XYZ de Son Bent Braam

Michiel Braam laat weer eens ouderwets van zich horen. In samenwerking met twee originele leden van zijn Bik Bent Braam uit 1995/1996 heeft hij zijn XYZ-repertoire van die periode nogmaals uitgevoerd. Zij het wel heel anders! De stukken werden niet zozeer gekopieerd, maar naar het Latijns Amerikaanse idioom toegeschreven. Vanzelfsprekend is de bezetting van het orkest vijfentwintig jaar later, op drie oorspronkelijke leden na, anders.

Deze suite was niet zijn eerste. Michiel Braam componeerde toen al veel in de vorm van Suites. Maar deze vulde wel een compleet concert. Mensen die een van de concerten meegemaakt hebben staat die gebeurtenis nog goed voor de geest.

Ondanks de verschillende benadering in 2019 ten opzichte van 1996 en een nagenoeg volledige nieuwe bezetting van de band, ontstaat er toch een mooi gevoel van herkenning. Om niet te zeggen een feestelijk gevoel. Het is een lange suite van zesentwintig delen, voor elke letter een. Voor de remake van dit muzikale Alfabet van 1995/1996 is Braam uitgegaan van dezelfde bouwstenen, maar doordat ze anders ingekleurd zijn, er andere ‘metselaars’ aan te pas kwamen en andere ‘specie’, kreeg het geheel vanzelfsprekend een totaal ander aanzicht. Daardoor mag je wel zeggen dat het nieuwe muziek is geworden. Dat is het leuke aan Braams’ muziek. Er wordt bij hem altijd een andere twist aan de muziek gegeven en de vrijheid en de inbreng van de muzikanten staan bij hem voorop. Niet zonder trots vertelde hij zo’n twintig jaar geleden wel, dat zijn stukken na afloop van de tournee vaak onherkenbaar veranderd waren door de inbreng van de musici.

Tussen de zesentwintig stukken vindt iedere luisteraar zijn eigen favorieten. Het aardige is, dat je tijdens de opeenvolgende luistersessies, met je voorkeur langzaamaan van het ene stuk naar het andere schuift. 

Meteen vanaf het begin word je door de muziek opgetild, meegenomen in een feestelijke draaikolk. Soms zijn de overgangen naar de volgende ‘letter’ wat bruusk. Van het opgewonden, blije ‘Bienestar’ naar het kalmpjes gespeelde, stadig stappende ‘Chachachando’, schrik je wel even, maar je wordt meteen weer opgetild door de muziek. Een kolfje naar de hand van Efraïm Trujillo. 

Maar elke keer kom je in een andere heerlijke werveling van muziek. Soms lijk je in rustig vaarwater te komen, maar blijkt dat er voor de luisteraar toch wel enige chicanes te nemen zijn.  Je wordt er ontegenzeggelijk telkens weer vrolijk van.  

Angelo Verploegen, Joël Botma – trompet

Ilja Reijngoudt, Jeroen Verberne – trombone

Efraïm Trujillo – Sopraansax, klarinet, Fluit

Bart van der Putten – altsax

Frank Nielander – Tenorsax, sopraansax

Jesse Schilderink – tenorsax

Michiel Braam – piano

Aty de Windt – baby bass

André Groen, Danny Rombout en Martin Gort – percussie 

Zondag 14 oktober 2018 – Reeds & Deeds bij Hothouse Redbad in Leeuwarden

Roland Kirk opnieuw in de belangstelling

Het sextet Reeds & Deeds blaast met gerenommeerde Nederlandse musici en een Amerikaanse tenorist de muziek van Rahsaan Roland Kirk nieuw leven in. In een ver verleden heeft Frans Vermeerssen dat al eens samen met onder andere Michiel Braam gedaan, die nu ook meespeelt. Dat had als onvolprezen klinkend resultaat de cd ‘One for Rahsaan’ uit 1995 tot gevolg. De cd is nog slechts tweede hands te verwerven.

Mede op initiatief van Bo van de Graaf, de leider van de Nijmeegse groep I Compani, werd maart dit jaar de stilte rond de muziek van Roland Kirk doorbroken. De eenmalige uitvoering in het BIM-huis in Amsterdam van deze muziek uit de jaren Zestig en Zeventig heeft echter zoveel losgemaakt dat er een tournee aan verbonden werd. 14 oktober komt de groep bij Hothouse Redbad in Leeuwarden het jazzseizoen openen. De berichten over de concerten van deze groep, beloven veel voor zondag de 14e.

Nu drie blazers voor drie instrumenten

In plaats van Roland Kirk die meer dan drie blaasinstrumenten tegelijk kon bedienen, komen nu drie blazers. De saxofonisten Frans Vermeerssen, Alex Coke en Bo van de Graaf. Een frontlinie die er mag zijn. Ze spelen ook meerdere instrumenten, zij het niet tegelijkertijd. Frans Vermeerssen is in het Friese Muziekland geen onbekende, als dirigent van het Fries Project Orkest geeft hij jaarlijks uitvoeringen. Zijn lidmaatschap van het Willem Breuker Kollektief, als vervanger van Willem zelf, is tekenend voor zijn kwaliteiten. Als Leider van het kwartet ‘The Talking Cows’ heeft hij ook prachtige muziek gemaakt. In een verder verleden weerde hij zich in de Groningse Impro-scene. De Texaan Alex Coke is ook een beetje Nederlander, omdat ook hij jaren lang in het Willem Breuker Kollektief heeft gezeten. Ook hij heeft een cd met de muziek van Roland Kirk op zijn naam staan. Bo van de Graaf heeft de afgelopen 30 jaar zijn paadje schoongeveegd als leider en inspirator van zijn roemruchte groep I Compani.

Michiel Braam is in de regel de rust zelve en kan op zijn piano zonder problemen de meest exclusieve muzikale wegen kiezen. Hij en  Frans Vermeerssen kennen elkaar ook goed van hun samenwerking in in Bik Bent Braam en van de 21e eeuwse versie van Frans Vermeerssen’s All Ears. Bassist Arjen Gorter was vanaf het begin lid van het Willem Breuker Kollektief en was daar met drummer Rob Verdurmen de basis voor alle muzikale vergezichten van Willem Breuker. Makki van Engelen tenslotte drumt in I Compani en heeft in het verleden ook bij Michiel Braam het drumwerk wel verzorgd. De heren kennen elkaar al jaren en zijn stuk voor stuk niet te benauwd om risicovolle wegen te bewandelen. Zij gaan bij Hothouse Redbad voor vuurwerk zorgen.