JazzXpress eert Charlie Parker

UIt: het Friesch Dagblad van 2 november 2020

  • Eric Ineke – drums
  • Tineke Postma – altsax, sopraansax
  • Ian Cleaver – trompet
  • Sjoerd Dijkhuizen – tenorsax
  • Rein de Graaff, Peter Beets of Rob Agerbeek – piano
  • Marius Beets – contrabas
  • opgenomen op 22 en 23 juni + 6 juli 2020 in de Studio De Smederij, Zeist,
  • Geproduceerd door Eric Ineke en Marius Beets

JazzXpress met Tineke Postma bij de presentatie van de betreffende cd op 5 september 2020 in het BIMhuis. Hier is Rob van Bavel de (enige) pianist

Jazz Orchestra of the Concertgebouw – The Jazz Influencers

Voorspel:  1988 The Netherlands Concert Jazzband en The New Concert Big Band

Het JOC bestaat al ruim 20 jaar.  Indirect al veel langer: uit 1986 zijn nog sporen van dit orkest te vinden en in 1988 speelde The Netherlands’ Concert Jazzband onder leiding van Henk Meutgeert op televisie. Toen deed de fine fleur van de Nederlandse Jazz al mee. Om maar een greep te doen: Wim Overgaauw en Eef Albers op gitaar, Ack van Rooijen fluegelhorn, Fred Leeflang en Ferdinand Povel op resp. tenor en alt, trompettist Jarmo Hoogendijk, Frans Elsen piano, Cees Kranenburg was de drummer en Viktor Kaihatu de bassist.  Samen met de NOS zorgde Conamus toen voor de uitgave van dit concert op cd! “Voyage of a Villager”. Een jaar later werd opnieuw een cd van dit orkest uitgebracht: “Portrait of Duke Ellington”, gedirigeerd door Henk Meutgeert en met arrangementen van Rob Pronk. 

De muziek op die cd kun je vergelijken met een exquis diner in een drie sterrenrestaurant. De arrangementen zijn stuk voor stuk herkenbaar en toch heel anders dan Duke Ellington ze had geschreven en gearrangeerd. De musici hadden ook de vrijheid om hun eigen visie te laten horen. Daardoor werden het geen kopiëren van de overleden helden, maar nieuwe creaties van levende musici. Michiel de Ruyter heeft er in een paar woorden mooie dingen over geschreven in het omslagje van de cd. 

Sindsdien heeft het orkest een periode in de mottenballen gelegen, omdat Meutgeert te weinig tijd had om te schrijven en te dirigeren.  Ergens in 1996 werd hij gevraagd door drummer Hans Dekker en bassist Frans van Geest om weer voor een liefhebbers bigband te staan, te dirigeren en arrangementen te schrijven. Het bloed kroop waar het niet gaan kon en dat werd de New Concert Bigband. Regelmatig werden in het BIMhuis in Amsterdam concerten gegeven rond een belangrijk artiest, die daarvoor zijn composities bij Meutgeert inleverde om ze te laten arrangeren voor het orkest. Daar kwamen enkele prachtige verzamel-cd’s van op de markt. 

In 1998 de dubbelaar ‘Festival Live in Amsterdam’ nog van de New Concert Big Band en in 1999 ‘Festival 1999 Part I’ onder de nieuwe naam: 

The Jazz Orchestra of the Concertgebouw. 

In 1999 vond Martijn Sanders, de directeur van het concertgebouw, dat een dergelijk orkest onder een Internationaal herkenbare en gerenommeerde naam moest spelen. Vandaar dat dit ’Huisorkest van het BIMhuis’ de naam kreeg van “The Jazz Orchestra of the Concertgebouw” (JOC). Onder deze nieuwe naam steeg dit orkest tot grote hoogte en realiseerde mooie cd’s en internationale tournee’s tot in China aan toe. 

Rond een vaste kern van musici werd ook plaats ingeruimd voor jonge musici, die zo ervaring opdeden in het spelen in een groot orkest. Ondanks dat er daardoor een traag wisselende bezetting ontstond, bleek toch dat dit orkest internationaal steeds hoger aangeschreven werd.

