Keith Jarrett – After the Fall

Het 35-jarige trio Keith Jarrett, Gary Peacock en Jack DeJohnette  heeft dit voorjaar weer een cd bij ECM uitgebracht. Even gauw geteld is dit de 23e uitgave. Elke willekeurige groep zou trots zijn op zo’n hoeveelheid platen en cd’s. Voor Jarrett is het ‘slechts’ een deel van zijn productie. Hij speelt solo, heeft klassieke cd’s, werkt(-e) met zijn Europese kwartet en dan ook nog met een Amerikaanse groep. Het houdt niet op met deze man. Er wordt gefluisterd dat hij al 80 cd’s op zijn naam heeft staan.

Toch maar eens oefenen?
Bij deze opname in 1998 was de pianist aan het genezen van een chronisch vermoeidheidssyndroom. Daarom wilde hij na vijftien jaar optreden, voor de eerste keer een oefensessie houden. Om te weten te komen of hij al een concert aankon. De pianist stelde voorzichtigheidshalve dat het trio zich beperkte tot bebopstukken, omdat die het dichtst bij hem lagen en ‘dus het minst vermoeiend’ zouden zijn. Terwijl die Jazzrichting toch zo’n complexe vorm van musiceren is. Die oefensessie lukte redelijk dus organiseerden ze een concert in de dichtstbijzijnde concerthal: in Newark New Jersey. Dit concert staat op deze cd.

Hoog niveau en organisch samenspel
Het blijft onwaarschijnlijk hoe deze drie bijna zonder voorbereiding elke keer weer op zo’n hoog en aangenaam niveau samenspelen. Het is voor de nauwkeurige luisteraar een genoegen om de creativiteit van Jarrett te volgen en tegelijkertijd kan je het ook gebruiken als achtergrondmuziek van hoog niveau. Ondanks zijn soms verbaasde gekreun in de geest van : ‘Wat heb ik nou weer voor moois gemaakt.’ Je kunt het natuurlijk ook zien als een opmaat naar de volgende stap in zijn spel.
Het meest bekende stuk op de cd is ‘Autumn Leaves’. Als je volgt wat hij precies doet tijdens zijn solo, blijft het thema in je hoofd resoneren. En hij parafraseert maar door in een rustig tempo. Zo gaat het met al die stukken: Scrapple from the Apple’, ‘Old Folks’. Het zijn bekende vehikels die hij uit en te na kent.
Als Gary Peacock na krap zeven minuten de solo overneemt, plukt hij in een fors tempo de ene chorus na de andere en ook hij bewaart de sfeer van de song. Op een gegeven moment groeit het trio naar vrijer en gezamenlijk improviseren over de herfstbladeren. Weken de heren toch af van de stelregel voor dit concert: alleen Bebop. Een prachtig voorbeeld van hun werk.

Fris en als nieuw
Op de tweede cd begint het trio met een hele opgewekte versie van ‘Bouncing with Bud’. Dat doet hij helder en duidelijk. Een heerlijke uitvoering.
Tegen het eind van concert ging de pianist even op de populaire toer: Het was 14 november en ‘Santa Claus’ mocht wel weer eens van stal worden gehaald om ‘naar de stad te komen’. De kerstsong werd omgetoverd tot een groovy en bouncing stuk muziek. Naar verhouding rockt het er over. Het modernere ‘Moment Notice’ van Coltrane werd daarna misschien als een soort compensatie ingezet, maar het parelt ondertussen wel naar hoger sferen.
Al met al opnieuw een veelzijdige cd van dit trio, die altijd kan en overal goed past.

Opname plaats: New Jersey Performing Arts Center op 14 november 1998
Uitgebracht: 26 september 2018
Op ECM

