Pluis van Mete Erker en Jeroen van Vliet

Meter Erker en Jeroen van Vliet – Pluis
Eigen beheer

Mete Erker en Jeroen van Vliet hebben al een lange geschiedenis achter zich van samenspelen. Met zijn tweeën en in diverse groepen. Bijvoorbeeld in groepen van bassist Eric van der Westen en tegenwoordig in het kwartet Estafest. Maar ook bijvoorbeeld in het sextet waarmee Jeroen van Vliet september 2014 zijn ‘Zeeland Suite Revisited’ vastlegde. Nog steeds een pracht project met buitengewoon mooie muziek als gevolg. Eerdere duo platen van de twee zijn: ‘Unseen Land’ en ‘Linden’ met zang van de Zwitserse Kritina Fuchs.

Op de cd ‘Pluis’ staat de neerslag van de opnamen in het Beauforthuis te Austerlitz begin december 2018. Het resultaat is bijna een uur muziek op een cd waarvan de bescheiden kartonnen omslag in een vilten houder is gestoken.
Op de achterkant van het hoesje staan enkele steekwoorden over de muziek. Elk van die kreten had ook de titel van de cd kunnen zijn. Ze geven alle een passende karakteristiek.
De algemene indruk van de muziek is de verstilde schoonheid die uit de stukken spreekt!
Beide muzikanten zijn ‘Dromers’… zou je haast zeggen, ware het niet dat hun spel zeer geconcentreerd is en nauwkeurig op elkaar afgestemd. De stukken ontstaan uit motiefjes die samen poëtisch en in alle rust worden uitgewerkt. Hun voortdurende samenspel ontstaat door luisteren en reageren. Kortom het is werk met een grote intensiteit geworden. De stukken vormen samen eigenlijk een weldadige trip langs de kalme pianoklanken en de vleugelende tenor- en sopraansax.

Mete Erker – tenorsax, sopraansax
Jeroen van Vliet – Piano
Opname: Austerlitz Beauforthuis, 6 en 7 december 2018
Gepresenteerd op 1 april 2019
Te bestellen bij:  Jeroen van Vliet

Duo stuk van Mete En Jeroen, niet op de cd staande.

Trinity van Lijbaart, Rambags en Stadhouders

Joost Lijbaart, Sanne Rambags en Bram Stadhouders (Trio Under The Surface) –
Trinity

Eigen en nieuw
Deze tweede cd van dit trio improvisatoren bevat zorgvuldig gekozen live opnamen uit zes concerten in Nederland en Europa. Het zijn omentopnamen die de moeite van het terugluisteren waard zijn. De muziek is etherisch en intiem. In vergelijking met hun eerste cd blijkt dat ze zowel in de studio (hun eerste cd) als live (deze tweede) volkomen zichzelf zijn en in beide gevallen even dienstbaar aan elkaar.

Afspraken gemaakt
In de praktijk hebben de drie wel wat afspraken gemaakt, maar laten de muziek van het moment afhangen. Zo staan er twee totaal verschillende versies van ‘La Loba’ op de cd De eerste is opgenomen in Griekenland en trekt Sanne Rambags de aandacht naar haar toe en in deel 2, opgenomen in het Bimhuis, heeft de gitaar van Bram Stadhouders de overhand.
In ‘The Sun Rises in the East’, zonder Sanne Rambags, komt zijn slagwerk prominent naar voren. Speelde hij tot dat moment dienstbaar en voedend, hier is hij gelijkwaardig aan de gitaar van Stadhouders. Gezamenlijk maken ze er een dwingend stuk muziek van.

In ‘The Dance of Life’ geïnspireerd op een quote van Edvard Munch, zingt Sanne Rambachs in feite over de onbereikbaarheid van haar geliefde. “Waarom kunnen we niet samen dansen? Je zou me niet volgen; weet ik.” Zingt ze met buigingen in haar stem die doen denken aan ‘The Bonny boy is Young’. Een oude Folksong, die ook over verlies en onbereikbaarheid gaat.

Maar ondanks die herinnering aan een folksong, is de muziek op deze cd puur nieuw en het is volledig eigen van deze mensen.

Joost Lijbaart– drums en percussie
Sanne Rambags– zang en poëzie
Bram Stadhouders– gitaar, elektronica en charango

Joost Lijbaart, Sanne Rambags en Bram Stadhouders (Trio under the Surface)
Trinity – Challenge records

Presentatie:8 maart 2019

 

 

Maaike den Dunnen levert met ‘Inner Space’ een sterke tweede cd af

Maaike den Dunnen woont in Oostenrijk en heeft na haar debuut uit 2013 eind vorig jaar haar tweede cd uitgebracht. Teksten en composities zijn opnieuw grotendeels van haar hand. In haar teksten wil ze zonder dat te noemen, haar mededogen weergeven. De titel van de cd ‘Inner Space’ geeft de thematiek van de cd mooi weer. Haar zang hangt tussen teder en beslist in. Breekbaar en weerbaar.

