Rob Franken – Functional Stereo Music

Drie cd’s met bij elkaar net geen vier uur muziek. Dat is niet niks. En dan, zegt Frank Jochemsen van 678 records, is er ook nog dat er een keuze gemaakt uit de overweldigende hoeveelheid muziek! Door dat selecteren hebben we nu sporen uit drieëntwintig verschillende opnamesessies in huis. In totaal tweeëntwintig muzikanten hebben met Rob Franken samengewerkt om deze funcutionele muziek te maken.  Een verbazingwekkende verzameling van muziek, opnamen en muzikanten.

De muziek werd vorig jaar al uitgebracht op 6 langspelers en heeft daarmee een Edison-2019 verworven. Het is nu ook verkrijgbaar in een boxje met drie cd’s van elk rond de 79 minuten muziek. Op elke cd staan twee platen en hier en daar nog een paar bonustracks. De cd’s zijn dus volledig benut, mag je wel zeggen.

De muziek.
Als je het doel waarvoor het gemaakt is in aanmerking neemt, kun je het bescheiden muziek noemen: Het eist geen aandacht op en is aangenaam in het oor. Frappant is dat orgel en gitaar begeleid werd door het crème de la crème van de toenmalige Nederlandse ritme mensen en een enkele Amerikaanse muzikant.

De combinatie van de elektrische piano en de gitaar is altijd wel een succes geweest. Dat wordt hier opnieuw bevestigd. De gitarist was meestal Joop Scholten die in de Jaren ’70 als gitarist een druk bestaan leidde en met wie Franken vaak samenwerkte. Soms gordde Eef Albers de gitaar om. Een enkele keer is er een blazer in de studio aanwezig. Op de derde cd staan enkele opnamen met prachtig dwarsfluit werk van Ferdinand Povel en bespeelt Jiggs Whigham zijn trombone. Dat verrijkt die stukken zo, dat je eigenlijk meer van die sessies had willen horen. Zo speelt op een cd-helft de Duitse vibrafonist Wolfgang Schlüter mee, in plaats van een gitarist. Daarmee wordt de muziek ook weer gevarieerder, over het geheel van 3 cd’s.

Alhoewel de meeste stukken van Rob Franken of zijn mede musici afkomstig zijn, is er ook een wolk aan stukken van anderen te vinden. Niet alleen van de Amerikaanse Rockjazz mensen als Herbie Hancock, Chick Corea of Billly Cobham, maar ook van minder bekende Duitse componisten als Michael Naura  en Wolfgang Schlüter maar ook van de Belgische muzikant en componist Marc Moulin. Daar had onze toetsenist een fijne neus voor. Sommige stukken komen ook tevoorschijn op eerdere uitgaven van 678 records met de muziek van Rob Franken. Met andere woorden het waren ook ‘gewoon’ stukken die tijdens concerten op de setlist kwamen te staan. Zo staat ‘Six seven eight’, waarnaar het label is genoemd, niet alleen in deze reeks, maar werd door Rob Franken ook live gespeeld, net zoals ‘Esopet’, ‘Absorbed Love’ en ‘Zomaar in vieren’. Hij speelde die stukken dan met evenveel intentie en inzet. Altijd even beeldend en verhalend. Jammer dat de uitvoeringen op de cd soms wat korter gespeeld werden dan je zou willen. Maar misschien was dat wel het beleid bij het opnemen van de Functional Stereo Music. In ieder geval is het heerlijk om deze muziek in huis te hebben.

