Art Blakey and the Jazz Messengers in Scheveningen

Art Blakey And the Jazz messengers Live in Scheveningen – fondamenta | Devialet

Art Blakey – drums
Lee Morgan – trompet
Benny Golson – tenor saxofoon
Bobby Timmons – piano
Jymie Merritt – contrabas

Dit is Hardbop op zijn best. Art Blakey is er zo ongeveer de uitvinder van. Zijn discografie is onmetelijk groot. Zeker eind jaren vijftig zijn er vele opnamen, officieel en illegaal uitgebracht. De muziek op deze nieuwste cd  met het live concert in Scheveningen is opgedoken in de VARA archieven bij Beeld en Geluid. Het bijzondere van deze uitgave is dat de praatjes van Blakey tussen de stukken door als aparte nummers zijn opgenomen. Dat verhoogt de sfeer even, maar op de cd zakt de spanningsboog van het concert wel in. Zijn aankondigingen met het herhaaldelijk melden dat zijn platen op Blue Note uitkomen zijn bedoeld als running gag, maar gaan gauw vervelen. Wie de gesproken teksten er uit wil halen, houdt ruim 72 van de  van de 80 minuten concert over.
De iconische groep
Deze ‘jaargang’ van de Messengers is iconisch, dank zij de composities van Benny Golson uit deze tijd. ‘Along Came Betty’, ‘Whisper Not’ en ‘I Remember Clifford’, zijn stukken die nog steeds overal op het repertoire staan.

Tijdens dit concert in de Haagse badplaats werd gewoon goed gespeeld. ‘Moanin’. ‘Along Came Betty’, ‘Evidence’, oftewel ‘Justice’ bij de band van Blakey, ‘I Remember Clifford’ ‘ Just by myself’ en ‘Whisper not’ stonden op het programma. Evenals de klassiekers ‘Now’s the Time’ van Charlie Parker en ‘Night in Tunesia’ van Dizzy Gillespie.

Lee Morgan is in vorm. Zijn solo Feature is ‘I Remember Clifford’, als herinnering aan zijn grote voorganger Clifford Brown.  In Morgan’s solo in ‘Just by myself’ zit een klein rafeltje in de opname techniek. Benny Golson gorgelt heerlijk in zijn eigen ‘Whisper not’. Boby Timmons soleert in ‘Moanin’ en Blakey zelf raast door ‘Night in Tunesia’. Bassist Jymie Merrit, door Blakey voorgesteld als ‘The Workhorse of our new Organisation’, wijst de band, ‘solid as a rock’ de weg door de stukken.
Uniek?
Voor de bezitters van de lp/cd ‘Moanin’ is het wel degelijk de moeite waard om van deze nieuwe cd werk te maken. Op ‘Scheveningen’ staan slechts twee stukken die ook op ‘Moanin’ staan. Wie de Parijse Live-cd heeft, krijgt met deze nieuw uitgekomen dubbelaar drie nieuwe stukken.

 

Opgenomen 29 november 1958 in Scheveningen
uitgebracht: Fondamenta | Devialet
verkrijgbaar a €22,95 bij: Challenge-New Arts

 

Reinier Baas, Ben van Gelder en het Metropole Orkest olv Christian Elsässer met Smash Hits

Het blijft verbazingwekkend, hoe vruchtbaar de samenwerking kan zijn tussen jonge honden en gesettelde instanties.  Deze cd is daar een prachtig voorbeeld van. Het méér dan flexibele Metropole Orkest is hier versmolten met Reinier Baas en Ben van Gelder, twee grote namen in de Nederlandse Jazz. De een is een extraverte gitarist en de ander een introverte altist. Baas die zijn muziek als water uit een samengeknepen spons alle kanten op laat sprietsen en Van Gelder die zijn muziek heel zorgvuldig beeldhouwt. Het Metropole begeleidt en stimuleert die twee uitersten zonder problemen. Dat is te danken aan de dirigent en aan de arrangeurs.

Stuiter tegen Zilver
In de eerste twee stukken komt die tegenstelling perfect tot uiting. Ook al zijn beide stukken door Gerd Hermann Ortler gearrangeerd. Stuiter van Reinier baas doet zijn titel alle eer aan: Het orkest laat de muziek eerst alle kanten op spatten, om dan over te gaan naar het thema. Ben van Gelder heeft dan even gelegenheid om het thema te spelen, daarna gaat het weer op volle kracht verder.

Dan Silver Grey van Ben van Gelder. Na de inleiding met de zilveren klank van violen en harp, wordt het thema ingezet. Reinier Baas speelt zijn solo tokkelend op de gitaar, over een stevig spelend orkest. Alsof hij zo het grijs tegenover het zilver van de violen en de harp wil stellen. Angelo Verploegen soleert op fluegelhorn. Na het thema in forte uitgevoerd, is zijn solo peinzend en beschouwend.