Een bijzonder voorbeeld van buitengewone concerten is de deelname in 2003 aan de viering van het dertigjarig bestaan van Tros Sesjun. Daar begeleidden ze een keur aan artiesten: Peter Guidi, Tineke Postma, Joris Roelofs, Rita Reys, Rein de Graaff en The Four Freshmen! Veelzijndig en flexibel

Spontaan Compliment

Het mooiste compliment dat ik eens van een Amerikaanse Jazzliefhebber hoorde, was tijdens een concert in de Jan Steenzaal tijdens het North Sea Jazz Festival, nog in Den Haag. Met stijgende verbazing en overslaande stem, meldde hij dat dit orkest elke bigband in New York eruit kon spelen! ‘’For Sure!” zei hij nog eens met nadruk. Denkend aan de legendarische bigband battles in de Jaren 30 en de grote kwaliteit van spelen van de grote Amerikaanse jazzmusici, vond ik dat nogal een krasse opmerking, maar ik geloofde hem direct. De geoliede muziek kwam tenslotte tevoorschijn omdat dit orkest zo goed op elkaar was ingespeeld en precies wist wat er van hen werd verwacht. Dat is heel wat anders dan een bij elkaar gebeld orkest in New York, “omdat er op de maandagavonden gespeeld kon worden”. Ik gloeide van trots dat zoiets over deze Nationale bigband werd gezegd. 

Gelukkig trad het orkest regelmatig op in Leeuwarden, zodat hier ook genoten kon worden van de prestaties die Henk Meutgeert op zijn relaxte manier van dirigeren uit dit orkest haalde. Maar net zo gemakkelijk geven ze jaarlijks een Kerstconcert in het Concertgebouw. Want om die naam te mogen dragen, wordt er regelmatig ook in deze muziektempel gespeeld.

Solisten

Het is altijd een vaste traditie van het orkest geweest om nationale en internationale gastsolisten bij het orkest uit te nodigen om voor dit orkest te schitteren. Dat ging van The Houdini’s, via Misha Mengelberg of Han Bennink langs Jasper van ’t Hof, Ack van Rooijen, Bud Shank of Sean Bergin. Kortom een brede range van jazzartiesten mochten zich opgetild voelen door dit orkest. 

In 2007 presenteerde het orkest de eerste thema-cd rond composities van een van de Leden van het orkest: Henk Meutgeert zelf beet de spits af met de cd ‘Riffs ’n Rhythms, Live at the Bimhuis’. 

Overigens was dit eigenlijk de tweede cd die hij met zijn composities vulde: ook de allereerste, ‘Voyage of a Villager’ kwam op een stuk van Frans Elsen na, van zijn hand.

Er volgden cd’s met composities van Jesse Van Ruller, Peter Beets en Jan van Duikeren. 

Tussendoor kwamen er diverse cd’s los met in de hoofdrollen: Dr. Lonnie Smith, Ronald Snijders, jimmy Heath tot en met een Tribute aan de songs van Ray Charles met een glansrol voor Madeline Bell. 

Het JOC bij Hothouse Redbad in Leeuwarden op 5 oktober 2008.. The Secret Champ, Dat was toen ongeveer de signature song van het orkest..
Video opname van Ebbarkj

In 2014 nam Henk Meutgeert afscheid van ‘zijn’ orkest: pensionering eiste zijn tol. Naast hem draaide Rob Horsting al heel lang mee als arrangeur en dirigent, zodat het orkest niet ontheemd achter bleef. In 2015 werd de nieuwe eerste dirigent gepresenteerd. Daarvoor was de Amerikaanse drummer van het voormalig Count Basie orkest en later ook haar dirigent, Dennis Mackrel gepresenteerd. 

Pedagogisch werk

Naast al dit muzikale krachtpatserswerk werken de orkestleden jarenlang ook aan opleiding en begeleiding binnen het kader van The Jazz Academy. Een samenwerkingsverband van het JOC met het Conservatorium van Amsterdam (CvA). Daarmee geven ze jonge musici de kans om hun mogelijkheden en talenten verder te onderzoeken en uit te breiden. 