The Rob Franken Electrification
Functional Stereo Music 1, 2 en 3
678 records

De uitgebreide lijst van muzikanten:

Rob Franken – elektrische piano, synthesizers
Jiggs Whigham – trombone
Ferdinand Povel – fluit, Tenorsax
Jan Huydts – elektrische piano
Wolfgang Schlüter – vibrafoon
Eef Albers, Joop Scholten – elektrische gitaar
Harry Emmery, Wim Essed, Rob Langereis, Niels Henning Ørsted Pedersen, Koos Serierse, – contrabas
Wim Essed, Rob Langereis, John Lee, Theo de Jong – el. bas
Gerry Brown, Bruno Castellucci, Louis Debij, Eric Ineke, Louis de Lussanet, Evert Overweg, Henk Zomer, – drums
Wim v.d. Beek, Nippie Noya – percussie

Nota bene 1:
Bij de speurtocht naar de muziek van Rob Franken, kwam Frank Jochemsen ook een heleboel reclame foto’s uit de Jaren Zeventig tegen,  die hij uitermate geschikt vond om bij de LP’s en CD’s te gebruiken. Ze werden gemaakt door collega muzikanten: Koos Serierse en Robbie Pauwels. Piet Schreuders heeft er geheel in stijl, ook tijdgebonden hoezen van gemaakt. De oplettende kijker zal hebben gezien dat voor de negen dragers, 6 lp’s en drie cd’s verschillende foto’s zijn gebruikt. Ook al lijken ze hier en daar veel op elkaar.

Notabene 2
De 23 opnamedata toen de stukken werden opgenomen. De vraag rijst of Rob Franken vaker opnamen maakte en vooral: hoeveel is er op de plank blijven liggen!  Frank Jochemnsen heeft het over “Enkele van de beste tracks, de gemeenste breaks, de meest funky composities en de vetste Baslijnen. Los van het uitbundige spel van Franken zelf.
Uitgerekend bij de laatste opname datum stond geen opname studio vermeld.

13-08-1972 – Phonogram Studio’s Hilversum
23-09-1972 – Phonogram Studio’s Hilversum
12-11-1972 – Phonogram Studio’s Hilversum
15-02-1973 – Soundpush Studio, Blaricum
25-03-1973 – Phonogram Studio’s Hilversum

23-05-1973 – Phonogram Studio’s Hilversum
29-08-1973 – MC studio’s, Nederhorst den Berg
20-12-1973 – MC Studio’s, Nederhorst den Berg
04-03-1974 – Sound Push Studio Blaricum
13-07-1974 – Sound Push Studio Blaricum

20-11-1974 – Sound Push Studio Blaricum
01-03-1975 – Rainbow Studio’s ‘s-Gravenhage
21-04-1975 – Sound Push Studio Blaricum
01-06-1975 – MC Studio’s, Nederhorst den Berg
30-10-1975 – Dutch Music Centre (DMC) Baarn

01-12-1975 – Dutch Music Centre (DMC) Baarn
21-09-1976 – Sound Push Studio Blaricum
02-11-1976 – Dutch Music Centre (DMC) Baarn
07-10-1977 – Dali Press Studio’s, Nederhorst teh Nerg
26-05-1978 – Phonogram Studio’s Hilversum

01-02-1979 – MC Studio’s, Nederhorst den Berg
10-09-1979 – MC Studio’s, Nederhorst den Berg
30-01-1981 – ?

 

Rita Hovink zingt Jazz!

Rita Hovink – Love me or Leave me

678 Records

Oorspronkelijke hoes uit 1969

Deze zangeres is indertijd vooral bekend geworden als lid van de winnende Knokke ploeg uit 1964,  de prijzen wegkaapte. In de jaren Zeventig werd ze vooral bekend als zangeres van het Nederlandse lied. Niet altijd voor iedereen oor strelend, maar toch werden haar hits niet zelden ‘oorwurmen’ die in je hoofd bleven hangen. Jammer genoeg stierf ze veertig jaar geleden op 35-jarige leeftijd aan kanker.

