Rembrandt Frerichs c.s. – Het is nog steeds Herfst

Kayhan Kalhor, Rembrandt Frerichs, Tony Overwater, Vinsent Planjer – It’s Still Autumn

Aangepast instrumentarium
Rembrandt Frerichs heeft een jaar of zes geleden een pianoforte voor zichzelf verworven. Het is de reproductie van een pianoforte uit 1790, die een zachter geluid heeft dan de huidige piano. Daardoor klinkt hij beter samen met Oostelijke snaarinstrumenten. Frerichs heeft de uitdrukkingskracht van de piano en vleugel opgeofferd voor samenspel, dat daardoor meer in balans is. Van de weeromstuit hebben Tony Overwater en Vinsent Planjer hun instrumenten ook aangepast. De bassist speelt nu naast zijn contrabas ook op de violone. In zijn geval een zessnarige basviool. Ook deze klinkt zachter dan de moderne contrabas en Overwater speelt er even soepel en gedreven op als op zijn eerste instrument. Vinsent Planjer heeft zijn ‘Whisper kit’ zelf ontwikkeld door enkele reguliere trommels van zijn drumstel te verwisselen voor een eigen keuze uit diverse Oosterse en Afrikaanse trommels. Maar ook een zelfgebouwde Renaissance trommel. Door het gebruik van deze andere instrumenten is het samenspel van het trio egaler geworden van klank. De ontwikkeling van de stukken is daardoor ook gelijkmatiger.

Kayhan Kalhor
Het trio heeft de afgelopen jaren al enkele cd’s volgespeeld en deze keer gaat het om de samenwerking met de Iranese Kamanche speler Kayhan Kalhor. Woonachtig in de Verenigde Staten, zoekt hij de grenzen van zijn Klassieke en Folkloristische Perzische muziek op en werkt samen zoekt met gelijkgerichte muzikanten uit andere muzikale stromingen. Zo ook met Rembrandt Frerichs en Tony Overwater. Zij hebben beide die veel ervaring opgedaan in de muziek uit Egypte en het Nabije Oosten. De afgelopen jaren hebben ze al vaker samengespeeld en nu is er dan een cd uitgerold. De schijf bestaat uit twee delen: de suites Dawn en Dusk.
Elke suite bestaat uit enkele composities en een paar gezamenlijke improvisaties. De muziek zangert aangenaam door. Je moet er wel geduld voor hebben en goed blijven luisteren, om de ontwikkelingen te volgen. Anders lijkt het in onze West-Europese oren doelloos te worden wat de heren doen.

De suite ‘Dawn’
Als de introductie van de Suite ‘Dawn’ naar het eind loopt, schuift het kwartet successievelijk via Indiaas klinkende frases over naar ‘Dew Drops’ van Tony Overwater. Het volgende stuk, ‘Kayhan’s Chahar’, is in de kern een Folkloristisch thema dat enkele keren in dit stuk wordt gebruikt als bridge naar de volgende improvisatie. In eerste instantie is het Tony Overwater die improviseert. Na de bridge, waarin Kayhan Kalhor even ingaat op dit thema, komt Rembrandt Frerichs los. Als Kalhor dan opnieuw het thema speelt, neemt hij vervolgens uitgebreid de gelegenheid te baat om de mogelijkheden die hij ziet, uit te werken.
Nadat de Pianoforte en de Whisper kit dit deel van de suite afgesloten hebben, komt de Kamanche er in voor het deel ‘Still’. Begeleid door het warme zachte ostinato van Rembrand Frerichs en Tony Overwater, improviseert Kalhor maar door op zijn Kamanche. In feite is het zijn feature, bijna minimalistisch begeleid door de overige drie. Zoals steeds vloeien de onderdelen naadloos in elkaar en zetten aan tot een nieuw uitgangspunt. Zo heeft ‘Offering’ het vijfde deel dat op ‘Still’ aansluit, met zijn mineur melodie een mooi Armeens karakter. Dat klopt ook wel wan het is geschreven door Ara Dinkjian, een in Amerika uit Armeense ouders geboren muzikant en componist.Tony Overwater

De suite ‘Dusk’
In de Tweede suite ‘Dusk’ passeren na de uitgebreide introductie, waarin Kalhor op zijn Kamanche de hoofdrol speelt, drie composities de revue: ‘Autumn’ afkomstig uit de Armeense Folklore , ‘Autumn Winds’ van Tony Overwater en Rembrandt Frerichs’ ‘Long Story Short’.
In ‘Autumn’ hoor je de Armeense klankenrijkdom ook mooi terug. De herfstwinden, ‘Autumn Winds’, zijn aan deze bassist/violonist wel besteed. Zijn reeksen loopjes en versnellingen vertellen een imponerend en boeiend verhaal. De Kamanch van Kalhor en de whisperkit van Planjer begeleiden hem. Als de Pianoforte van Frerichs het stokje overneemt, gaat zijn Minimalmusic achtige spel langzaamaan over in het vierde deel, zijn eigen ‘Long Story Short’. Daar blijft de Minimalmusic techniek met brede bewegingen de hoofdtoon voeren.

