Reinier Baas, Ben van Gelder en het Metropole Orkest olv Christian Elsässer met Smash Hits

Het blijft verbazingwekkend, hoe vruchtbaar de samenwerking kan zijn tussen jonge honden en gesettelde instanties.  Deze cd is daar een prachtig voorbeeld van. Het méér dan flexibele Metropole Orkest is hier versmolten met Reinier Baas en Ben van Gelder, twee grote namen in de Nederlandse Jazz. De een is een extraverte gitarist en de ander een introverte altist. Baas die zijn muziek als water uit een samengeknepen spons alle kanten op laat sprietsen en Van Gelder die zijn muziek heel zorgvuldig beeldhouwt. Het Metropole begeleidt en stimuleert die twee uitersten zonder problemen. Dat is te danken aan de dirigent en aan de arrangeurs.

Stuiter tegen Zilver
In de eerste twee stukken komt die tegenstelling perfect tot uiting. Ook al zijn beide stukken door Gerd Hermann Ortler gearrangeerd. Stuiter van Reinier baas doet zijn titel alle eer aan: Het orkest laat de muziek eerst alle kanten op spatten, om dan over te gaan naar het thema. Ben van Gelder heeft dan even gelegenheid om het thema te spelen, daarna gaat het weer op volle kracht verder.

Dan Silver Grey van Ben van Gelder. Na de inleiding met de zilveren klank van violen en harp, wordt het thema ingezet. Reinier Baas speelt zijn solo tokkelend op de gitaar, over een stevig spelend orkest. Alsof hij zo het grijs tegenover het zilver van de violen en de harp wil stellen. Angelo Verploegen soleert op fluegelhorn. Na het thema in forte uitgevoerd, is zijn solo peinzend en beschouwend.

Samenspel in het paleis
Hun samenwerking als duo in het 12 minuten durende Palace is voorbeeldig, ook al zet het de ingehouden spanning van de begeleidende slaggitaar en de dromerig uitbouwende altsax tegenover elkaar. Je hoort de ideale samenwerking tussen die twee. Als halfweg het orkest er heel voorzichtig bij komt, houden zij het beeld dat Ben van Gelder in geluid geschapen heeft zorgvuldig in stand. De gitarist voegt er heel zorgvuldig nog een solistische versiering aan toe. Dan neemt arrangeur en dirigent Elsässer het heft in handen en geeft het orkest even de vrije hand. Al was het maar om de weg open te maken voor de solo van de gitarist. De altsaxofoon krijgt dan tenslotte toch nog de gelegenheid om ook nog even van leer te trekken.

Andere stukken:
Mocht u overigens een mooi voorbeeld van het gitaarspel van Reinier Baas willen hebben, dan is zijn inleiding tot de 2d Coming of Homunculusdaar het perfecte stuk voor. In het stuk zelf laat hij zijn gitaristische spierballen nog even flink rollen.

In Do you know Ben van Gelder van Reinier Baas heeft hij zijn collega de ruimte gegeven om in het hoge register van zijn altsax te spelen. Baas begeleidt voorbeeldig met zijn bijna akoestisch afgestelde gitaar.
Het korte In Retrospect van Ben van Gelder geeft echt weer hoe je met enige tevredenheid terugkijkt op een gebeurtenis die achteraf goed verwerkt is.
Het Smooth Jazz Apocalypse is de rocker die door het hele orkest inclusief de solisten, met veel plezier lekker pittig neergezet wordt.

Het slotstuk van de cd is ook de afsluiting van Baas’ opera The Dramatic Demise of Princess Discombobulatrix. Dat is een klaagzang. Die heet in de opera niet voor niks Lament. In de opera is het de neerslag van het overlijden van prinses Discombobulatrix. Reinier heeft dit zelf gearrangeerd van dubbel septet met zangeres naar het gehele Metropole orkest. Zo eindigt dit programma met een dramatisch afscheid.
Wat een power zit er in deze tweemuzikanten!

Reinier Baas, Ben van Gelder en het Metropole Orkest olv Christian Elsässer – Smash Hits
Basta
Presentatie: 2 november 2018
Prijs: €14,99 bij Basta muziekReinier Baas of bij Ben van Gelder

Baas, Van Gelder en het MO: 2nd Coming of Homunculus en: Do you know Ben van Gelder?

