muziek het tot rust komen. Het aloude adagium van de lange weg naar Tipperary gaat hier op: Oude soldaten sterven niet, maar vervagen. Frappant is dat de muzikale neergang zich eigenlijk echt inzet in de titelsong: die schreef hij op de ochtend nadat Trump november 2016, tot president van de Verenigde Staten was gekozen. Dat verklaart ook de frontfoto. ‘From this Place’ en de laatste twee stukken daar achteraan, geven blijk van berustende contemplatie. Metheny is zo bezien al vijftig jaar een soldaat, hij heeft grote muzikale overwinningen geboekt en mag zich langzaamaan terugtrekken. Of hij dat ook doet…

Pat Matheny – From this Space  op Nonesuch

Pat Metheny – Gitaar, keyboards, Gwilym Simcock – piano, Linda May Han Oh – bas en zang, Antonio Sanchez – drums, Luis Conte – Percussion 

The Hollywood Studio Symphony Gedirigeerd door Joel McNeely 

Meshell Ndegeocello – zang op ‘From this Place’


Plaats een reactie

17 − acht =