Cor Bakker en Reinier Baas / Reinier Baas en Cor Bakker

Reinier Baas
Cor Bakker

De vraag is welke kop de juiste is. Ze komen 28 oktober om 15 uur aanstaande samen bij Hothouse in Leeuwarden, dat is zeker. Cor Bakker is natuurlijk de man met de langste en breedste staat van dienst. Maar wie het meest flexibel is, het meest avontuurlijk, is de grote vraag. Ze ontmoetten elkaar bij de Edison uitreiking. Cor als lid van de keuze commissie en Reinier als winnaar. Ze raakten aan de praat en dat mondde uit tot een reeks duo concerten.

Voor Cor is dit niet vreemd: hij heeft wel vaker duo concerten gegeven, ik herinner mij een concert in de Harmonie met Brigitte Kaandorp. Bij Hothouse heeft hij ook nog eens een duo concert met Eric Vloeimans gegeven. Ook heeft hij in het verleden in Amsterdam, ik meen in het Bethanien klooster, een reeks concerten georganiseerd onder de titel ‘Cor Bakker nodigt uit’.
Voor Reinier Baas is dit ook geen vreemde combinatie. Een paar jaar terug was hij samen met de zangeres Francien van Tuinen te gast in Oldeberkoop en –dat was dan een trio- vorig jaar was hij samen met altist Ben van Gelder en Good old Han Bennink te gast bij Friejam in het Fire Café in Leeuwarden. Elke keer weer een sensatie om mee te maken.
Nu dus met zijn tweeën opnieuw in Friesland, in een minimale bezetting. Dat betekent, dat ze het avontuur aangaan. Met de billen bloot zogezegd, want met zijn tweeën kun je je niet of nauwelijks verbergen. Beide zijn creatief genoeg om dit avontuur aan te durven. Ik kijk er naar uit.

Jazzorchestra of the Concertgebouw – Crossroads

Er is eindelijk weer een lp verschenen van het Jazzorchestra of the Concertgebouw. Met zorgvuldig artwork. Zo is er een mooi inlegvel terwijl de ene plaat zwart is en de ander wit.

Met ‘Crossroads’ is het orkest trouw gebleven aan haar uitgangspunt om de orkestleden de kans te geven hun composities door een big band uit te laten voeren. Het is tevens het eerste album dat is opgenomen onder leiding van de nieuwe dirigent Dennis Mackrel.  De tweede LP staat onder leiding van arrangeur en dirigent Rob Horsting.

Nieuwe dirigent en muzikaal leider.
Dennis Mackrel  is al heel vroeg gaan drummen en als twintigjarige was hij de jongste drummer van de Count Basie Big band. Daarna heeft hij bij verschillende Amerikaanse big bands achter de drumkit gezeten. Van 2010 tot en met 2013 was hij de bandleider van het Count Basie orkest. Die ervaring heeft hij in 2014 meegenomen naar het JOC.

Het resultaat mag er zijn. De band swingt als een trein!
Op dit album ‘Crossroads’ staan enkele stuwende stukken  van Martijn van Iterson, een zeer gedragen, maar ondertussen hallicunerend mooie compositie van trombonist Ilja Reijngoud.  Verder leverden de  saxofonisten Jorg Kaaij en Simon Rigter een bijdrage in. In de uitvoering van die twee nummers hoor je duidelijk de hand van de arrangeur Rob Horsting terug.
Joris Roelofs kreeg op de tweede plaat met drie composities de ruimte.  Rob Horsting schreef de afmaker van dit album.
Die variëteit wordt nog benadrukt, doordat zeven arrangeurs de stukken naar het orkest hebben hertaald. Toch is het ‘t orkest gelukt haar eigen stempel op de uitvoering te drukken.

Ilja Reijngoud

English Heart
Het nummer ‘English Hearts’ dat Ilja Reijngoud 10 jaar geleden al op zijn Shakespeare album zette, kreeg een gedragen uitvoering. Hij nam ook het leeuwendeel van het soleren voor zijn rekening. Jorg Kaaij op sopraansax speelt zijn solo vloeiender en beweeglijker dan ‘English Hearts’ vraagt. Maar de lijn van de compositie houdt hij wel intact. Het stuk begint alarmerend vertrouwd met een zweem ‘Abide with me’. Het echte thema komt voortdurend terug in het herhaalde begeleidende motief.
‘Jane St. 2 AM’ van Jorg Kaaij is typisch een muziekstuk zoals je van het Jazzorchestra bent gewend: mooi vol en voortdurend worden de motieven over elkaar heen gestapeld.