Duo Van Gelder en Baas in 2015: Palace:

Michael Varekamp – Elektra

Michael Varekamp is een lange weg gegaan. Als jonge trompettist speelde hij bij het Dutch Swing College en in de Surinaamse Fra Fra Sound.  Sindsdien heeft hij met zijn trompet eerbewijs gebracht aan zowel Louis Armstrong als Miles Davis. Aan Billie Holiday, Amy Winehouse en Nina Simone. Daar tussendoor maakte hij in 2006 integere geïmproviseerde muziek met pianist Rembrandt Frerichs voor de cd ‘Sehnsucht’.

Miles en Jimi
Samen met zijn bandleden en Jerome Hol op gitaar heeft hij de combinatie Miles-in-1969 en Jimi Hendrix proberen te benaderen. Miles was in die tijd bevriend geraakt met Hendrix. De twee grootheden hebben elkaar onherroepelijk beïnvloed maar of ze daadwerkelijk hebben samengespeeld… In ieder geval is dat niet vastgelegd. Hendrix wilde meer Jazz gaan maken en Davis meer rock. Op het moment dat die plannen om samen te spelen in 1970 zouden worden uitgevoerd, stierf Jimi Hendrix. Op de sleutelplaat van Miles Davis ‘In A Silent Way’ die hij in 1969 opnam, stond een jonge Britse gitarist hem bij: John McLaughlin. Die had niet echt de grooves van Jimi, maar wel een overmaat aan techniek.

Elektra
Op Elektra heeft Varekamp, samen met de blues-rock-Jazz gitarist Jerome Hol gepoogd om de combinatie Miles en Hendrix te vangen. Dat is hem in het titelstuk ‘Elektra’ en in het opgewonden ‘Black Madonna’ gelukt. Althans, van de energie van Miles met zijn Elektrische band. Het idee dat de legendarische gitarist daar mee zou spelen, is mooi door Jerome Hol getroffen.

Toch is het geen herhaling van zetten geworden van een denkbeeldige ontmoeting tussen Miles Davis en Jimi Hendrix. Het zijn echt Varekamp op trompet en Jerome Hol op gitaar. De ritmesectie Wiboud Burkens op toetsen, Harry Emmery contrabas en Erik Kooger slagwerk leggen een lekker doorrollend tapijtje neer. Varekamp en Hol gaan daar overheen hun gang. Dat resulteert in sferische muziek die doet denken aan Ambient. Zij het dan met veel Blues en Rock. Niet zelden met een heftig rockende gitaar die lekker over en onder de trompetgeluiden doorspeelt. Laat dat maar aan Jerome Hol over.

Michael Varekamp – Elektra
Sound of Art records 001

 

 

Michael Varekamp – Trompet en effecten
Jerome Hol – Gitaar en Effecten
Wiboud Burkens – toetsen en samples
Harry Emmery – Contrabas
Erik Kooger Drums en Samples

CD-Presentatie: 11 november 2018
Bol.com: € 15,70, exclusief verzendkosten.

StarkLinneman – Pictures of an Exhibition

Paul Stark heeft zich geworpen op de Klassieke muziek als uitgangspunt voor zijn muziek. De afgelopen jaren heeft hij werken van Liszt, Beethoven en sonates van Chopin bewerkt. Nu heeft hij de Schilderijententoonstelling van Modeste Moessorsky uit 1874 ter hand genomen. Die compositie bestaat uit de verklanking van elf schilderijen van de schilder Viktor Hartmann en vijf promenades, wandelingen naar het volgende schilderij. Zo kon hij diverse stemmingen creëren. Voor die overgangen heeft Moessorsky steeds hetzelfde motief genomen. Van oorsprong is het een pianosuite, die nog al eens voor orkest werd gearrangeerd. Stark heeft de delen op zijn beurt heel knap naar zijn Jazzkwartet vertaald.

De kreupele kobold
Al bij het eerste schilderij, de Gnoom, hoor je de kreupele kobold ongelijk lopen in het ritme van zijn linkerhand. Het slagwerker tikt daar ongelijk doorheen, terwijl de basklarinet telkens korte fragmentjes blaast. Een en ander is zo in elkaar gepast, dat het toch een mooi geheel is. Het lopen met die ongelijke stap is natuurlijk een mooie gelegenheid voor de drummer om dat op zijn slagwerk uit te buiten. De markt van Limoges blijkt voor Iman Spaargaren de gelegenheid te zijn om op klarinet te schitteren. Het gecultiveerd gekrakeel van de marktvrouwen is mooi levendig geworden.