Keith Jarrett – piano
Gary Peacock – Contrabas
Jack DeJohnette – Drums

Frans Vermeerssen Quintet: One for Rahsaan

OUD GOUD

De Concerten van Reeds & Deeds dit seizoen, geven mooi de gelegenheid om Frans Vermeerssens ‘One for Rahsaan’ uit de kast te trekken en weer eens op te zetten. Het is zijn eerste eerbewijs aan de muziek van Roland Kirk. Het was 13 januari 1995 en in het Bimhuis werd het concert van het Frans Vermeerssen Quintet opgenomen. Vermeerssen was voor die tijd actief in Groningen. Onder andere met zijn ‘All Ears’. Hij heeft daarna jarenlang in Michiel Braam’s Bik Bent Braam gespeeld en bij de Contraband van Willem van Manen. Hij richtte zijn eigen band ‘The Talking Cows’ waarmee hij drie cd’s maakte. Hier in Friesland werkt hij al jaren met het Fries Project. Met hen beweegt hij zich door een breed palet van de populaire muziek zoals Soul, Jazz en tango.
Het Trio Braam-DeJoode-Vatcher als ritmesectie, is een motor. Die houd je onherroepelijk op de rails en is tevens niet te beroerd om lekker verwarrend te stoken. Het zijn drie verstokte improvisatoren die met veel discipline samen muziek maken. De Amerikaanse Cellist Paul Stouthamer vulde het kwartet aan.
Het begint direct voortvarend met ‘Many Blessings’. Met de gedreven bas van Wilbert de Joode achter je kom je vlot in de vierde versnelling. Vermeerssen heeft daar geen moeite mee en speelt even intens het thema. Na de solo van Paul Stouthamer, krijgen we een samenspel van Michiel Braam en Wilbert de Joode. Eigenlijk blijft de pianist voor zijn doen hier heel bescheiden bezig.

– Bekoorlijke blues

Roland Kirk heeft in zijn composities driftig gebruik gemaakt van de Blues. Daardoor zijn z’n composities vaak heel eenvoudig. Door de herhaling zijn ze bekoorlijk. De muzikant, solist moet zijn mogelijkheden zelf uitbreiden.
De wat chaotische manier van spelen van Roland Kirk wordt door het kwintet duidelijk niet gevolgd. Ze voeren zijn composities strak uit. Ze krijgen van de vijf een fikse lift naar de muzikale verworvenheden van 1995. Het stempel dat de ritmesectie met Michiel Braam, Wilbert de Joode en Michael Vatcher op de muziek legt is onmiskenbaar. Vatcher en De Joode stuwen dat het een aard is. Frans Vermeerssen laat zich door hen heerlijk voortjagen en zo bouwen ze de spanningsboog op en houden hem in stand. Braam soleert op zijn bekende niets ontziende manier van spelen.
Doordat er slechts op een saxofoon tegelijk wordt geblazen, wordt het spel beweeglijker dan bij Roland Kirk zelf. Het is daardoor ook interessanter. Een waardevol document.

Frans Vermeerssen – tenorsax en sopraansax
Paul Stouthamer – Cello
Michiel Braam – Piano
Wilbert de Joode Contrabas
Michael Vatcher – Drums

Opgenomen: Live in het Bimhuis Amsterdam op 13 november 1995
Op Arecords.
Nog bij de concerten van Reeds & Deeds verkrijgbaar. Zolang de voorraad strekt

De Metropole Big Band olv. Miho Hazama – The Monk: Live at Bimhuis

Front van de Nederlandse uitgave

Het Metropole Orkest (MO) heeft alweer een nieuw project op cd uitgebracht: Onder leiding van Miho Hazama hebben ze vorig jaar een Monk programma uitgevoerd. Deze in New York wonende dame is een Japanse componist en arrangeur, die in haar land al veel werk heeft verzet. In 2011 heeft ze al eens voor het MO gestaan tijdens een workshop voor arrangeurs, onder leiding van Vince Mendoza. Daarom wilde ze graag nog eens voor het orkest staan. Bij gelegenheid van het eeuwfeest van Monk’s geboorte, 10 oktober 2017, stelde ze aan het MO voor om bij gelegenheid van dit feit een aantal Monk stukken uit te voeren. Miho Hazama heeft voor de arrangementen niet naar de bestaande big band uitvoeringen van Hal Overton en Oliver Nelson gekeken, maar heel verrassend naar solo uitvoeringen van Monk zelf. Uitgaande van die uitvoeringen heeft ze haar arrangementen geschreven. Zo heeft ze er een bijzonder programma van gemaakt dat niet te vergelijken valt met de bekende bigband uitvoeringen met Monk zelf nog aan de piano.

Arrangementen van Solo uitvoeringen.

Hazama heeft ‘Ruby My dear’ opgepikt van ‘Alone in San Francisco’ uit 1959. Het weifelend schuchtere heeft ze met een breed palet aan klanken uit alle secties heel mooi vertaald. Hans Vroomans achter de vleugel en Rik Mol op Fluegelhorn putten zich uit in het vrijelijk beschrijven van de schoonheid van Ruby. Beide voeren hun solo uit met de ‘vier in de maat swing’. Het orkest geeft dan nog even aan dat je toch echt voorzichtig met Ruby moet zijn.
Voor ‘Hackensack’ heeft ze de versie uit Parijs 1954 als uitgangspunt genomen. Monk maakte er toen een stevige en vrolijke uitvoering van. Hazama heeft dat prachtig overgebracht naar het orkest. Aram Kersbergen ‘walkt’ met zijn bas als een degelijke timekeeper, zodat iedereen weet waar de basis ligt. Marc Scholten op alt en Peter Tiehuis op zijn gitaar pakken in hun solo’s met enige distantie uit. Vervolgens mogen de rietblazers met plezier en mooi gearrangeerd door elkaar rollen. De trompetten verliezen zich vervolgens in een op stride geënt samenspel. Ook niet raar als je Monk speelt, dat heeft de dirigent-arrangeur goed aangevoeld. Zo heeft ze elk stuk een eigen klankkleur meegegeven en andere Monk muziek gemaakt, zonder Monk geweld aan te doen. Een knappe prestatie.

