Eric Vaarzon Morel, Juan y Miguel Martínez – Cádiz, canciones de ida y vuelta

De samenwerking tussen de Flamenco gitarist en de beide saxofonisten stond in de sterren geschreven. Alle drie hebben ze connecties met de stad Cadiz, dus was het niet raar dat ze elkaar daar zouden tegenkomen en muziek gingen maken.
In die samenwerking hebben ze een synthese bewerkstelligd tussen de Flamenco en de Jazz. Het resultaat daarvan is te beluisteren op hun cd “Canciones de ida y vuelta”, liederen van heen en terug. De Spaanse zeelui namen hun muziek eeuwenlang mee naar Latijns Amerika. De muzikale invloeden van die overzeese gebiedsdelen kwamen weer terug. De Spaanse muziek is in dat licht gezien migratiemuziek, om een actuele term te gebruiken. Joost Swarte heeft dat in zijn tekening op het frontje van de cd heel mooi verbeeld door de instrumenten als trekvogels uit te beelden: ook die gaan heen en terug.
Deze samenwerking met de wederzijdse beïnvloeding van de Jazz op de Flamenco en andersom, is een nieuwe tak aan deze muzikale boom, met een geheel eigen bloeiwijze. Het lijkt alsof de gitaar heel druk aanwezig is, maar als je bedenkt dat hij ook contrabas en drums vervangt, dan valt het alleszins mee.
De heren hebben vooral eigen composities opgenomen. Die van de gitarist zijn het meest Spaans in hun uitvoering, wat niet verwonderlijk is, gezien zijn specialiteit. De composities van Miguel zijn Jazz-georiënteerd. De opbouw van de stukken is bijna suite achtig, eerst een uitgebreide inleiding van Eric of Miguel, dan de solo’s van de drie muzikanten. Door hun geluid krijgen die een eigen karakter en de afsluiting als toetje.

Met zijn brede gitaartechniek tilt Eric Vaarzon de stukken naar een hoog niveau. De saxofonisten trekken zich als het ware terug in hun eigen specialiteit de Swing. Dat past meer bij hen. Samen maken ze een mix die aangenaam spannend wordt.
De verwerking van de Leadbelly Song ‘My Girl’ is het meest eenvoudig doordat Vaarzon Morel zich aanpast aan de eenvoudige melodie van de trage blues. De blues valt dan eigenlijk door de mand ten opzichte van de zeer gecompliceerde Flamenco ritmes, ook al zet de gitarist een Guajira ritme onder de song. De andere stukken zijn een mooie mix van Jazz en Flamenco.

In ‘Tres Hermanos’ Drie gebroeders, ontstaat ook een synthese tussen de beide stijlen. Maar niet nadat Miguel op zijn alt het thema lyrisch heeft ingeleid. Dan komt er een swingend thema dat door zijn herhaling heel aantrekkelijk wordt. De saxen swingen en de gitaar maakt het stuk lenig.
In het slotstuk van de cd ‘De Aqui P’Alla’ van Gerardo Nunez, gearrangeerd door Juan Martínez, komen swing en Flamenco opnieuw bij elkaar. Met het mooie motiefje kunnen gitarist en de saxofonisten beide goed uit de weg.
Zo blijkt de mix van twee muziekstijlen een boeiend geheel op te leveren, mits je bereid bent om ‘de andere’ stijl met al zijn kwaliteiten te accepteren!

Los Hermanos Marinez y Morelo
Eric Vaarzon Morel – gitaar
Miguel Martínez – altsax, sopraansax
Juan Martínez – baritonsax

Concerto Records
Presentatie: 15 februari 2019
Verkrijgbaar bij: Platomania-Concerto Records

Vloeiende Flamenco en down to earth Jazz

Los Hermanos Martinez & Eric Vaarzon Morel

De vader van de gebroeders Martinez is Spaans en liet zijn kinderen een vakantiehuis na in het Spaanse Cadiz. Eric Vaarzon Morel leerde het gitaarspelen definitief in Spanje en was regelmatig in diezelfde stad te vinden. Toen altsaxofonist Miguel Martinez de gitarist daar ontmoette, was het bijna logisch dat de beide muzikanten de grenzen tussen hun muziekspecialiteiten wilden wegwerken. Dat moet toch mogelijk zijn, met de saxofoon als alternatief voor de zang die zo’n belangrijk onderdeel van de Spaanse muziek is! Samen met broer en baritonsaxofonist Juan vormden het trio Los Hermanos Martinez y Morelo. Met zijn drieën smeden ze de gespannen boog van de Flamenco aan de down to earth sound van de baritonsaxofonist. Het lenige spel van de altsax van Miguel kun je zien als verbindende factor.