Joris Roelofs

Joris’ composities mooi aangekleed
De tweede lp/cd bevat drie composities van Joris Roelofs.  ‘Para Poli’, ‘Ataraxia’ en ’The Ninth Planet’. Na meerdere draaibeurten gaat de muziek spreken en neemt het bezit van je.

In ‘Para Poli’ hoor je zijn eigen trio-opname mooi aangekleed terug. Het lijkt wel alsof de koets voorrijdt waar Joris zelf uitstapt met het thema op basklarinet uiteraard. Even later hoor je de klanken van de big band als glanzende kleding om zijn schouders glijden. Rob Horsting heeft dat prachtig gearrangeerd.

Horstings ‘A Minor Confusion’ in Optima Forma een JOC-stuk
Horsting heeft in zijn eigen ‘A Minor Confusion’ dat stapelen van reeksen en motieven helemaal terug laten komen.  Deze ‘Kleine verwarring’ of: ‘Verwarring in mineur’, geeft Ruud Breuls weer eens de kans om lekker uit te pakken. Simon Rigter soleert op zijn manier, een beetje onderkoeld maar wel beslist. Dat beetje verwarring in de titel komt echt tevoorschijn tussen en na de solo’s, als het orkest de ruimte krijgt. Horsting zet de secties als het ware georganiseerd tegen elkaar op. Aan het eind hoor je ze als het ware gezamenlijk weglopen en klinkt hun spel in de geest van: “Ach geen paniek zeg, we kunnen het prima met elkaar vinden hoor”.

Toegankelijk en modern?
Dat is tekenend voor de samenwerking van de band onder hun dirigenten. Het is een dijk van een dubbele plaat geworden. De eerste lp/cd komt wat toegankelijker over. De tweede is moderner van snit met een daverende uitsmijter van Rob Horsting. Naarmate je bekender wordt met de muziek, verdwijnt dat onderscheid.

Het gaat er op lijken dat deze uitgave bij mij een zelfde lot is beschoren als de legendarische ‘Songs in the Key of life’ van Stevie Wonder in 1977: wekenlang op de draaitafel, gewoon de vier kanten draaien en steeds tot de conclusie dat wéér een ander nummer het mooiste van de verzameling is…

Juan Martinez op 23 september 2018 op bezoek bij Co de Kloet in Co Live met de nieuwe dubbel-LP Crossroads

Het Jazzorchestra of the Concertgebouw – Crossroads

Dennis Mackrel voor het orkest

Dirigenten: Dennis Mackrel, Rob Horsting

Bezetting:

Wim Both, Jan van Duikeren, Ruud Breuls (trompet),
Ilja Reijngoud, Bert Boeren (trombone),
Martien van den Berg (bas trombone),
Joris Roeloofs (lead altsax, basklarinet, klarinet),
Jorg Kaaij (altsax en klarinet),
Simon Rigter (tenorsax, klarinet, basklarinet),
Sjoerd Dijkhuizen (tenorsax, klarinet, basklarinet),
Juan Martinez (baritonsaxofoon, basklarinet),
Martijn van Iterson (gitaar),
Frans van Geest (contrabas),
Marcel Serierse of Martijn Vink (drums).

Opnameplaats: Conservatorium Amsterdam, op 30 en 31 oktober 2017
Uitgebracht op: 5 oktober 2018.
Label: Challenge records
Prijs LP: €30,- CD:€20,-

Naschrift, 29 mei 2019.

Zoekend naar composities van Jesse van Ruller, kwam ik natuurlijk ook terecht bij het Jazzorkest van het Concertgebouw. Dit orkest heeft een hele cd volgespeeld met stukken van hem. ‘Silk Rush’ heet die cd. Maarrr: In het rijtje van het JOC  kwam ik ook de cd tegen die in 2011 ’n keer met Jazzism was meegestuurd! Daar stonden opnamen op uit 2010. Onder andere Rob Horsting’s ‘A Minor Confusion’!  Dat is ook het slotstuk van deze dubbel-cd. In 2010 soleerde Jan van Duikeren op trompet, terwijl op de dubbelaar ‘Crossroads’ Ruud Breuls zijn lyrische trompetspel laat horen. Jan is wat moderner van snit dan Ruud. Simon Rigter soleerde in beide opnamen. In 2010 werd het stuk in het BIMHuis wat langzamer gespeeld.