In 1969 (vijftig jaar geleden!) kreeg Rita Hovink de gelegenheid om een eigen langspeelplaat op te nemen. Dat deed ze met Jazznummers. Die had ze al in het begin van haar carrière leren zingen. Toen trad ze veel op voor Militairen in  Duitsland en de daar gelegerde Amerikanen hoorden graag muziek waar ze aan waren gewend. Die plaat moest dus Swingen! De nationale platenmaatschappijen waren in die tijd niet echt scheutig met het uitbrengen van Jazzplaten. Veel muzikanten brachten hun platen toen al in eigen beheer uit, maar Decca stapte er met Rita in. Dat werd geen succes, er wordt gefluisterd dat er geen LP’s van werd verkocht. In ‘Jazz en Geïmproviseerde muziek’ uit 1978 onder eindredactie van Wim van Eyle, staat helemaal niets over Rita gemeld. Jan Mulder en Herman Oppeneer c.s. hebben beter hun best gedaan. In ‘The Dutch Jazz & Blues Discography 1916-1980’ óók onder eindredactie van Wim van Eyle, staan wel twee Jazz-elpees van Rita Hovink vermeld. Deze ‘Love me or Leave me’ op Decca en ‘From Rita with Love’ op Polydor uit 1973. Zelf was ik indertijd ook niet bekend met haar Jazz zang.

Frank Jochemsen is de afgelopen paar jaar voor zijn label 678records bezig geweest om de teruggevonden Mastertape van deze Jazz-elpee van Rita Hovink opnieuw uit te brengen. 31 mei werd deze LP opnieuw wordt gepresenteerd.

De songs.
Hoewel Rita zelf niet echt hoog opgaf over haar Jazz-capaciteiten, blijkt uit deze LP wel dat ze swingend kon zingen en ze wist hoe ze een song naar haar toe kon trekken. Elke standard die er op staat is gewoon anders dan je gewend bent. En blijkt de zeggingskracht te hebben die je van hele grote zangeressen bent gewend bent! Of ze nou een toenmalige pophit als Dusty Springfields ‘Don’t sleep in the subway’ zingt of  ‘The Fool on the Hill’ van Lennon-McCartney, of een Jazz original als ‘Softly as in the Morning Sunrise’ of ‘Love me or Leave me’, ze maakte er haar song van. Haar interpretatie is nieuw, origineel. Hoogtepunt van de lp is wat mij betreft  ‘After you’ve Gone’.  Deze song wordt meestal in mid-tempo gezongen, of zelfs als een opgewekt liedje. Rita Hovink zingt het als een ballad en weet daarmee de aandacht vast te houden! Ze zing/zegt zelfs de zelden gehoorde aan het liedje voorafgaande verse en brengt het dan als een hele trage song. Harry Verbeke speelt op zijn tenorsax prachtige obligato’s onder haar zang. Vervolgens soleert hij even indrukwekkend als Rita zingt.

In haar Nederlandse repertoire staat een liedje, ‘Milou’. Dat zingt ze voor haar dochtertje. Daarin bezingt ze met veel gevoel haar spijt voor het feit dat ze zich onvoldoende aan haar opvoeding heeft gekweten.
Op haar Jazz-lp zingt ze het slaapliedje ‘Little man you’ve had a busy day’. Dat doet ze met evenveel invoelingsvermogen als ze voor haar dochter zong. Met naast Rob van Dijk op piano, de altijd te weinig gewaardeerde vibrafonist Carl Schulze, die haar parelend begeleid. Hij soleert intensief en even liefdevol als Rita het slaapliedje voor de kleine man zingt. Schulzes werk hoorde je trouwens ook al feestelijk en vol swingend in de openingssong van de langspeler, ‘Softly as in the morning sunrise’.

Ook bij Rita’s interpretatie van ‘Fool on the Hill’ is het waard om even bij stil te staan. Ze zingt het niet zo verwaaid als The Beatles dat deden, maar meer bluesy, met een daverende tegenslag van Wim Overgaauw en lang aangehouden akkoorden op het orgel. De krachtige zang geeft het geheel een innerlijke drive die staat als een huis. Thijs van Leer blaast op deze versie de dwarsfluit. Een overdonderende versie van deze song. Hier werd echt een prestatie geleverd door in een Beatlesong op je benen te blijven staan en er ook nog een eigen versie van te maken. Dat is weinigen gegeven. – Ik denk daarbij aan grootheden uit de Jaren Zestig als Joe Cocker en Dillard & Clark.