Daarnaast zoeken ze contacten met nieuwe muziekstromingen om met die nieuwe, jonge artiesten elkaars muziek uit te breiden en te vernieuwen. 

Crossroads, 2018

Van oudsher hoorde je in het programma van de concerten altijd stukken van Nederlandse jazzmusici langskomen. In 2018 kwam de cd Crossroads uit, de eerste onder leiding van Dennis Mackrel. Muziek en presentatie toonden een meer volwassen product van internationale allure. De muziek maakte dit helemaal waar.

Er worden alleen nieuwe composities uitgevoerd van leden van het orkest. Ite weten: lja Reijngoud, Simon Rigter, Jorg Kaaij en Martijn van Iterson zijn de leveranciers.

Op de tweede cd van dit album, staan alleen stukken van basklarinettist Joris Roelofs, gedirigeerd door Rob Horsting. Met als uitsmijter een stuk van deze arrangeur-dirigent. Al deze stukken zijn niet meer te vergelijken met de bekende composities uit ‘The Great American Songbook’. Het is een hogelijk gewaardeerde cd geworden, met onmiskenbaar een heel vernieuwend programma. 

The Jazz Orchestra of the Concertgebouw onder leiding van Dennis Mackrel op 18 november 2018 bij Hothouse Redbad,
Toen werd het programma van de cd Cross Roads uitgevoerd.
foto Willem de Rhoter.

The Jazz Influencers, 2020

De afgelopen maand oktober is de nieuwe cd van het Jazz Orchestra of the Concertgebouw uitgekomen. Hierop wordt de lijn die met Crossroads is opgepakt, voortgezet. Dit keer zijn composities geselecteerd van MIllenials, jonge componisten/Jazzmusici, die ook regelmatig in het orkest meespelen. Het zijn stukken van Gideon van Gelder, Reinier Baas, Maartje Meijer, Tineke Postma, Simin Tander, Morris Kliphuis, Maarten Hogenhuis en opnieuw Joris Roelofs. Zij zijn de leveranciers van het muzikale geweld. Hiermee wordt aangegeven wat gaande is in de nieuwe muziek c.q. jazz in Nederland. Het was aan Rob Horsting om deze waaier van uiteenlopende composities te arrangeren, zodat het JOC-geluid gewaarborgd bleef en de typische eigenschappen die deze componisten in hun composities hebben verwerkt, ook glanzend uit de verf komen. Dat is hem uitstekend gelukt.

De stukken

Reinier Baas, gitarist en componist van onder andere de spraakmakende meest instrumentale opera “Reinier Baas vs Princess Discombobulatrix” met Typex als de illustrator van dit verhaal, heeft drie springerige composities aangeleverd. Ze zijn onderdeel van een suite met een reeks composities van Reinier Baas rond de planeten. Ze zijn kort van stuk en springen er als geheel ook duidelijk uit door hun grote sprongen. Ondanks dat straalt er evengoed een grote rust uit de muziek. De muzikanten zijn duidelijk thuis in de composities. Ze spelen de eigenzinnige composities daardoor ook heel vloeiend en dus aansprekend. Gitarist Van Iterson is de solist in deze composities. De ballad ‘Lunar’ doet zelfs denken aan een Jaren dertig Swingorkest. ‘Mercurial’ is een springerig thema, wat je niet zou verwachten bij een planeet die zo dicht bij de zon hangt. Misschien vertaalt Baas daarmee de zonnewarmte ie op de planeet straalt.  ’Saturnine’ laat de status horen van een onbeweeglijke planeet op verre afstand. Deze nieuwe stukken zijn dan ook totaal niet vergelijkbaar met zijn muziek in de genoemde opera. 

Maartje Meijer, van huis uit dirigent en componist heeft het bijna rockende Mushroom ingeleverd. Dat wordt hier iets rustiger gespeeld dan op haar cd Virgo. Door het arrangement is het wat minder fel geworden en is het meer vloeiend naar de sound van dit orkest geschreven. 