Front van de Japanse uitgave

Bezetting Metropole orkest:
Ray Bruinsma, Martijn de Laat, Nico Schepers, Rik Mol – trompet
Jan Oosting, Louk Boudesteijn, Jan Bastiani – trombone
Martin van den Bergh – bastrombone
Marc Scholten, Paul van der Feen – altsax, klarinet
Leo Janssen, Sjoerd Dijkhuizen – tenorsax, klarinet
Max Boeree – baritonsax, basklarinet
Hans Vroomans – piano
Peter Tiehuis – gitaar
Aram Kersbergen – contrabas
Marcel Serierse – drums

Arrangementen: Miho Hazama

Opgenomen: live in het Bimhuis, Amsterdam, 13 october 2017
Label: Jamrice / Verve
Prijs: €18,– op de website van het Metropole Orkest
Japanse uitvoering: £33.20  bij Amazon.co.uk

 

Zondag 14 oktober 2018 – Reeds & Deeds bij Hothouse Redbad in Leeuwarden

Roland Kirk opnieuw in de belangstelling

Het sextet Reeds & Deeds blaast met gerenommeerde Nederlandse musici en een Amerikaanse tenorist de muziek van Rahsaan Roland Kirk nieuw leven in. In een ver verleden heeft Frans Vermeerssen dat al eens samen met onder andere Michiel Braam gedaan, die nu ook meespeelt. Dat had als onvolprezen klinkend resultaat de cd ‘One for Rahsaan’ uit 1995 tot gevolg. De cd is nog slechts tweede hands te verwerven.

Mede op initiatief van Bo van de Graaf, de leider van de Nijmeegse groep I Compani, werd maart dit jaar de stilte rond de muziek van Roland Kirk doorbroken. De eenmalige uitvoering in het BIM-huis in Amsterdam van deze muziek uit de jaren Zestig en Zeventig heeft echter zoveel losgemaakt dat er een tournee aan verbonden werd. 14 oktober komt de groep bij Hothouse Redbad in Leeuwarden het jazzseizoen openen. De berichten over de concerten van deze groep, beloven veel voor zondag de 14e.

Nu drie blazers voor drie instrumenten

In plaats van Roland Kirk die meer dan drie blaasinstrumenten tegelijk kon bedienen, komen nu drie blazers. De saxofonisten Frans Vermeerssen, Alex Coke en Bo van de Graaf. Een frontlinie die er mag zijn. Ze spelen ook meerdere instrumenten, zij het niet tegelijkertijd. Frans Vermeerssen is in het Friese Muziekland geen onbekende, als dirigent van het Fries Project Orkest geeft hij jaarlijks uitvoeringen. Zijn lidmaatschap van het Willem Breuker Kollektief, als vervanger van Willem zelf, is tekenend voor zijn kwaliteiten. Als Leider van het kwartet ‘The Talking Cows’ heeft hij ook prachtige muziek gemaakt. In een verder verleden weerde hij zich in de Groningse Impro-scene. De Texaan Alex Coke is ook een beetje Nederlander, omdat ook hij jaren lang in het Willem Breuker Kollektief heeft gezeten. Ook hij heeft een cd met de muziek van Roland Kirk op zijn naam staan. Bo van de Graaf heeft de afgelopen 30 jaar zijn paadje schoongeveegd als leider en inspirator van zijn roemruchte groep I Compani.

Michiel Braam is in de regel de rust zelve en kan op zijn piano zonder problemen de meest exclusieve muzikale wegen kiezen. Hij en  Frans Vermeerssen kennen elkaar ook goed van hun samenwerking in in Bik Bent Braam en van de 21e eeuwse versie van Frans Vermeerssen’s All Ears. Bassist Arjen Gorter was vanaf het begin lid van het Willem Breuker Kollektief en was daar met drummer Rob Verdurmen de basis voor alle muzikale vergezichten van Willem Breuker. Makki van Engelen tenslotte drumt in I Compani en heeft in het verleden ook bij Michiel Braam het drumwerk wel verzorgd. De heren kennen elkaar al jaren en zijn stuk voor stuk niet te benauwd om risicovolle wegen te bewandelen. Zij gaan bij Hothouse Redbad voor vuurwerk zorgen.