Voor- en achterkant van de EP – hoes , waar op Casey & the Pressuregroup haar begeleidt

Bonus tracks
Op de bij de LP geleverde cd staan nog een aantal extra nummers die ze in 1972 opnam met Cees Schrama’s ‘Casey and the Pressure group’ voor een EP, een uitgebreide single. Dan heeft ze maar even vier van de beste blazers uit die tijd achter haar! Daar staat nog een versie van ‘Fool on the Hill’ Meer Jazzy en mooier uitgevoerd. Samen hebben ze er een uitstekende jazzstandard van gemaakt. Laat dat maar aan Cees Schrama over. Maar geef mij die wat ongepolijste versie uit 1969.

Ze zingt ook dan nog enkele toen actuele hits. Van Carol King ‘I Feel the Earth move’. Rita Hovink zingt het minder subtiel en meer als een blues.  Het is een Jazzsong geworden, die zo maar een hit had kunnen zijn. Daarnaast komt het toen net een paar jaar bekend geworden ‘Mr. Bojangles’ van Jerry Jeff Walker langs. Samen met de Pressure group maakt ze ook hier een ijzersterke song van.

Toegift
Tussen deze twee sessies in staat nog een apart nummer: Rita Hovink zingt ‘Johnny Guitar’ van Peggy Lee, slechts begeleid door een welig spelende gitarist Wim Overgaauw. Samen maken ze er een groots en dramatisch bouwwerk van.

Rita Hovink – Love me or Leave me
Heruitgave: 678records

Op de LP:
Rita Hovink zang
Rob van Dijk – Piano Orgel
Jelle Kikkert – Bas
Erik Gräber – Drums
Wim Overgaauw – Gitaar
Carl Schulze – Vibraharp
Harry Verbeke – Tenorsax
thijs van Leer – Fluit

Op de bonus van de cd.
Casey & the Pressure group:
Cees Schrama – Piano, Hammond Orgel, Fender piano
Leo van Oostrom – Baritonsax, Altsax, Tenorsax
Ferdinand Povel – Fluit, tenorsax
Fons Dierx – Trompet
Cees Smal – Trompet, Trombone
Piet Hein Veening – Basgitaar
Louis Debij – Drums

 

Nota Bene.
Jazzplaatuitgaven in 1969:

Ter illustratie van het bijzondere van deze LP van Rita Hovink, het volgende. De Nederlandse Jazz was toen in twee kampen verdeeld: de progressieven en de musici die bij de Radio de diverse orkesten bevolkten. Pim Jacobs en Rita Reys hoorden (voor de progressieven) als boegbeelden bij de conservatieve c.q. behoudende musici. De heren jazzmusici hadden onderling niet zoveel op met die tweedeling, de meesten communiceerden gewoon met elkaar, maar het was in de kranten en tijdschriften wel een dingetje. Het was wel zo dat de uitgave van de Oude Stijl elpees glorieus afstaken ten opzichte van de uitgave van de progressieve Jazzplaten. Dat waren slechts enkele LP’s die werden opgenomen als bonus bij het ontvangen van de toenmalige Wessel Ilcken Prijs, de illustere voorganger van de Boy Edgar Prijs. Herman Schoonderwalt en Harry Verbeke waren de gelukkigen. Misja Mengelberg speelde een Lp vol bij Artone, Theo Loevendie had Stairs  en Dick van de Capellen (geen prijswinnaar, maar wel een legendarische bassist!) nam zijn Lp op bij Relax.

Gedurende de Jaren zestig werd mondjesmaat een jazz-lp uitgegeven. Als er 15 tot 20 langspelers op de markt kwamen, was dat veel en twee van de drie waren minimaal oude stijl. Pas in 1969 werd eindelijk één progressieve jazz-plaat meer uitgebracht, dan oude stijl en commerciële platen. Dan heb ik het over de 31 langspelers die dat jaar werden uitgebracht volgens het standaardwerk ‘Jazz & geïmproviseerde muziek in Nederland’ uit 1978. Twee meer, want deze LP van Rita Hovink stond er niet bij! In 1970 is de ban verbroken en ‘winnen’ de progressieven: 18 modernen tegen twaalf oude stijl!