Wiplash van Joris Roelofs, blijkt een gevarieerd stuk met een gedragen begin, met puur bigband werk, het motief van een ziekenauto sirene en het stommelend weer overeind komen tijdens het genezingsproces. Althans, dat kun je erin leggen. De gitaarsolo’s van Van Iterson zijn wat onderkoeld gehouden, geheel in de lijn van het stuk. In het boekje is misschien wel automatisch, aangegeven dat Tineke Postma op altsax soleert, echter ze bespeelt de sopraansax. De whiplash zal aan dat foutje debet zijn.

Van Tineke Postma staat ‘Freya’ het titelstuk van haar eigen actuele cd op de speellijst. Vergelijkenderwijs met haar eigen opname van dit stuk, merk je dat Rob Horsting met zijn arrangement dicht bij haar compositie is gebleven. Daardoor houdt hij de uitgangspunten van Tineke Postma ook volledig in stand. Zo arrangeerde hij ook voor ‘Mushroom’ van Maartje Meijer.

De stukken van Ben van Gelder zijn een toonbeeld van schoonheid geworden. De intro van de cd is ‘Giant’. Een elegante gebeurtenis, met in de ensembles de trombone sectie als sonore tweede stem. Ruud Breuls laat horen dat hij nog altijd een hemelbestormende solist is, terwijl Ilja Reijngoud nog altijd met een gigantische hoeveelheid nootjes prachtige lijnen op zijn trombone creëert. 

Pixelated’ van Morris Kliphuis, naast hoornist en bandleider is hij vooral een productief componist, blijkt vooral ritmisch een springerig thema dat heerlijk wordt uitgewerkt. 

‘The Peter Cat’ van Maarten Hogenhuis is een echte Ballad die prachtig gedragen wordt uitgevoerd, met een solo van Marco Kegel op altsax. Daarmee steekt hij de componist en altsaxofonist Maarten Hogenhuis naar de kroon. Peter Beets weet ondanks dat hij rollend met veel nootjes speelt, toch de rust in zijn verhaal te houden. Een mooie kalme afsluiter, “Om de mensen weer tot rust gebracht naar huis te laten gaan.”

Opnieuw heeft dit orkest een prachtige cd afgeleverd met mooi gearrangeerde, nieuwe muziek van deze tijd.  Met een mooi vergezicht op de Nieuwe Nederlandse Jazz.

Een afvaardiging van het JOC spelen in Mondo het openingsstuk van de cd Jazz influencers.
Bezetting: Ilja Reijngoud trombone, Simon Rigter tenorsax, Peter Beets piano, Frans van Geest contrabas en Martijn Vink drums

Een uiteenvallend Trio met van elk lid een (nieuwe) cd.

Rein de Graaff – Early Morning Blues

Marius Beets – This Is Your Captain Speaking

Eric Ineke – Triplicity

Het trio van Rein de Graaff breit een eind aan haar carrière. Het afscheidstournee is geweest en een enkel concert zit nog in het verschiet. Ze treden in juni nog op tijdens de Vriendendag van de Vrienden van het Nederlands Jazz Archief en in juli tijdens het komende North Sea Jazz Festival. Mocht er voor het trio nog belangstelling bestaan, dan zijn ze misschien wel genegen om langs te komen.

Het toeval wil dat de drie leden sinds vorig jaar elk een cd in de aanbieding hebben.
– Eric Ineke heeft de cd ‘Triplicity‘ met een Europees trio, een Italiaanse bassist en een Portugese gitarist.
– Marius Beets heeft ‘This is Your Captain speaking’ met een Amerikaans-Nederlands quintet gemaakt
– en Rein de Graaff zelf heeft de cd ‘Early Morning Blues’ uitgebracht.