Destijds realiseerde ik me nog dat veel composities al eens eerder op cd waren verschenen, maar dan in een kleinere bezetting. De stukken van Joris bijvoorbeeld Vind je terug op de cd’s Amateur Dentist uit 2015 (‘Para Poli’), op Aliens Deliberiating uit 2013 (‘Ataraxia’) en op de gelijknamige cd ‘The Ninth Planet’ van het Chamber Tones Trio uit 2011.

In de bespreking meldde ik al dat Ilja Reijngoud’s ‘English Heart’ al op zijn fenomenale Shakespeare Album stond, gezongen door Fay Claassen uit 2008. Jorg Kaay’s’ Jane Street, 2AM’ staat ook op Kaaij’s CD Downtown Daze uit 2002.

Simon Rigter’s compositie ‘Olivia’s Dance’ vond ik niet zo gauw terug.
Ja toch! (27-06-2019) Het staat ook op de nieuwe cd van het Ruud Breuls – Simon Rigter Quintet: ‘Rise and Shine’!

De stukken van Martijn van Iterson… Tsja, zijn cd’s heb ik niet in huis om een of andere duistere reden.

Het is een pracht om al die composities dan met elkaar te gaan vergelijken en kijken wat het JOC er van heeft gemaakt. Een leuk project!

29/05/2019

Keith Jarrett – After the Fall

Het 35-jarige trio Keith Jarrett, Gary Peacock en Jack DeJohnette  heeft dit voorjaar weer een cd bij ECM uitgebracht. Even gauw geteld is dit de 23e uitgave. Elke willekeurige groep zou trots zijn op zo’n hoeveelheid platen en cd’s. Voor Jarrett is het ‘slechts’ een deel van zijn productie. Hij speelt solo, heeft klassieke cd’s, werkt(-e) met zijn Europese kwartet en dan ook nog met een Amerikaanse groep. Het houdt niet op met deze man. Er wordt gefluisterd dat hij al 80 cd’s op zijn naam heeft staan.

Toch maar eens oefenen?
Bij deze opname in 1998 was de pianist aan het genezen van een chronisch vermoeidheidssyndroom. Daarom wilde hij na vijftien jaar optreden, voor de eerste keer een oefensessie houden. Om te weten te komen of hij al een concert aankon. De pianist stelde voorzichtigheidshalve dat het trio zich beperkte tot bebopstukken, omdat die het dichtst bij hem lagen en ‘dus het minst vermoeiend’ zouden zijn. Terwijl die Jazzrichting toch zo’n complexe vorm van musiceren is. Die oefensessie lukte redelijk dus organiseerden ze een concert in de dichtstbijzijnde concerthal: in Newark New Jersey. Dit concert staat op deze cd.

Hoog niveau en organisch samenspel
Het blijft onwaarschijnlijk hoe deze drie bijna zonder voorbereiding elke keer weer op zo’n hoog en aangenaam niveau samenspelen. Het is voor de nauwkeurige luisteraar een genoegen om de creativiteit van Jarrett te volgen en tegelijkertijd kan je het ook gebruiken als achtergrondmuziek van hoog niveau. Ondanks zijn soms verbaasde gekreun in de geest van : ‘Wat heb ik nou weer voor moois gemaakt.’ Je kunt het natuurlijk ook zien als een opmaat naar de volgende stap in zijn spel.
Het meest bekende stuk op de cd is ‘Autumn Leaves’. Als je volgt wat hij precies doet tijdens zijn solo, blijft het thema in je hoofd resoneren. En hij parafraseert maar door in een rustig tempo. Zo gaat het met al die stukken: Scrapple from the Apple’, ‘Old Folks’. Het zijn bekende vehikels die hij uit en te na kent.
Als Gary Peacock na krap zeven minuten de solo overneemt, plukt hij in een fors tempo de ene chorus na de andere en ook hij bewaart de sfeer van de song. Op een gegeven moment groeit het trio naar vrijer en gezamenlijk improviseren over de herfstbladeren. Weken de heren toch af van de stelregel voor dit concert: alleen Bebop. Een prachtig voorbeeld van hun werk.

