Bernard van Rossum Quartet – Trampoline

Bernard van Rossum is geboren en getogen in Spanje uit een Engelse moeder en een Nederlandse vader. Hij is saxofonist, componist en arrangeur. Hij leidt zijn eigen BvR Flamenco Big Band en heeft voor de hier besproken cd, de ritmesectie van deze big band meegenomen en op enkele stukken speelt het strijkkwartet ‘Fuse’ mee. Op een van die stukken assisteert zelfs nog een blaaskwartet. De genoemde percussionist stond ook bij twee stukken in de opnamestudio en de gitarist speelt op drie van de negen stukken mee.
Kwartetwerk
Daarmee  heeft Van Rossum de klankkleur van de stukken breed gevarieerd. Dat wilde hij ook, om zo in die stukken aanvullende lijnen bij zijn saxofoongeluid te creëren. Ondanks deze aanvullende klankkleuren in zijn muziek, is het toch vooral een kwartetplaat gebleven. In het eerste stuk, tevens titelnummer, komt in het springerige thema het idee van de trampoline mooi naar voren. Dat maakt de muziek actief en fris.
In ‘After the Storm’ heeft Van Rossum naast zijn ritme trio de strijkers en blazers in het geweer gebracht. Zijn arrangement voor die acht musici heeft hij heel organisch uitgewerkt. Daardoor wordt de klankkleur van dit stuk door deze klassieke instrumenten bijna voorzichtig ingevuld. De tenorsax die heersend over de lange lijnen van strijkers en het hout heen speelt, kleurt de chaos na de storm en de bange onrust voor de gevolgen daarvan effectief in.
In ‘Tricycle’ duikt het intensieve fris springerige van het openingsnummer weer op. Hier wordt die sfeer echter heel anders ingevuld. Terwijl met een ‘Second-line’ drummotief uit New Orleans een lekkere basis wordt gegeven, soleert van Rossum op zijn sopraan over een piano, die basale akkoorden speelt. Het geheel staat als een huis. Ook als Xavi Torres zelf op zijn piano gaat soleren.
Zo krijgen de kwartetstukken, eventueel bijgestaan door de Strijkers en Blazers, de gitarist of percussionist, elk hun eigen aantrekkelijke thema. Naarmate je vaker hebt geluisterd, krijgt de muziek meer diepgang.

Bernard van Rossum Quartet – Trampoline
Zennez
Uitgebracht op 16 augustus 2019

Bernard van Rossum – Sopraansax, Tenorsax
Xavi Torres – Piano, Rhodes, Wurlitzer, Hammond
Marco Zenini – Contrabas
Joan Terol – drums

Gastspelers:
Strijkkwartet ‘Fuse’
Blaaskwartet met:
– Maria Christina González – Fluit
– Maripepa Contreras – Hobo
– Anton Jakimento – Klarinet
– Frederico Calcagno – Bas klarinet
Yishai Glick – Gitaar
Fran Gayo – Percussie

Kiki Manders – Universe in a Shoebox

Dit is haar tweede cd. Al was haar eerste  niet de eerste kennismaking met het CD-wezen, want ze was tien jaar geleden ook al zangeres bij Maarten Ornstein’s DASH! De cd ‘Bangalore’ is daar het klinkend bewijs van. Op haar eigen debuut in 2015 presenteerde ze zich al als een zangeres met een geheel eigen muziekkeuze en ze zong in vier talen, onder andere in haar moedertaal: het Venloos.
Kiki durft te leven
Ook nu weer zingt ze een enkel lied in het Limburgs en wel de Nederlandse Klassieker ‘Mens durf te leven van Dirk Witte. Die zingt ze wel in haar eigen, eigentijdse arrangement. De Engelse titel ‘Universe in a Shoebox’ is wat verwarrend, omdat het in het Venloos gezing-zegd wordt, daarnaast is het een mooi voorbeeld van hunkering naar het samen beleven van liefde.
Elke song vormt een wereld op zich. Er komt steeds weer een nieuwe wereld vol belevenissen op je af.
Haar openingslied, ‘On behalf of Love’ zingt ze helemaal in haar eentje. Strak en hier en daar met een trillertje in haar stem en in ‘I miss you’ krijg je door het indringend gespeelde motief een hypnotiserende sound. Het lijkt een synthesizerachtig jaren tachtig orgelgeluid, maar het is de gitaar van Philipp Brämswig.
Veelzijdig
Met deze cd komen heel wat sferen op je af. Het lijkt wel alsof de cd is samengesteld als de setlist voor een concert: Live zullen de songs veel meer impact hebben. In elke song wordt echt een nieuwe wereld verbeeld. Die verenigt Kiki Manders in haar zang. Haar medemuzikanten voelen dat perfect aan.