Rein de Graaff trio – Early Morning Blues

Rein de Graaff – piano
Marius Beets – contrabas
Eric Ineke – drums

Om met deze laatste te beginnen, Rein is bij zijn keuze van stukken uitgegaan van het repertoire dat hij thuis voor zijn plezier speelt. Met andere woorden, ze komen niet voor op het vaste concertrepertoire. Daardoor is de muziek wat intiemer, wat milder van toon. Omdat het stuk eigenlijk al vóór de bebop hausse een hit was, speelt hij eerst de swinger ‘Avalon’ in een hoog tempo. De stukken daarna worden rustiger gespeeld. Zijn arrangementen op de akkoordenschema’s van ‘All the Things you are’ en ‘Moonology’ (‘These are the things’ & ‘How High the Moon’) zijn aangenaam en aansprekend. Soms hoor je een citaat uit het origineel maar geheel in de stijl van de eerste Beboppers zijn de nieuwe thema’s anders geworden dan die als uitgangspunt diende.

Zijn versie van ‘Dear Old Stockholm’ is niet nostalgisch van toon, maar wordt met een opgewekte lichtheid gespeeld, die de compositie een feestelijke sfeer geeft. Dat kom je bij de andere stukken ook tegen: het ontspannen speelplezier.

Zijn eigen compositie ‘Early Morning Blues’ werd in twee versies op de cd gezet. Rein kon niet kiezen uit de twee versies die ze hadden opgenomen. Dit is ook een feature voor Marius Beets: hij speelt de inleiding met een lome luiheid die je blues doet voelen. De cd sluit af met ‘Wahoo’ de Parker versie van ‘Perdido’. Juan Tizol’s bijdrage aan het Ellington Repertoire. Ook hier krijgt het de lichtere bebop toets, die niet meteen aan de stevige Ellington stamper doet denken.
Hiermee heeft hij als afscheid van zijn carrière een serie mooie pianostukken op de plaat gezet.

Opgenomen: Zeist, Studio ‘De Smederij’, 27 & 28 Juni 2018
uitgebracht op: Timeless

Marius Beets Quintet – This is your Captain Speaking

Marius Beets – Contrabas
Eric Alexander tenorsaxofoon
Peter Beets – Vleugel
Joe Cohn – gitaar
Willie jones III drums

De tweede cd van deze trilogie is de cd ‘This is your Captain Speaking’ van Marius Beets. Hij heeft de plaat geproduceerd en zorgde dat de opnameknoppen in de goede stand stonden. Hij heeft de stukken gecomponeerd en speelde natuurlijk zelf contrabas. Collega bassist en technicus Udo Pannekeet heeft de muziek gemasterd.  Uiteraard is de cd uitgebracht op het label Maxanter van de gebroeders Beets.

Marius Beets heeft sinds de prachtige cd met zijn Powerhouse Big Band uit 2005, vorig jaar eindelijk weer een schijf onder eigen naam volgespeeld. Daarvoor heeft hij drie Amerikanen uitgenodigd, die hij van eerdere avonturen van zijn broer Peter kende: Eric Alexander op tenor, Joe Cohn op gitaar en Willie Jones III op drums. Peter zelf zat achter de zwart-witte toetsen.

Hier wordt potente en serieuze bebop-en-verder gespeeld. Tenorist Eric Alexander heeft uit hoofde van zijn instrument de hoofdrol. De overige musici doen niets voor hem onder. Marius Beets zelf is als altijd de rots in de branding die onverstoorbaar de lijn van de muziek aangeeft en alles bij elkaar houdt. Ook in de snellere nummers hoor je voortdurend zijn ‘Walking Bass’ als basis voor alles doorklinken. Enkele stukken als ‘Emandem’ en ‘The end of the Affair’ zijn al eens eerder opgenomen door Eric Ineke’s JazzXpress. Doordat hier geen trompet meespeelt, worden de stukken toch weer anders.

