New Cool Collective – Dansé Dansé

Opnieuw vangt New Cool Collective de muzikale waan van de tijd. Niet alleen suggereren ze met de titel dat de cd iets met Dance te maken zou hebben, maar ze vullen hun muziek ook aan met ritmes en grooves uit de drumcomputer. Alsof slagwerker Joost Kroon en percussionisten Jos de Haas en Frank van Dok het ritme met zijn drietjes niet meer af zouden kunnen. Ik denk het wel, maar het resultaat van de kunstmatige inbreng op deze cd maakt de muziek heel eigentijds. Hoogstens mag je denken dat de overheersende basdrum met zijn vier in de maat, wel wat eenzijdig is voor een Jazzgroep. In de popkelders en andere -zalen is deze beat natuurlijk van wezenlijk belang! Daar vinden ze ook een groot deel van hun publiek.

De inbreng van de acht van het NCC blijft, los van de elektronische inbreng, essentieel! Over het algemeen hoor je hun instrumenten zeer genuanceerd. Compliment voor opnametechnicus Kasper Frenkel van Electric Monkey en voor Joost Kroon die het geheel in zijn eigen studio heeft afgemixt.

De cd is overweldigend en ligt lekker in het gehoor. Het thema van het computerachtig gestuurde ‘Ramapolo’ wordt door de blazers degelijk vormgegeven, door de motiefjes van de drumcomputer heen gestuurd. Zelfs het karakteristieke geluid van de alt van Benjamin H. wordt hier gesluierd tevoorschijn getoverd. En de toetsen van Willem Friede hebben een aangepast geluid gekregen alsof er een marimba gebruikt wordt

Zelfs een sikkisch nummer als ‘Bidibidi’ is heerlijk aangekleed met ritmes en muzikale beweging, zodat het toch leuk is om te horen.

In het opgewonden ‘Gnawa’ hoor je toch weer de drie slagwerk-heren ouderwets degelijk tekeergaan. Lekker net voor de maat uit ijlend zorgt Joost Kroon dat iedereen wat gehaaster klinkt. De beide percussionisten De Haas en Van Dok doen hun best om het ritme lekker vol te maken, De vier melodie instrumenten, blazers, gitaar en toetsen, spelen unisono het thema motief. 

Of deze muziek het goed doet in een Jazzzaal? Daar zullen ze het publiek vast wel mee krijgen, maar in een popzaal gaat de hele meute de vloer op en leeft zich helemaal uit. Dat is waarvoor de New Cool Collective zesentwintig jaar is begonnen: Jazz weer dansbaar en populair te maken. Dat is wat ze al die tijd voor ogen hebben gehouden. Daarvoor blijven ze populair in vele zalen. Chapeau!

New Cool Collective – Dansé Dansé

 Dox

Benjamin Herman – saxen en basfluit

David Rockefeller – trompet en trombone

Rory Ronde – gitaren

Willem Friede – Keyboard instrumenten

Joost Kroon – drums

Leslie Lopez – elektrische bas

Jos de Haas – percussie

Frank van Dok – congas

The Preachermen – Blue

Efraïm Trujillo – tenors- en sopraansax
Rob Mostert Hammond orgel
Chris Strik – Drums

Gasten:
Michael Varekamp trompet
Eline Gemerts – zang
Rory Ronde – gitaar

Het Hammondorgel van Rob Mostert en de tenor van Efraïm Trujillo, hèt recept voor de lekkerste groove. Met Chris Strik er achter op de trommels, kan er eigenlijk niets mis gaan. Aan Efraïm hoef je niets meer te vertellen over grooven, dat heeft hij wel geleerd bij de Fra Fra Sound en bij Anton Goudsmit’s Ploctones. Rob Mostert is ook doordesemd met soul en Chris Strik weet niet beter of je drumt zo. Sinds hun eerste cd uit 2016 hebben ze een paar stappen vooruit gezet als groep. De sfeer op de cd vormt nu meer een eenheid al is er voldoende verscheidenheid.
Eline Gemerts zingt de tekst van ‘Into the Blue’. The Preachermen hebben zich met dit nummer in de goddeloze Swamp moerassen rond Louisiana begeven. De growl trompet van Michael Varekamp en de gitaarsolo van Rory Ronde maken dit nummer helemaal af.

‘Fire Waltz’ van Mal Waldron geldt als een verrassende onderbreking. Er gaan bij het horen ervan direct een paar voelsprieten omhoog staan: “Hé, Wat is dit! Een gouwe ouwe uit het repertoire van Eric Dolphy, wat leuk! Het trio is voor dit nummer wel uitgebreid met Michael Varekamp op trompet als substituut voor trompettist Booker Little. In plaats van de alt van Dolphy horen we hier de sopraan van Trujillo. Met een scheut Mostert soul en het ritmetapijt van Chris Strik hebben ze het stuk helemaal naar de groep toegetrokken. Het heeft dan ook niet het watervlugge van de Eric Dolphy uitvoering uit 1961.
De stukken van de tenorist zijn er op geschreven om lekker soulvol in te excelleren, de muziek swingt. Als Varekamp in ‘Lost and nowhere to be Found’ voor de derde keer meespeelt, krijg je een Jazzmessengers feel. In ‘Organic Feel’ word het eerste idee dat de stukken eenvormig zouden zijn, opnieuw teniet gedaan: deze compositie van Rob Mostert rolt lekker door terwijl de walking bass van het linkervoetje van Rob mooi wordt aangekleed met het bekkenwerk van Chris Strik. Opnieuw: lekker onderhuidse Swing. Het is dan ook een heel dansbare cd geworden.

Uitgebracht op Zennez
CD à €15,– Digitaal: à €9,–