Kiki Manders – Universe in a Shoebox
Zennez

Kiki Manders – Voice & composition
Philip Brämswig – gitaar
Jonathan Ihlenfeld Cuniado – bas
Jim Black – drums

 

New West Quartet – East & West

De Portugese gitarist Ricardo Pinheira en de Italiaanse bassist Massimo Cavalli kennen we hier in Nederland al van de cd ‘Triplicity’ die ze vorig jaar met de Nederlandse drummer Eric Ineke hebben uitgebracht (zie de betreffende bespreking op deze website: Jazzel.info). Hier is de Portugese drummer Bruno Pedroso van de partij en is de Amerikaanse tenorist John Gunther de frontman van deze groep, samen met de gitarist. De gastpianist Mike del Ferro vormt op vijf van de acht stukken het Nederlandse accent bij dit New West Quartet. Deze cd werd 8 juni 2017 opgenomen, een half jaar eerder dan ‘Triplicity’ met Eric Ineke. In beide gevallen was Pedro Vidal de technische man achter de opname.
De drie hoofdpersonen hebben elk twee stukken ingeleverd en als anker voor de luisteraar werden ‘Bye-Ya’ van Monk en ‘Moment’s Notice’ van Coltrane op de cd gezet. De Tenorsax maakt de muziek complexer. De gitarist is nu vooral begeleidend bezig in plaats van solerend. Dat geeft deze cd een heel ander karakter dan de ‘Triplicity’ cd. De opening met ‘Bye-Ya’ geeft de luisteraar een vonk van herkenning. De saxofonist zet het thema voortvarend neer en gitarist Pinheiro zwerft in zijn solo zelfverzekerd door de voetangels en klemmen van Monk’s thema. John Gunther laat op zijn Tenorsax meer een worsteling met het thema horen. Mike del Ferro gaat er heel vrij tegenaan, maar laat nog wel flarden van het thema in zijn spel toe. In de tweede standard, ‘Moment’s Notice’ van Coltrane, bewegen ze zich wat vrijer door het thema en behandelen het thema in hun solo’s vrijer dan je gewend bent.
In het thema van het titelnummer van de cd, ‘The New West’ van John Gunther, ontwikkelt zich een mooi vraag en antwoordspel. Met de shuffle van drummer Pedroso er onder wordt het een swingend en voortvarend geheel. In ‘Boulder Blues’ daarentegen, wordt het thema unisono door sax en gitaar gespeeld. De componist zelf, bassist Massimo Cavalli, neemt de eerste solo. Zo wordt het een gevarieerde cd. In Cavalli’s ‘Don’t forget Ornette’ buitelen de muzikanten over elkaar heen en wisselen tempi en instrumenten, inclusief de piano van Del Ferro, elkaar in hoog tempo af.
Saxofonist John Gunther lijkt in zijn solo’s wat voorzichtig met de thema’s om te gaan. Al met al een afwisselende cd, zonder al te veel uiterlijk vertoon of zucht naar sensatie.

Gunther, Pinheiro, Cavalli, New West Quartet – East & West
Fresh Sound new Talent.

John Gunther – Tenor saxofoon
Ricardo Pinheira  – gitaar
Massimo Cavalli – contrabas
Bruno Pedroso – Drums
Gast: Mike Del Ferro – piano

Het New West Quartet met Mike del Ferro speelt Po dos Días

Hiske Oosterwijk zingt Fries, Frans en Engels op Stereobass

Hiske Oosterwijk – zang, composities en teksten
Makar Novikov – Contrabas (rechter kanaal), Piccolo Bas en basgitaar.
Daria Chernakova – Congrabas (linker kanaal)
Alexey Ivannikov – piano, wurlitzer
Sasha Mashin – drums

Ter aanvulling op deze bespreking van de cd/lp StereoBass:
In het Friesch Dagblad meldde ik dat de cd/lp in de V.S. zou zijn opgenomen, maar dit blijkt in Rusland te zijn geweest!
Daar heeft ze ook de musici leren kennen.
Blijkens een opmerking van Hiske zelf.
H.Fl.