In het openingsnummer, ‘Dextro Energy’ opent hij in uptempo. Alexander op zijn tenor opent de rij solisten. Joe Cohn op gitaar neemt bedreven over en Marius zelf neemt ruim de tijd om de  compositie op zijn Contrabas verder uit te benen. Willie Jones III speelt vier-om-viertjes met de band die telkens het thema speelt.
Tussen al die bedreven solisten neemt de bassist regelmatig ook zelf de tijd voor mooi verhalende solo’s.
Het titelnummer van de cd is een mooi springerig thema, dat mede door het spel van gitarist Joe Cohn mooi puntig wordt uitgewerkt.
Dit is een cd met serieus gespeelde bebop geworden. Echt een pareltje voor de liefhebbers.

Opgenomen: Zeist, Studio ‘De Smederij’, 27, 28 februari 2016
Uitgebracht op: Maxanter

Eric Ineke – Triplicity

Ricardo Pinheira – gitaat
Massimo Cavalli – Contrabas
Eric Ineke – slagwerk

De derde cd van de spontane Trilogie is van Eric Ineke. Deze cd heet Triplicity, met de suggestie van simplicity

De drummer achter Rein de Graaff is al sinds mensenheugenis (van af 1971) Eric Ineke en heeft zodoende met tientallen Amerikanen gespeeld. Naast de bebop van Rein de Graaff, heeft hij ook aan nieuwere  Jazzstijlen als Hardbop en Impro geroken en vooral: gespeeld. Zijn cd’s met David Liebman staan daar borg voor: deze saxofonist is een volbloed improviserend musicus. Op de cd Triplicity speelt de Eric Ineke met de Portugese gitarist Ricardo Pinheira en de Italiaanse bassist Massimo Cavalli. De samenklank van gitaar, bas en drums is hier perfect. Het ideale gitaartrio, al hebben de drie geen groepsnaam gekozen, maar hun eigen achternamen als herkenningspunt genomen. Dat geeft ook de terechte gelijkwaardigheid van de drie aan. Het openingsnummer ‘Blues Just Because’ van de hand van Ricardo Pinheiro, is een uptempo opener. Het is eigenlijk een rifje op de gitaar. De drie opereren als eenheid en jagen door het thema. Pinheiro neemt als eerste de gelegenheid te baat. Halfweg zijn solo komt de contrabas er in en wordt het een prachtige eenheid in geluid. De bassist soleert dan nagenoeg in zijn eentje, al klinkt er nog wel wat ruis van de drummer.

Het ‘Cinema Paradiso’ van Ennio Morricone wordt vervolgens in alle rust prachtig uitgewerkt en ‘Along Came Betty’ krijgt van elk van de drie een solistische behandeling. De zingende contrabas is een feest om mee te maken. Het voorheen door Billie Holiday met haar kapotte stem intens triest gezongen ‘You’ve Changed’ wordt hier als een prachtige ballad neergezet. Gitaar en bas spelen voortdurend sierlijk om elkaar heen, terwijl de brushes het tempo aan blijven geven. George Shearings ‘Conception’ wordt weer als een opgewekt en vlot thema gebracht. Jobim’s ‘Retrato em Branco Preto’ wordt door Cavalli gestreken, terwijl Pinheiro op gitaar voortdurend het thema omspeelt.
Van de drie hier behandelde cd’s hoor je op deze wel de meest flexibele en moderne muziek. Het is een frisse en opgewekte plaat geworden, die je vaker op wilt zetten.

Opgenomen: Estúdio Vale de Lobos, Lissabon, 25 november 2017
uitgebracht op: DayBreak

Twee totaal verschillende nieuwe cd’s van Peter Beets

 

Peter Beets – Our Love is here to Stay –Gershwin Reimagined

Als Peter Beets het heeft over de ‘Grootste’, bedoelt hij Frédéric Chopin of Oscar Peterson. Bij deze cd is het George Gershwin van wie hij in de zevende hemel is. De verwachting is dan dat je flonkerende muziek krijgt voorgeschoteld. Tijdens het beluisteren van de cd krijg je echter sterk het idee dat bij deze opname eerder de plicht prevaleerde dan het plezier van het spelen.