Voor deze opname heeft ze de beschikking over een drumloos trio. Tenor- en sopraansaxofonist Thomas Kugi is in Oostenrijk een hele grote, die met internationale sterren heeft gespeeld. Dena Derose is een Amerikaanse toetsenist die bij vele groten heeft gewerkt. Ze haar ook zelf cd’s uitgebracht. Milan Nikolic is in Oostenrijk de veelgevraagde bassist die daarnaast ook lesgeeft aan het conservatorium van Belgrado. Zijn basgitaar klinkt soms zelfs als een gewone gitaar. Zoals in ‘A Sea of Waves’.

De Standards, deels uit de Evergreens opgedoken, krijgen sterke uitvoeringen mee. Daarmee zet ze haar zang ook op een hoger plan. ‘Can’t Help falling in Love’ draagt haar eigen stempel en blijft herkenbaar. ‘On the Sunny Side of the Street’ wordt in duo met de tenorist gespeeld en samen zetten ze een sterke versie neer van deze song. In ‘All inside your Heart’ horen we alleen de pianiste achter haar. De song ‘Please give me something’ heeft ze uit het repertoire van singer songwriter James Morrison gehaald. Dit lied krijgt van Maaike den Dunnen een minder dramatische lading mee dan de uitvoering van de schrijver zelf.

Ook in haar eigen songs overtuigt ze met de teksten en de uitvoeringen. Haar teksten geven prachtige verbeeldingen van verschillende fasen in de liefde. De muziek versterkt die beelden als vanzelfsprekend.

Met deze cd heeft ze opnieuw een sterk en eigen repertoire op de schijf gezet.

 

Maaike den Dunnen – Inner Space
QFTF

 

Maaike den Dunnen – zang
Thomas Kugi – tenorsax en sopraan sax
Dena Derose – piano, Rhodes, Synthesizer
Milan Nikolic – basgitaar

Maaike den Dunnen zingt ‘The Gambler’

Nueva Manteca sloot het Hothouse Redbad seizoen 2018-2019 af

Ben van den Dungen soleert intens. Foto Willem De Rhoter

De historie van Nueva Manteca is al 36 jaar oud. In 1983 heeft Jan Laurens Hartong deze Cubaanse muziekband opgericht en er vele hoogtepunten mee beleefd. Mei 2016 overleed deze pianist, bandleider, arrangeur en leraar in de Latin music en vooral de Cubaanse tak daarvan. Ben van den Dungen heeft het stokje van hem overgenomen en begin 2018 kwam Nueva Manteca vernieuwd tevoorschijn. De band is toen meteen naar Colombia afgereisd voor een aantal concerten. Van de oude band is percussionist Nils Fischer en hijzelf op tenorsax overgebleven. De Venezolanen, trompettist Oscar Cordero en bassist Samuel Ruiz zijn erbij gekomen, de Cubaanse drummer Liber Torriente werd opgepikt en Marc Bischoff toetsenist en arrangeur par excellence, ingelijfd. Hij had al eerder stukken voor Nueva Manteca gearrangeerd en kon nu ook daadwerkelijk in de band worden opgenomen als vervanger van Jan Laurens Hartong. Met deze ploeg wordt de traditie van Jazz en Cubaanse muziek voortgezet.

Vrijdagavond 19 april waren ze te gast bij Hothouse Redbad in Leeuwarden voor het slotconcert van dit seizoen.
Ze hadden een setlist opgesteld met veel Oude bekende stukken van Nueva Manteca. Onder Andere ‘Bluesongo’ en ‘Descarga Manteca’. Daarnaast een paar stukken van Weather Report die ook al lekker lang op het repertoire van de band staan. Dat paste weer prima naast oude Standards als ‘Star Eyes’ en ‘Caravan’.

De band in vol ornaat. Foto Willem de Rhoter

De band speelde de stukken eigenlijk twee keer achter elkaar. Eerst toegankelijk als een Jazzband die ietsjes kaas van Latin had gegeten en vervolgens draaiden ze als een blad aan de boom om naar een volbloed Cubaanse benadering. Dat patroon hoorde je meerdere malen terug. Dat gaf wel aan hoe je Cubaans hoort te spelen. Bij ‘Tonight’ uit de musical ‘West Side Story’, toch al Puerto Ricaans getint, was dat goed te ontwaren. Tegelijkertijd leek het alsof de beide slagwerkers, Nils Fischer en Liber Torriente elkaar in dat stuk voortdurend de loef wilden afsteken door tijdens unisono stukjes net even een slagje meer of anders te maken dan de ander. Wel keurig om en om, anders werd het een knoeiboel. Daar hadden ze met zijn tweetjes machtig veel plezier in.