Ruud Breuls-Simon Rigter Quintet – Rise and Shine

 

Ruud Breuls en Simon Rigter kennen elkaar al heel lang en hebben al veel samengespeeld. in Cees Slinger’s ‘Buddies In Soul’, in het Jazzorchestra of the Concertgebouw en in hun eigen quintet. Simon Rigter had in 1997 bij Cees Slinger het idee aangezwengeld om een geactualiseerde Diamond Five samen te stellen. Dat kreeg in 1998 gestalte. Ruud Breuls was de trompettist. In juni 2001 werd de cd ‘Happy Times’ door de Buddies in Soul opgenomen voor Blue Jack Jazz Records. Cees Slinger overleed in 2007 en het kwartet bleef verweesd achter. Sindsdien hebben de twee blazers jaarlijks, met Karel Boehlee, Jos Machtel en Marcel Serierse getoerd. Nu is er van dit vijftal dan toch eindelijk een cd voorhanden.

Mede doordat de meeste stukken van de hand zijn van Simon Rigter en van Karel Boehlee, is het een ‘echte Jazz’ cd geworden: uitgaande van het Hard Bop principe, wordt er zeer genuanceerde jazz neergelegd. Enerzijds fel en intensief, zoals in het openingsnummer ‘Mr. T.’ Van Karel Boehlee. Hier wordt gedegen en strak gespeeld, ook al rijst het vermoeden dat het stuk geïnspireerd is op wijlen Toots Thielemans, de altijd met gevoel en warmte spelende mond harmonica virtuoos. Maar ze brengen ook een prachtige Ballad als ‘Goodbye Cerbaia’. Ook uit de pen van Karel Boehlee.

In ‘Blanton’ een compositie van Simon Rigter, spelen ze zoals de legendarische Ellington bassist Jimmy Blanton dat deed. Dat is dus heel soepel en vloeiend. Dit stuk is natuurlijk een grote feature voor Jos Machtel. Heerlijk zoals de bas van de fraai spelende Jos Machtel in het geluidsbeeld naar voren is gehaald. De trompettist en de tenorist doen samen een (gestopte) duit in het zakje, met hun vier om viertjes en in het unisono spel met de pianist.

Bijzonder is dat op deze cd ook het stuk Olivia’s Dance van Simon Rigter tevoorschijn komt. Dat vinden we ook op de Dubble-cd ‘Crossroasds’ van het Jazzorchestra of the Concertgebouw. Het is al een oude compositie van Simon Rigter, zij het dat hij het nooit in publiek werd uitgevoerd. Toen het Jazzorchestra het wel in haar repertoire opnam, verscheen het ook bij dit Quintet op de setlist. Het vijftal speelt het met een lichtere toets. Maar dat zal komen door het rijke arrangement voor de Big Band.

Naast de stukken van Simon Rigter en Karel Boehlee is ook een standard opgenomen: ‘Let’s cool one’ van Thelonious Monk, waarin al die in mineur klinkende akkoorden voortdurend niet lijken op te lossen. Het vijftal houdt dat idee mooi in ere. Ze soleren wel flexibeler dan het thema aangeeft. Dat mag ook wel als je dat stuk al zeker tien jaar op het repertoire hebt staan. Dan ontwikkel je je solo’s in de loop van de tijd onherroepelijk steeds weer een stukje verder.

Het titelnummer van de cd, ‘Rise and Shine’ is net zoals het openingsnummer ‘Mr.T.’ een snel en fel nummer, waar de heren fiks uitpakken. Dit slotnummer vormt een prachtige afmaker van de cd.

Het is een groot swingend feest geworden, met vernieuwde hard- en bebop muziek.

Ruud Breuls – Trompet en Fluegelhorn
Simon Rigter – Tenorsaxofoon
Karel Boehlee – piano,  Fender Rhodes
Jos Machtel – contrabas
Marcel Serierse – drums

Ruud Breuls-Simon Rigter Quintet – Rise and Shine
Challenge