Instant Composers Pool & Nieuw Amsterdams Peil – De Honde Mepper

Op haar nieuwe uitgave werkt ICP samen met het Nieuw Amsterdams Peil (NAP). Dit ensemble bestaat voor een deel uit musici die ook in het Asko ensemble meespelen. In dat ensemble hebben ze ook wel composities van wijlen Misha Mengelberg -de ziel en oprichter van het ICP- gespeeld. Ook heeft het Asko Ensemble eerder samengespeeld met het ICP.

De muziek op deze cd neigt meer naar de uitvoeringspraktijk zoals die in Moderne klassieke muziek gangbaar is. Maar misschien komt dat, doordat ik die manier van precies spelen, veelal exact volgens de partituur, minder aantrekkelijk vind. Het mag wel een beetje schuren, je mag als luisteraar overvallen worden met onverwachte dingen, desoriënterende gebeurtenissen. Als dat dan maar met vakmanschap wordt gedaan. 

De twee suites, ‘De purperen Sofa’ en ‘Dressoir’ zijn gearrangeerd voor deze combinatie. Daardoor worden ze beeldender en kleurrijker uitgevoerd dan door het ICP alleen. 

 ‘Dressoir’, is een suite van Misha Mengelberg in negen deeltjes. Elk deeltje in de suite heeft zijn eigen sfeer meegekregen. De deeltjes zijn ingetogen. De vijftien musici van de combinatie ICP en NAP geven de onderdelen van ‘Dressoir’ met hun uitgebreide klankenpalet een prachtige uitvoering. Vooral de banjo geeft het geheel precies die sfeer die je doet denken aan de oude dressoir bij je grootouders in hun donkere huiskamer.

‘Een hutje van Gras’, lijkt heel sikkisch, maar de diverse motiefjes zijn ragfijn en zingen zich als ‘t ware los van de eenheid die ze samen vormen. Vooral wanneer je zo’n motiefje blijft volgen.

De ‘Hondemepper’ is een klassiek gespeelde compositie waarin solo’s dat strakke beeld verstoren. Zoals in de solo van trombonist Wolter Wierbos die een tegenspartelende hond verbeeldt. Een cineast zou het thema zo in een film kunnen verbeelden.

‘Pools and Pals’ van Ab Baars, met invloeden van Strayhorns ‘Depka’ uit de ‘Far East Suite’, geeft de ICP-leden de ruimte om even ‘zichzelf’ te zijn. Daar hoor je dat altijd verrassende geluid van het ICP in terug.

De drie niet-Mengelberg composities zijn ‘Lento’ van zijn Misha’s vader Karel Mengelberg, ‘Cro Magnon Nights’ van Herbie Nichols en ‘Reflections’ van Thelonious Monk. Zij worden door de combinatie (!) geheel naar de eisen van die composities uitgevoerd. Gedisciplineerd en ingetogen in ‘Lento’ dat door een trio musici uit beide ensembles, wordt gespeeld. Voluit in ‘Cro Magnon Nights’ van Nichols en lekker gedragen in Monk’s ‘Reflections’. De contrabassolo van Ernst Glerum is een toonbeeld van schoonheid. 

Al met al geeft deze combinatie van ensembles weer eens aan hoe veelzijdig deze musici zijn. 

Instant Composers Pool & Nieuw Amsterdams Peil

Plaats een reactie

7 + 17 =