De promenades
Stark heeft het motief van de promenades telkens een andere klankkleur gegeven en daarmee verschillende sferen gecreëerd. De derde Promenade is het glansstuk voor Vasilis Stefanopoulos de bassist. Met het fluwelen geluid van zijn walking bass legt hij een tapijtje voor het pianomotiefje. Met zijn brushes veegt Jonas Linnemann heel subtiel over vellen en bekkens.

Bij het schilderij van de Tuileriën lijkt het alsof de kijker door wil lopen: Het shuffelen van Linnemanns gaat hier eerst lekker door. Paul Stark leeft zich met Iman Spaargaren uit in het kinderspel, dat op dit schilderij te zien zou zijn. Dat mondt tenslotte uit in uptempo triowerk.

Gevarieerder en leniger
Zo krijgt ook bij dit kwartet elk schilderij zijn eigen karakteristiek mee. Het is dusdanig vertaald naar het jazzidioom, dat het veel gevarieerder en leniger is dan door een klassiek gespeelde piano of een romantische orkest uitgevoerd kan worden. Het lijkt een zelfstandige compositie, waarvan  je de klassieke afkomst niet zo gauw vermoedt. Daarmee heeft Paul Stark de suite succesvol naar deze tijd vertaald.

Iman Spaargaren – Tenor saxofoon, klarinet, basklarinet
Paul Stark – piano, hertalen
Vasilis Stefanopoulos – contrabas
Jonas Linnemann – drums, percussie

StarkLinnemann – Pictures at an exhibition UCM Records
Opname: Montesilvano, Italië, 29 november – 2 december 2017
Presentatie: 17 november 2018

Eric Vloeimans & Juan Pablo Dobal – Viento Zonda

De trompettist heeft na zijn cd ‘Levanter’ met de Syrische klarinettist Kinan Azmeh en pianist Jeroen van Vliet, weer een nieuw project onder handen. Hij werkt nu  samen met de Argentijnse pianist Juan Pablo Dobal. Die woont al tientallen jaren in Amsterdam. Hij is de vaste pianist van Carel Kraayenhof en in een verder verleden speelde hij samen met zijn landgenoot en bandoneon speler Gustavo Toker. Daarnaast speelt hij bij de Portugese Nederlander Fernando Lameirinhas. De zanger die zoveel jazzmensen om zich heen verzamelt om zijn muziek zo sfeervol uit te laten voeren. In 2013 werd Eric Vloeimans door Lameirinhas uitgenodigd voor het programma rond de Portugese dichter Pessoa. Daar speelde hij samen met Juan Pablo Dobal. Van dat programma vind je onder de tweede link een duostuk van hen uit 2013.

Nu is er dan een gezamenlijk project tussen Vloeimans en deze pianist opgezet. Beide zijn lyrische muzikanten die met veel gevoel spelen. Warm en invoelend. Voor deze opname heeft Vloeimans zich blijkbaar beperkt tot streng en bedachtzaam spelen. Dat dat heel mooi uit klinken, blijkt uit zijn herinneringen aan de buren, waarschijnlijk in Frankrijk: ‘En Mémoires de nos Voisins’. Pas als hij wel uitpakt zoals in ‘Por las Ramas’ of het titelstuk ‘Viento Zonda’, komt er enig leven in de brouwerij.

– Harmonischer dan Boompetit en Summersault
In zijn geheel kun je stellen dat hij voor deze cd de draad heeft opgepakt van zijn veel geprezen cd’s Boompetit en Summersault uit 2004 en 2006. Op die cd’s waren zijn toenmalige medemuzikanten Ernst Reijseger, Anton Goudsmit en Harmen Fraanje altijd bereid om met hun creativiteit onverwachte wegen in te slaan. Met Juan Pablo Dobal pakt de samenwerking op deze cd ‘Viento Zonda’ veel harmonischer uit. Hun muzikale wegen zijn beter begaanbaar en bevatten toegankelijker schoonheid.

Eric Vloeimans – Trompet
Juan Pablo Dobal – piano
Vflow – Challenge

Opgenomen 2 en 3 Juli 2018.
Presentatie 2 november 2018
Prijs: €20,-
te verkrijgen: https://www.challengerecords.com/catalogue/1428391172