Trompettist Oscar Cordero bespeelt een guiro om in het ritme mee te spelen. Foto Willem De Rhoter

Van Dizzy Gillespie speelden ze ‘Lorraine’. Dat was door Dizzy opgedragen aan zijn vrouw Lorraine. Ben van den Dungen gaf aan dat de band  het in het ritme van de Danzon speelden. “Een Cubaanse Groove.” Mompelde hij er verklarend achteraan. De componist van het stuk zou dat vast gewaardeerd hebben, want hij was een van de eersten die met de legendarische conga speler Chano Pozo, de Cubanen de Jazz in haalde. De beide Venezolanen Cordero en Ruiz weefden Spaanse teksten door het spel, afgewisseld door de fervent blazende Van den Dungen.

Bij ‘Fly with the Wind’ van McCoy Tyner, speelde pianist Marc Bischof een prachtige en gecultiveerde introductie van de hand van Jan Laurens Hartong. Verderop in het stuk speelde Bischoff geheel in de stijl van McCoy Tyner zelf, een sterke pianosolo met een stevige aanslag en weldoordacht. Van den Dungen liet hier horen dat hij nog steeds een saxofonist is waar je goed rekening mee dient te houden. Dat geldt ook voor deze incarnatie van Nueva Manteca.

Nueva Manteca bij Hothouse Redbad in de Harmonie te Leeuwarden.
19 april 2019

Oscar Cordero – trompet
Ben van den Dungen – tenorsax
Marc Bischoff – piano
Samuel Ruiz – bas
Nils Fischer – percussie
Liber Torriente – drums

Friejam festival in Leeuwarden.

Geslaagd en veelzijdig Friejam Festival.
13 april 2019

Friejam bestaat vijf jaar en om dit te te vieren hebben ze een Festival georganiseerd om laten zien wat ze in vijf jaar tijd voor elkaar hebben gestoomd. Alle aspecten van muziek maken kwamen voorbij. Van een pionierend leerorkest dat nog vol in de groei is, via soul- en funkorkesten waarin al vlot en vaardig wordt gespeeld, tot een masterclass orkest dat de moderne Jazz onder de knie heeft gekregen. Daarnaast had Friejam  soulzangeres Sabrina Starke uitgenodigd, evenals het Cross-overorkest Coal Harbour, het saxofoonkwartet Vlam en Fuse, het strijkkwartet met contrabas en percussie. Die drie laatste groepen brachten een mix van Klassiek en Jazz. Voor puristen viel dat misschien buiten hun comfortzone, maar voor grenzeloze muziekliefhebbers was het ‘t neusje van de zalm.

Pioniers orkest

The Roaring Twenties Experience onder leiding van Arend Huisman was in stijl aan het musicieren. Ook de oude hit ‘Hij wel’ van The Ramblers kwam langs. Foto Gitta Overmaat

Om bij het begin te beginnen. De opening van het Festival was aan de ‘Roaring Twenties Experience’ gegund. Het jongste pioniersorkest van de Stichting, maar het heeft ook de hoogste gemiddelde leeftijd. Ze werken ‘pas’ twee jaar aan hun repertoire en dat  betekent ze niet altijd spatgelijk spelen, maar wel dat ze spélen. Natuurlijk hoorde je dat ze steekjes lieten vallen. Dat hoort er bij en verdwijnt wel na veel samenspelen. Mede dank zij de violiste en de banjo bespeler werd de sfeer van de twintiger jaren mooi in beeld gebracht. Zo kreeg de zang zoals dat toen hoorde, ‘slechts’ in het midden deel  tijd om te glanzen. In die tijd vond de overgang plaats van salonorkest naar Jazzorkest, zodat de viool en banjo toen nog een wezenlijke rol in het geluidsbeeld had. Dirigent Arend Huisman heeft in die twee jaar grote vorderingen met het orkest gemaakt. Chapeau!

Masterclass

Na het officiële gedeelte werd even het vijf-jarig bestaan van de organiserende stichting gememoreerd. Voorzitter Hans Ritman zette het fotoboek van Gitta Overmaat in het zonnetje en hij stelde de nieuwe voorzitter voor. Daarna konden we bij de Masterclass van Frans Vermeerssen in het Backstage Café binnenvallen. Vermeerssen leidt hier in Friesland al jaren de beter toegeruste muzikanten op naar het spelen van moderne Jazz en het eigentijds improviseren. Het afgelopen seizoen werkte hij met zijn mensen aan de muziek van de blinde multi-instrumentalist Roland Kirk, die in de Jaren Zestig en Zeventig van de vorige eeuw aan de weg timmerde. In zijn muziek zit veel blues en vooral: veel plezier.