Fris en als nieuw
Op de tweede cd begint het trio met een hele opgewekte versie van ‘Bouncing with Bud’. Dat doet hij helder en duidelijk. Een heerlijke uitvoering.
Tegen het eind van concert ging de pianist even op de populaire toer: Het was 14 november en ‘Santa Claus’ mocht wel weer eens van stal worden gehaald om ‘naar de stad te komen’. De kerstsong werd omgetoverd tot een groovy en bouncing stuk muziek. Naar verhouding rockt het er over. Het modernere ‘Moment Notice’ van Coltrane werd daarna misschien als een soort compensatie ingezet, maar het parelt ondertussen wel naar hoger sferen.
Al met al opnieuw een veelzijdige cd van dit trio, die altijd kan en overal goed past.

Opname plaats: New Jersey Performing Arts Center op 14 november 1998
Uitgebracht: 26 september 2018
Op ECM

Keith Jarrett – piano
Gary Peacock – Contrabas
Jack DeJohnette – Drums

Frans Vermeerssen Quintet: One for Rahsaan

OUD GOUD

De Concerten van Reeds & Deeds dit seizoen, geven mooi de gelegenheid om Frans Vermeerssens ‘One for Rahsaan’ uit de kast te trekken en weer eens op te zetten. Het is zijn eerste eerbewijs aan de muziek van Roland Kirk. Het was 13 januari 1995 en in het Bimhuis werd het concert van het Frans Vermeerssen Quintet opgenomen. Vermeerssen was voor die tijd actief in Groningen. Onder andere met zijn ‘All Ears’. Hij heeft daarna jarenlang in Michiel Braam’s Bik Bent Braam gespeeld en bij de Contraband van Willem van Manen. Hij richtte zijn eigen band ‘The Talking Cows’ waarmee hij drie cd’s maakte. Hier in Friesland werkt hij al jaren met het Fries Project. Met hen beweegt hij zich door een breed palet van de populaire muziek zoals Soul, Jazz en tango.
Het Trio Braam-DeJoode-Vatcher als ritmesectie, is een motor. Die houd je onherroepelijk op de rails en is tevens niet te beroerd om lekker verwarrend te stoken. Het zijn drie verstokte improvisatoren die met veel discipline samen muziek maken. De Amerikaanse Cellist Paul Stouthamer vulde het kwartet aan.
Het begint direct voortvarend met ‘Many Blessings’. Met de gedreven bas van Wilbert de Joode achter je kom je vlot in de vierde versnelling. Vermeerssen heeft daar geen moeite mee en speelt even intens het thema. Na de solo van Paul Stouthamer, krijgen we een samenspel van Michiel Braam en Wilbert de Joode. Eigenlijk blijft de pianist voor zijn doen hier heel bescheiden bezig.

– Bekoorlijke blues

Roland Kirk heeft in zijn composities driftig gebruik gemaakt van de Blues. Daardoor zijn z’n composities vaak heel eenvoudig. Door de herhaling zijn ze bekoorlijk. De muzikant, solist moet zijn mogelijkheden zelf uitbreiden.
De wat chaotische manier van spelen van Roland Kirk wordt door het kwintet duidelijk niet gevolgd. Ze voeren zijn composities strak uit. Ze krijgen van de vijf een fikse lift naar de muzikale verworvenheden van 1995. Het stempel dat de ritmesectie met Michiel Braam, Wilbert de Joode en Michael Vatcher op de muziek legt is onmiskenbaar. Vatcher en De Joode stuwen dat het een aard is. Frans Vermeerssen laat zich door hen heerlijk voortjagen en zo bouwen ze de spanningsboog op en houden hem in stand. Braam soleert op zijn bekende niets ontziende manier van spelen.
Doordat er slechts op een saxofoon tegelijk wordt geblazen, wordt het spel beweeglijker dan bij Roland Kirk zelf. Het is daardoor ook interessanter. Een waardevol document.

Frans Vermeerssen – tenorsax en sopraansax
Paul Stouthamer – Cello
Michiel Braam – Piano
Wilbert de Joode Contrabas
Michael Vatcher – Drums

Opgenomen: Live in het Bimhuis Amsterdam op 13 november 1995
Op Arecords.
Nog bij de concerten van Reeds & Deeds verkrijgbaar. Zolang de voorraad strekt