Dash – Rewired.

Deze cd is het resultaat van het feit dat het Trio in de zomer van 2018, elke week een dag in de week buffelden op een compositie, in hun eigen repetitieruimte. Die zomer was niet direct het seizoen waar je een gevarieerde reeks weersomstandigheden meemaakte.

Ornstein geeft aan in de begeleidende tekst dat ze niet verder gingen dan één compositie, per dag. Een enkele keer gingen ze zelfs niet verder dan één take. De cd is dus het resultaat van een langdurig proces en niet van een geconcentreerde opnamesessie. Daardoor ontloop je het risico dat een bepaalde sfeer of invloed de overhand heeft op de hele sessie. Menselijk gezien, hoogstens de hitte… Nu ligt in de muziek het accent vooral op het compositorische en improvisatorische vermogen van de componist/blazer in het bijzonder. Zonder Oele en Hoeke te kort te willen doen, want zij dragen met hun inbreng tenslotte de blazer. Bij vier stukken krijgen zij mede de credits. Die stukken zullen dus terplekke geïmproviseerd zijn. Of soms werd het thema in de loop van die dag door het herhaalde spelen dusdanig veranderd en aangepast, waardoor het niet meer het resultaat was van het uitvoeren van een uitgeschreven idee, maar de uitkomst van het voortdurend veranderen en gezamenlijk aanpassen van het oorspronkelijke idee. 

Ondanks de lange periode van opnemen, is het toch een mooie eenheid geworden. Het is echt een exposé van het inkleuringsvermogen door het trio. Elk nummer heeft zijn eigen kleur en sfeer. Hoogstens dat de beide laatste nummers wat uit de toon vallen, want typisch geïmproviseerd. 

Toch is het geen reguliere saxofoon-bas-drums plaat geworden. Dat komt omdat Maarten Ornstein een stapel elektronica gebruikt heeft om het sax- en klarinetgeluid naar zijn hand te zetten.  De stukken zijn toch heel egaal van intensiviteit geworden. Er zijn geen explosies van geluid. Dat maakt het geheel heel aantrekkelijk.

Nota Bene, de groepsfoto bekijkend, realiseer je je opeens dat er geen bekkens bij het drumstel staan.  En die zijn ook niet te horen! En de Bassdrum staat er ook niet op. Nog eens luisteren om na te gaan of de bekkens ook tijdens de opname ontbreken. Bij de intro van ‘No Boogie’ hoor je nog de tik op een klankschaal en in het slotnummer van de cd hoor je nog wel bekkens. En de Bassdrum komt tijdens de muziek ook niet voor het licht. Op de achtergrond van de foto staan overigens trommels zat opgeborgen. Ha, Han B. Is niet de enige die drastisch aan zijn drumstel sleutelt! 

Dash – Riwired op ZenneZ

Maarten Ornstein – tenorsax, Alex Oele – basgitaar, Eric Hoeke – drums

Plaats een reactie