Samenspel in het paleis
Hun samenwerking als duo in het 12 minuten durende Palace is voorbeeldig, ook al zet het de ingehouden spanning van de begeleidende slaggitaar en de dromerig uitbouwende altsax tegenover elkaar. Je hoort de ideale samenwerking tussen die twee. Als halfweg het orkest er heel voorzichtig bij komt, houden zij het beeld dat Ben van Gelder in geluid geschapen heeft zorgvuldig in stand. De gitarist voegt er heel zorgvuldig nog een solistische versiering aan toe. Dan neemt arrangeur en dirigent Elsässer het heft in handen en geeft het orkest even de vrije hand. Al was het maar om de weg open te maken voor de solo van de gitarist. De altsaxofoon krijgt dan tenslotte toch nog de gelegenheid om ook nog even van leer te trekken.

Andere stukken:
Mocht u overigens een mooi voorbeeld van het gitaarspel van Reinier Baas willen hebben, dan is zijn inleiding tot de 2d Coming of Homunculusdaar het perfecte stuk voor. In het stuk zelf laat hij zijn gitaristische spierballen nog even flink rollen.

In Do you know Ben van Gelder van Reinier Baas heeft hij zijn collega de ruimte gegeven om in het hoge register van zijn altsax te spelen. Baas begeleidt voorbeeldig met zijn bijna akoestisch afgestelde gitaar.
Het korte In Retrospect van Ben van Gelder geeft echt weer hoe je met enige tevredenheid terugkijkt op een gebeurtenis die achteraf goed verwerkt is.
Het Smooth Jazz Apocalypse is de rocker die door het hele orkest inclusief de solisten, met veel plezier lekker pittig neergezet wordt.

Het slotstuk van de cd is ook de afsluiting van Baas’ opera The Dramatic Demise of Princess Discombobulatrix. Dat is een klaagzang. Die heet in de opera niet voor niks Lament. In de opera is het de neerslag van het overlijden van prinses Discombobulatrix. Reinier heeft dit zelf gearrangeerd van dubbel septet met zangeres naar het gehele Metropole orkest. Zo eindigt dit programma met een dramatisch afscheid.
Wat een power zit er in deze tweemuzikanten!

Reinier Baas, Ben van Gelder en het Metropole Orkest olv Christian Elsässer – Smash Hits
Basta
Presentatie: 2 november 2018
Prijs: €14,99 bij Basta muziekReinier Baas of bij Ben van Gelder

Baas, Van Gelder en het MO: 2nd Coming of Homunculus en: Do you know Ben van Gelder?

Duo Van Gelder en Baas in 2015: Palace:

Michael Varekamp – Elektra

Michael Varekamp is een lange weg gegaan. Als jonge trompettist speelde hij bij het Dutch Swing College en in de Surinaamse Fra Fra Sound.  Sindsdien heeft hij met zijn trompet eerbewijs gebracht aan zowel Louis Armstrong als Miles Davis. Aan Billie Holiday, Amy Winehouse en Nina Simone. Daar tussendoor maakte hij in 2006 integere geïmproviseerde muziek met pianist Rembrandt Frerichs voor de cd ‘Sehnsucht’.

Miles en Jimi
Samen met zijn bandleden en Jerome Hol op gitaar heeft hij de combinatie Miles-in-1969 en Jimi Hendrix proberen te benaderen. Miles was in die tijd bevriend geraakt met Hendrix. De twee grootheden hebben elkaar onherroepelijk beïnvloed maar of ze daadwerkelijk hebben samengespeeld… In ieder geval is dat niet vastgelegd. Hendrix wilde meer Jazz gaan maken en Davis meer rock. Op het moment dat die plannen om samen te spelen in 1970 zouden worden uitgevoerd, stierf Jimi Hendrix. Op de sleutelplaat van Miles Davis ‘In A Silent Way’ die hij in 1969 opnam, stond een jonge Britse gitarist hem bij: John McLaughlin. Die had niet echt de grooves van Jimi, maar wel een overmaat aan techniek.

Elektra
Op Elektra heeft Varekamp, samen met de blues-rock-Jazz gitarist Jerome Hol gepoogd om de combinatie Miles en Hendrix te vangen. Dat is hem in het titelstuk ‘Elektra’ en in het opgewonden ‘Black Madonna’ gelukt. Althans, van de energie van Miles met zijn Elektrische band. Het idee dat de legendarische gitarist daar mee zou spelen, is mooi door Jerome Hol getroffen.

Toch is het geen herhaling van zetten geworden van een denkbeeldige ontmoeting tussen Miles Davis en Jimi Hendrix. Het zijn echt Varekamp op trompet en Jerome Hol op gitaar. De ritmesectie Wiboud Burkens op toetsen, Harry Emmery contrabas en Erik Kooger slagwerk leggen een lekker doorrollend tapijtje neer. Varekamp en Hol gaan daar overheen hun gang. Dat resulteert in sferische muziek die doet denken aan Ambient. Zij het dan met veel Blues en Rock. Niet zelden met een heftig rockende gitaar die lekker over en onder de trompetgeluiden doorspeelt. Laat dat maar aan Jerome Hol over.

Michael Varekamp – Elektra
Sound of Art records 001

 

 

Michael Varekamp – Trompet en effecten
Jerome Hol – Gitaar en Effecten
Wiboud Burkens – toetsen en samples
Harry Emmery – Contrabas
Erik Kooger Drums en Samples

CD-Presentatie: 11 november 2018
Bol.com: € 15,70, exclusief verzendkosten.