De Masterclass van Frans Vermeerssen met hier vijf van de zeven blazers en achter hen de ritmesectie en de twee zangeressen. Zij speelden met veel plezier de Tribute to Roland Kirk. Foto Gitta Overmaat
Frans Vermeerssen soleert voor het front van de Masterclass. Eigen foto.

Zijn thema’s zijn toegankelijk en eigenwijs. Dat de muzikanten er ook veel plezier in hadden bleek al meteen uit de strakke intro van ‘Three for the Festival’. Een mooi begin van hun concert en een eerbewijs aan het Festival, zoals Frans Vermeerssen met welgevallen aangaf. In Black and Crazy Blues had de altsaxofonist een Chinees blaas instrument, de Hulusi, tevoorschijn gehaald voor een bijzondere inleiding. Geheel in de sfeer zoals Roland Kirk dat ook kon doen.

De groep speelde de stukken van Roland Kirk voortvarend en met lef. De muzikanten hadden ook hard gestudeerd op hun solo’s en hun concert was een van de Friejam hoogtepunten van het Festival. Achter de uitgebreide frontlinie van blazers, bleek de begeleiding een hoog damesgehalte te hebben De twee zangeressen Sina en Marian, gitariste Liesbeth en een heerlijk drummende Marieke. Terwijl bij de Blazers ook nog altsaxofoniste Jettie haar partijtje met verve meeblies.

Drie van de vier dames van het Saxofoonkwartet VLAM. Foto Gitta Overmaat

Saxofoonkwartet Vlam met soliste Gabija Baruyte.

Bij het Saxofoonkwartet viel ik midden in de Rhapsody in Blue van Gershwin binnen. Dat komt ervan als er in drie zalen wordt gespeeld, dan moet je kiezen. Ze voerden het arrangement voor vier saxofoons schitterend uit. Zij speelden een strakke set die het midden hield tussen klassieke en Jazz. Dat laatste aspect kwam aan de orde zodra Gabija Baruyte als vijfde violiste uit de coulissen kwam. Zij kreeg de solistisch rol toebedeeld.

Jorrit Westerhof

Een deel van het Leerorkest Biruta. Foto Gitta Overmaat

De Beide Friejam Orkesten Bokito en Niruta voerden ondertussen hun concert uit in de Arena zaal voor een uitgelaten publiek. Onderwijl speelde Jorrit Westerhof met zijn trio een set in het Backstage café. Bij binnenkomst leek het alsof hier en daar nog het een en ander moest worden gestemd, dan wel knoppen in de goede stand gezet. Maar het bleek alsnog een Ambient achtige compositie te zijn, waarbij met veel elektronica trage klanken tevoorschijn werden getoverd. Deze exercitie mondde uit in een lange en steeds luider klinkende improvisatie, die door de aanwezigen zeer werd gewaardeerd. Aan het eind van zijn set speelde de gitarist een stevige Country-achtige compositie, die ook weer uitmondde in een eruptie van geluid.

de Cross-over groep Coal Harbour speelt met een strijkkwartet en een drie mans blazerssectie, begeleid door driema ritme. Foto Gitta Overmaat

Coal Harbour

Bij de concerten van Sabrina Starke en even later van Coal Harbour leek het er op dat deze werden opgehouden door versterkingsproblemen. Hun sets  begonnen in ieder geval fiks later. Het concert van de Rotterdamse formatie Coal Harbour was een veelzijdig concert. De band kon als tentet moeiteloos overschakelen van Jazz via Klassiek naar heerlijke Cross-over muziek. Of het ritme trio van piano bas en drums met de hele groep speelde, met slechts de drie Blazers of alleen met het strijkkwartet, maakte niet uit. De muziek was steeds spannend om mee te maken.

Evelien Storm en Fuse

Evelien Storm. Foto Gitta Overmaat

Door de genoemde vertragingen kon ik van Evelien Storm alleen haar laatste song ‘Spring is here’ meemaken. Dat bleek een prachtige uitsmijter, respectievelijk een overdonderende kennismaking met deze zangeres.

De Groep Fuse begon gelukkig ook veel te laat, waardoor hun optreden naar behoren meegemaakt kon worden.

De Cross-over groep Fuse sloot het festival af met een spannende set. Foto Gitta Overmaat

Dit strijkkwartet met percussionist en bassist leverde een schitterende set af. Ze zijn de huisband van het zondagmiddag tv-programma ‘Muziek met Witteman’. Live maakte het ensemble hun faam helemaal waar. Ook zij schakelden moeiteloos tussen klassiek, Jazz en zelfs Iers.

Het jubileum Festival van Friejam barstte van het talent en van prachtige muziek. Qua durf en artisticiteit is het een geslaagd Festival. Jammer dat de publieke belangstelling het af liet weten.