Lee Konitz Dan Tepfer – Decade

Lee Konitz – Dan Tepper – Decade

Dan Tepper – Piano
Lee Konitz – Altsax, Sopraansax en stem

Inleiding
Lee Konitz is de altsaxofonist, die al een zeventigjarige carrière achter de rug heeft. Konitz kreeg zijn opleiding bij Lennie Tristano, de eigenzinnige leraar die de Cool Jazz na de Tweede Wereldoorlog vorm gaf. Hij speelde vanaf het begin van zijn loopbaan in belangrijke bands. Bij Claude Thornhill, in het fameuze tentet ‘The Birth of the Cool’ van Miles Davis en bij Stan Kenton. Met zijn altijd herkenbare geluid heeft hij sindsdien meestal als eenling opgetreden. Steeds weer vond hij nieuwe partners om mee te spelen. Altijd in voor nieuwe uitdagingen. Dat mondde onder andere uit in vele duetten. In de door uitdaging, nostalgie en intens samenspel gekenmerkte kwartetopnamen uit 1975 van zijn optredens met de tenorsaxofonist Warne Marsh, horen we weer een bevlogen Konitz. Dat avontuur is gedocumenteerd in de prachtige box Two not One op Storyville. Nu speelt hij niet meer zoals op deze opname van ruim veertig jaar geleden. Laat staan als in de jaren veertig van de vorige eeuw, onder de hoede van Lennie Tristano.

Met zijn droge geluid blijft hij goed herkenbaar. Improviseren is zijn eerste prioriteit. En hij gaat nog altijd de uitdaging aan om vanaf nul te beginnen. Ondanks de hoge leeftijd, blijft Lee Konitz aan de lopende band bezig met het volspelen van cd’s. Heel bewonderenswaardig.

De CD
Bij het opzetten van de cd wordt je getroffen door het ijle geluid van piano en altsax. De muziek is progressief, in de zin van: ontwikkelend.

Pianist en saxofonist zijn aan elkaar gewend en vullen elkaar naadloos aan. Gezien het leeftijdsverschil (35 tegen bijna 90) verbazingwekkend. De eenheid in het spel maakt je sprakeloos.

Dan Tepfer heeft in het boekje keurig en verhelderend verantwoording afgelegd van de keren dat hij en Konitz de afgelopen 10 jaar samenspeelden. Vandaar de naam: Decade. Zo weet je dus dat er twee soorten improvisaties zijn te horen en een oude song.

Er zijn gezamenlijke improvisaties,  waaronder de driedelige 9/11-suite. Die speelden ze op 11 september 2015 en werd opgedragen aan de slachtoffers van de vernietiging van de Twin Towers in New York in 2001. Hier cirkelen sax en piano empatisch om elkaar heen. Ruimte gevend en stimulerend. Het zijn confrontaties tussen twee musici die zich met elkaar meten, zonder te willen winnen, maar wel samen iets moois willen maken. In het openingsnummer van de cd, Thrill, wordt ijl en voorzichtig gespeeld. Bijna etherisch.
Dan zijn er de Ego stukken. Dit zijn multi tracks. De saxofonist reageert op een door hem opgenomen basistrack. Na verloop van tijd hoor je niet meer welke lijn de basis is en welke de reagerende. Dat onderscheid kun je weer wel maken als Piano en sax samenspelen. Tepfer doet dit zelfde in de Pulsing stukken. Ook hij reageert daarin op zijn eerder opgenomen track.

Tenslotte spelen ze Body And Soul. De enige Standard in het geheel. Deze wordt niet als zodanig gespeeld, maar er wordt van het begin af aan over geïmproviseerd. Hier en daar ontdek je een flard van het thema.

Opnameplaats en -datum: Yamaha Artists Service, New York
juli 2015 – februari 2016
Uitgebracht: Juli 2018
Label: Verve
Prijs: CD: € 20,-

Terzijde
De vastgelegde improvisaties zijn te zien als instant composities. Daardoor kun je ze meerdere keren beluisteren – wat bij popmuziek door de popzenders expres wordt gedaan: herhalen, herhalen, herhalen – zo wordt je meer bekend met de muziek en grote kans dat je het daardoor ook steeds meer gaat waarderen.

Ook bij deze gezamenlijke improvisaties transformeren de stukken dan tot vaststaande liedjes. Een proces dat ook in de Jazz bekend is: tijdens de Swing periode, voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog, moesten de musici hun gestolde solo alsnog uit het hoofd leren, omdat de concertbezoekers die noot voor noot wilden horen en meezingen. Zelf waren de muzikanten allang verder.  Bekend is het verhaal over Louis Armstrong dat hij als langspeelplaat vuller nog even gauw een liedje opnam. Maanden later vroeg het publiek om een liedje dat hij ‘helemaal niet kende!.’ Dat bleek die stoplap  ’What a Wunderful World’ te zijn!

Lee Konitz en Dan Tepfer live in Kopenhagen, 12 augustus 2017

Rita Reys – Collected

Rita Reys – zang
Wessel Ilcken -drums
Trio Pim Jacobs – Piano, bas, gitaar
en vele Nederlandse en Amerikaanse Artiesten.

