Gerrie Teekens Overleden

Gerrie Teekens is op 31 oktober 2019 overleden. Hij werd 83 jaar en heeft tot het laatst nog cd’s op zijn label ‘Criss Cross’ uitgebracht. Daarvoor kreeg hij in 1999, heel verdiend, de Paul Acket Bird Award

Gerrie Teekens. Foto: Ethan Iverson

Potverdorie, ‘t geldt ook voor Gerrie Teekens: “Dat je het eeuwige leven hebt, tot het ophoudt”. Voor sommige mensen zou je willen dat dit niet opging. Bijvoorbeeld voor hem, omdat hij zich met zijn label ‘Criss Cross’ ruim veertig jaar ingespannen heeft om een heleboel oudere en vooral veel jonge Amerikaanse Jazzmusici hun muziek vast te laten leggen. Zo heeft hij voor veel muzikanten hun ontwikkeling vast weten te leggen. In hun eigen land kwamen ze nagenoeg niet aan de bak als het daarop aankwam. Daarmee is hij vanaf de jaren tachtig van de vorige eeuw tot en met dit jaar in zijn eentje vergelijkbaar met wat Alfred Lion en Francis Wolff met hun label Blue Note in de jaren Vijftig en begin jaren Zestig deden voor de toenmalige jonge Jazzmusici: met liefde en aandacht ruimte geven om hun werk vast te leggen.

Voorspel
Gerrie Teekens was in de jaren zeventig jazzdrummer en leraar Duits voor-het-regelmatige-inkomen. Als drummer leerde hij te luisteren naar zijn mede bandgenoten. In die tijd zwierf hij ook regelmatig door Nederland met platen van zijn favoriete musici om die lp’s aan de man te brengen. Ook vond hij dat veel jazzmusici niet de ruimte kregen om op te treden en platen te maken. Daarom organiseerde hij tournees voor mensen als Jimmie en Doug Raney. Zo heeft hij ook de hand gehad in de tournees van Warne Marsh en Lee Konitz, in december 1975 en daaraan verbonden voorjaar 1976. Hij zorgde er onder andere voor dat ze ook tijdens die december maand zelfs in Franeker optraden. En daarna in Engeland terechtkwamen. De koninklijke Live opnamen van dit telepathische duo in december 1975 in Kopenhagen, getuigen nog van die tour. Het label Storyville heeft die opnamen in 2009 nog eens compleet op vier cd’s in een boxje opnieuw uitgebracht. ( https://www.storyvillerecords.com/products/two-not-one-1088606 )

Criss Cross
Rond 1980 kreeg hij het voor elkaar dat zijn helden ook platen konden opnemen. Op zijn eigen label: Criss Cross. Achter deze naam had hij oorspronkelijk bedacht: ‘Over the World’. Maar dat werd hem afgeraden: te lang! Dus werd het de titel van een van Monk’s beroemde composities.
Februari 1981 kwamen de gitaristen Jimmie en Doug Raney in een studio in Hilversum, samen met Eric Ineke en de Deense bassist Jesper Lundgaard, om de eerste lp op te nemen. Die kreeg nummertje 1001. De laatste cd tot nog toe kreeg catalogus nummer 1404. Een gemiddelde van 10 LP/CD’s per jaar. En dat voor een man alleen, zonder medewerkers, vanuit Enschede.
Daarvoor hing hij regelmatig tijden lang met Amerikaanse musici aan de telefoon om voor zijn halfjaarlijkse opnamen afspraken te maken. Zij mochten dan zelf hun groep vaststellen en het programma. Hij wist dat dat het meest waardevolle resultaat opleverde.
Dan kwam hij ergens in het voorjaar en in het najaar naar New York en nam dan in een week tijd acht groepen op. Later werden dat nog maar vier ensembles. Die opnamen werden dan klaargemaakt voor nieuwe cd’s en zonder veel poespas de wereld in geslingerd. De laatste jaren ging dat meestal via Challenge, de distributeur uit Amersfoort.

Zijn eigen ontwikkeling van Hardbop naar jonge musici
Hij was oorspronkelijk vooral gericht op Hardbop, al hoorden de musici die hij als eersten opnam vooral bij de Cool stroming. Later boog hij zijn voorkeur om naar jonge musici die niet makkelijk bij de gevestigde labels aan de bak kwamen en bij wie hij wel de potentie hoorde. Zijn muzikanten bleven hem over het algemeen lang trouw.
Hij legde de lat voor zijn musici hoog. Misschien vandaar dat er weinig Europese musici op zijn label terecht kwamen. In het begin heeft hij Philip Catherine wel opgenomen en Ferdinand Povel. Zelfs Joop van Enkhuizen heeft hij in het begin vastgelegd. In de 21e eeuw nam hij van Jesse van Ruller en Peter Beets nog cd’s op.

De Japanse Catalogus van het Criss Cross label, die in 2010 in Japan werd uitgegeven.

Waardering
Zijn label was in Nederland niet zo populair, maar in Japan en de V.S. waren zijn platen en cd’s zeer gewild. Zozeer zelfs, dat er in 2010 bij gelegenheid van het dertigjarig bestaan van het label, een complete catalogus van alle toen nog verkrijgbare uitgaven op zijn label werd uitgegeven, als een soort eerbewijs aan Gerrie Teekens. Peter Beets was met zijn “Chopin Meets the Blues” ‘Criss1329CD’ de een na laatste die in deze catalogus stond. Sindsdien heeft Teekens in de jaren ‘10 nog zo’n 70 cd’s uitgebracht De laatste tot nog toe die op het internet ( https://www.crisscrossjazz.com ) staat is nr. 1404. Er zitten nog een paar cd’s voor december in het vat.

Zijn zoon Jerry heeft al aangekondigd dat hij de erfenis van zijn vader doorzet. Het is te hopen dat zo een belangrijk stuk Jazzgeschiedenis beschikbaar blijft.

Plaats een reactie