De muziek op deze cd kan hallucinerend werken, maar daar tegenover staat dat het voor nuchter ingestelde luisteraars een lange zit kan worden. Deze grens-doorbrekende muziek is het waard om in thuis te geraken.

Kayhan Kalhor – Kamanche
Rembrandt Frerichs – Forte piano, Harmonium
Tony Overwater – Violone, contrabas
Vinsent Planjer – Whisper kit

Kepera Records
presentatie: 5 april 2019
Distributie: Challenge Records


Chaharpareh (staat niet op de cd!)

 

Atzko Kohashi, Tony Overwater, Angelo Verploegen – Virgo

Opnieuw een cd die met gevoel en intuïtie wordt volgespeeld, net zoals dat bij ‘Pluis’ van Mete Erker en Jeroen van Vliet met hun improvisaties het geval is. Echter op de hier beschreven cd heeft het trio zich vooral beperkt tot bestaande stukken en ‘slechts’ drie eigen composities. Er wordt geput uit werk van Wayne Shorter en Charlie Haden (elk 2 stukken), Duke Ellington, Steve Swallow en Pat Metheny (elk 1 compositie). Bassist Tony Overwater heeft er twee aangedragen en de pianiste Atzko Kohashi de laatste van de tien.

De beide Nederlandse heren zijn genoegzaam bekend. Verploegen van zijn werk bij ‘The Houdini’s’, zijn solo projecten, productiewerk en leraarschap op het Artez conservatorium in Arnhem. Overwater van zijn werk bij Yuri Honing, zijn absorptie van de Arabische muziek in zijn spel en ook al zijn tien jarig lidmaatschap van het Rembrandt Frerichs trio. Zijn met een Edison bekroonde cd ‘OP’ uit 2000 is nog steeds een lichtend voorbeeld van grootse muziek Atzko Kohashi resideerde eerst een jaar of zeven in New York, maar woont en werkt al meer dan tien jaar in Nederland. Hier heeft ze in die tijd diverse cd’s opgenomen. Onder andere met bassist Frans van der Hoeven en drummer Sebastiaan Kapteijn
  Ingetogen vinden van schoonheid in behoedzaam samenspel
Op deze cd ‘Virgo’ spelen ze met zijn drieën bezonken en intiem samen. Hier vind je geen extraverte onbekende vergezichten van loeiende nieuwlichters, maar het ingetogen vinden van schoonheid in behoedzaam samenspel. ‘A’s Blues’ is een mooi thema dat unisono door Atzko Kohashi en Tony Overwater wordt gespeeld. Het thema doet in de verte denken aan het ‘Concierto d’ Aranguez’ van Rodriguez en ‘All Blues’ van Miles. Angelo Verploegen op zijn flugelhorn breit daar op voort. De bas van Tony Overwater is voortdurend aanwezig, maar overheerst niet. Ook maakt hij van zijn solo een goed lopend verhaal. Hij eindigt met zijn laagste tonen op de bas en lanceert Kohashi dan met flageoletten. De samenwerking tussen bassist en pianiste is zo nauwkeurig, dat je Angelo Verploegen als teveel zou kunnen zien. Echter zijn bijdrage houdt de muziek levendig en helder. En vooral, hij is echt de ‘Dritte im Bunde!’ In andere stukken speelt hij wel volledig mee. Zoals bijvoorbeeld in Wayne Shorter’s ‘Beauty and the Beast’. Eerst denk je dat Atzko Kohashi het stuk solo speelt, maar dat is alleen de uitgebreide inleiding. Verploegen speelt op zijn bugel het thema en de improvisatie. begeleid door de akkoorden van piano en contrabas.
  Telkens andere pareltjes
‘First Song’ is een duo stuk met Kohashi en Overwater. Het thema wordt mooi uitgelicht en aangevuld met voorzichtig gespeelde improvisaties van beide. In ‘Peau Douce’ van Steve Swallow hoor je opeens iets van de feestelijk eigenwijze muziek van zijn geliefde Carla Bley terug. De drie hebben die karakteristiek van Swallow heerlijk in zijn muziek gelegd.
Telkens als je de cd terug hoort, ontdek je andere pareltjes in deze ‘Mooie Mensen Muziek’.

Atzko Kohashi, Tony Overwater, Angelo Verploegen – Virgo
Jazz in Motion

Presentatie 5 april 2019

Distributie: Challenge records

Atzko Kohashi – piano
Tony Overwater – Contrabas
Angelo Verploegen – Flugelhorn