Rita Reys is nog altijd een populaire zangeres. Al sinds jaar en dag komen er verzamel-cd’s van haar uit. Een vorig overzicht van het oeuvre van haar, ‘Songs of a Lifetime’ uit 2007 is niet meer te krijgen. Met dit nieuwe album heeft Universal in samenwerking met CNR music en Sony Music in deze leemte voorzien. Uit bijna elke plaat zijn wel een of twee nummers gekozen. Daarmee zijn de eerste twee cd’s gevuld.

Collected
Het overzicht bestrijkt de periode van 1955 tot aan haar opnamen uit 2004. ‘My Funny Valentine’ haar signaturesong, opent de reeks. Van hun ‘Trouw-elpee’, ‘Marriage in Jazz’, hieronder in zijn geheel te beluisteren, zijn ook twee stukken genomen. De meest actuele songs komen van de cd ‘Beautiful Love’. Deze is opgedragen aan haar overleden echtgenoot Pim Jacobs. Dat zijn: ‘I get along without you very well’ en ‘You’re my Everything’. Suggestieve titels die aangeven dat ze ondanks haar leeftijd en zonder hem, het toch goed redt.

Het accent van dit album ligt op zowel het jazzzingen als op mooie zang. Daar zat voor Rita geen verschil in. Haar muziek was altijd heel toegankelijk, ondanks dat ze de songs altijd naar haar stem boog: ze legde haar eigen nuances. Ze zorgde er wel altijd voor dat de song herkenbaar bleef. Haar zang was onverbrekelijk verbonden met het sierlijke en precieze begeleiden van ega Pim Jacobs. Daarnaast heeft ze ook veel met orkesten opgenomen. Uit die opnamen is een ruime keus gemaakt.

De derde cd
Deze werd gevuld met songs die destijds niet op een LP of Cd terecht waren gekomen. Onder andere op de singles uit de Jaren zestig van de vorige eeuw. Zo ook de vier opnamen, die exclusief op haar uitverkochte verzamelbox uit 2007 stonden. Die zijn nu ook weer beschikbaar.

De drie goed gevulde schijfjes vormen een mooie doorsnede van haar oeuvre. Voor hen die kennismaken met de muziek van Rita Reys is het een uitnodiging om op zoek te gaan naar de cd’s waarop de songs staan die hen nieuwsgierig maken. Doordat een frisse keuze is gemaakt, kun je de cd’s ook als zeer gewaardeerde achtergrond muziek inzetten.

Uitgebracht: Juli 2018
Label: Universal,
Prijs: €16,90

 

De Lp ‘Marriage in Jazz’ uit 1960.

Norman Granz en zijn Jazz At The Philharmonic II

Oud Goud.

Norman Granz en zijn Jazz at the Philharmonic deel II.
JATP sinds 1957.

In deel I van dit verhaal heb ik het gehad over de Jazz at the Philharmonic concerten die door Norman Granz werden georganiseerd. Dat ging vooral over de box met tien cd’s en een uitgebreid boekwerk, die in 1998 werd uitgebracht met concertopnamen uit de Jaren Veertig van de vorige eeuw.
Voor die tournees contracteerde Norman Granz een aantal beroemde jazzmusici om opwindende muziek te maken. Echter, eind jaren vijftig veranderde zijn werkwijze. Hij had in 1957 ontdekt dat de formule in de V. S. niet meer werkte. Hij richtte zijn focus toen vooral op het managen van zijn label VERVE.

Concerten met bestaande groepen
hij werkte sindsdien, vooral als impresario met vaste groepen en nog altijd onder de vlag van Jazz at the Philharmonic.
Zoals met het Oscar Peterson Trio en Ella Fitzgerald en met het Duke Ellington orkest. De beroemde tournee in 1960 van het Miles Davis-John Coltrane Quintet zou zonder Granz niet hebben plaatsgevonden. Hij was de organisator en de spreekstalmeester tijdens die concerten. Dankzij deze toernee maakten we hier in Europa voor het eerst kennis met de nieuwe John Coltrane. Stan Getz met zijn trio en het Oscar Peterson trio verzorgden tijdens deze tournee ook tijdens elk concert een set.

En toch ook weer met ‘losse’ muzikanten
Periodiek organiseerde hij nog wel JATP Concerten met losse muzikanten. Ook hier in Nederland. Het concert in Londen, 1969 is daar een mooi voorbeeld van. Maar de grootste sensatie en dus de drijfveer, was weg. In 1967 organiseert hij nog een keer een Jatp-concert in de Verenigde Staten en tenslotte nog een reünie concert in 1972. Het laatste JATP-concert vond plaats in 1983 in Japan.

Veel labeltjes die oudere, rechten vrije muziek uitbrengen snoepen tegenwoordig ook uit deze rijk gevulde ruif. In de serie ‘Live in Paris’, een serie van het Franse label Fremeaux & Associés vind je bij voorbeeld een 3-cd box met opnamen van JATP-concerten uit 1958 – 1960. Daarop staan uitgebreide fragmenten van JATP-concerten uit die periode. Met als toetje de Gillespiana Suite van het Dizzy Gillespie Quintet. De al eerder genoemde box op Membran is daar ook een voorbeeld van.


JATP in Parijs 1960