Hij heeft er voor gezorgd om de gekozen net even anders te spelen dan je gewend bent. Het openingsnummer is naar mijn gevoel wat te stevig ingezet. Door het slagwerk verdwijnt de Gershwintouch. Dat is jammer. ‘Embraceable You’ is echt anders geworden dan je mag verwachten. Charlie Parker heeft daar in 1947 onvervreemdbaar de Ballad-standaard voor gezet. Hier wordt de compositie echt als middel gezien om lekker uit te pakken in een stevige swinger. In ’s Wonderful’ pakt Peter Beets echt uit door dit in een razend tempo te spelen en dat klopt hier perfect. Dat is ook het geval bij zijn aanpak van ‘Summertime’. Die song kun je op alle mogelijke manieren spelen. En dat is dan ook al meer dan duizend keer gedaan. De uitvoering van onze pianist hier onderscheidt zich als een stevige swinger met veel improvisatie. Kortom, deze cd is in zijn geheel wat teleurstellend.
Maar, er is hoop! Peter Beets heeft nog een cd uitgebracht.

Peter Beets & Stochelo Rosenberg – Django Tribute

Dit is Peter Beets’ tweede eerbewijs aan een grote meester. Deze keer is het Django Reinhardt. Het is een live opname uit de Ruïnekerk in Bergen. Hij speelt hierin samen met meestergitarist Stochelo Rosenberg. De muziek spettert en tintelt aan alle kanten. Dit is een feest om te horen. Niet alleen omdat het een genot is om Stochelo Rosenberg te horen, maar ook omdat Pianist Peter uitstekend thuis is in het Django Reinhardt vocabulaire. Beide muzikanten geven elkaar de ruimte om als jonge honden met het materiaal om te gaan. Martin Limberger op slaggitaar en Frans van Geest op zijn contrabas geleiden de beide heren mooi door de songs.
De stukken op deze Django Tribute zijn overbekend, Net zoals op de Gershwin-cd, maar ze komen hier heerlijk fris over het voetlicht. Hèt bewijs dat ze met zijn vieren een feestje wilden bouwen. Ik kan er niets anders van maken. Het nummer ‘Nuages’, is als een droom zo mooi.
Het aardige is dat in ‘You Look Good to me’ de ‘Oscar-Peterson-Jazz-Standard, uitgerekend bassist Frans van Geest de hoofdrol speelt en de gitaren een bescheiden rol. Uiteraard neemt onze Peterson-adept-van-huis-uit ook de ruimte om zijn visie op dit thema te etaleren. Dan kan Stochelo het niet laten en stoeit daarna prachtig door de akkoorden. De pianist rondt het thema idyllisch af zoals dat hoort. De andere klassieke jazzstandard komt van Duke Ellington: ‘In a Sentimental Mood’. Beets laat in zijn inleiding de noten uit de ivoren toetsen klateren, waarna de gitarist het thema speelt en er op door improviseert. Beets laat tenslotte het zijne erover horen.
De overige zes stukken komen alle uit het Django Reinhardt repertoire en door de manier waarop Beets en Rosenberg ermee aan de haal gaan is dat heerlijk frisse amusementsjazz geworden.

Een informatief puntje: op mijn exemplaar, die komt meen ik uit de tweede persing, staat het tweede stuk, Tears, er in twee tracks op. Nummer drie op de hoes ‘Django’s tiger’ is dus nummer 4 op de cd, enzovoort. Het Management van Peter heeft me verzekerd dat dit bij de volgende persing weer opgelost wordt.

 

Peter Beets – Our Love is here to Stay –Gershwin Reimagined
Magic Ball Jazz records
Opgenomen 8 juli 2018

Peter Beets – piano
Tom Baldwin contrabas
Eric Kennedy – Drums

en

Peter Beets & Stochelo Rosenberg – Beets meets Rosenberg  –  Django Tribute
Stochelo Rosenberg gitaar
Peter Beets – piano
Martin Limberger – ritme gitaar
Frans Van Geest – contrabas

Magic Ball Jazz Recordings / Maxanter Records
Opgenomenin de Ruïnekerk in Bergen, 20 oktober 2018
Gepresenteerd: 15 maart 2019
Verkrijgbaar bij Peter Beets