Sterrenstof
De virtuoze gitarist strooide zijn noten tijdens het concert als sterrenstof in het rond, terwijl Juan met zijn tragere bariton de muziek stevig in de grond plantte en Miguel met zijn altsax lenig en vol ideeën een aantal stukken inleidde. De dramatiek die Morel in zijn gitaarspel legt werd door de altsax van Miguel lichter gemaakt, terwijl Juan met zijn donkere tonen die dramatiek bevestigde, door zijn naar verhouding langzame spel ontzenuwde hij die spanning weer.
In “My Girl” de al door velen uitgevoerde Amerikaanse Blues van Leadbelly, woog de traagheid van de bariton nog het zwaarst. Op de een of andere duistere wijze wist de gitarist met zijn vingers hier een slide effect aan de snaren te ontlokken. Tijdens die song viel ook op hoe eenvoudig de Blues is in vergelijking met het muzikale panorama dat de Spaanse muziek biedt. Gelukkig is de blues één van de vele muziekvormen in Noord- en Zuid Amerika, die tegenover de vele vormen van de Flamenco staat. Dat trekt de balans voor Amerika weer in evenwicht.

Jazzel geniet ……..

Warme muziek
Verderop in het concert leek het wel alsof Juan Martinez warm gedraaid was, want toen speelde hij zijn solo’s soepeler en rijker. Terwijl Eric Vaarzon Morel de eerste set solo eindigde met een stuk van hemzelf, begonnen de broers Martinez de tweede set met een compositie van Manuel de Falla. Dit omdat deze componist ook uit Cadiz kwam. Daarna speelden ze gedrieën ‘El Bosco’ een stuk van Morel. Zijn eerbewijs aan de schilder Jheronimus Bosch. Diens beroemdste schilderijen hangen in het Prado museum in Madrid. Gezamenlijk bewezen ze opnieuw dat het mixen van verschillende muzieksoorten hele spannende muziek op kan leveren.

Eric Vaarzon Morel – gitaar
Miguel Martinez – Altsax, Sopraansax
Juan Martinez – Baritonsax

Los Hermanos Martinez y Morelo – Cadiz
10 februari 2019 bij Bij Hothouse Redbad

www.loshermanosmartinezymorelo.com

https://www.vaarzonmorel.com

Jazzorchestra of the Concertgebouw – Crossroads

Er is eindelijk weer een lp verschenen van het Jazzorchestra of the Concertgebouw. Met zorgvuldig artwork. Zo is er een mooi inlegvel terwijl de ene plaat zwart is en de ander wit.

Met ‘Crossroads’ is het orkest trouw gebleven aan haar uitgangspunt om de orkestleden de kans te geven hun composities door een big band uit te laten voeren. Het is tevens het eerste album dat is opgenomen onder leiding van de nieuwe dirigent Dennis Mackrel.  De tweede LP staat onder leiding van arrangeur en dirigent Rob Horsting.

Nieuwe dirigent en muzikaal leider.
Dennis Mackrel  is al heel vroeg gaan drummen en als twintigjarige was hij de jongste drummer van de Count Basie Big band. Daarna heeft hij bij verschillende Amerikaanse big bands achter de drumkit gezeten. Van 2010 tot en met 2013 was hij de bandleider van het Count Basie orkest. Die ervaring heeft hij in 2014 meegenomen naar het JOC.

Het resultaat mag er zijn. De band swingt als een trein!
Op dit album ‘Crossroads’ staan enkele stuwende stukken  van Martijn van Iterson, een zeer gedragen, maar ondertussen hallicunerend mooie compositie van trombonist Ilja Reijngoud.  Verder leverden de  saxofonisten Jorg Kaaij en Simon Rigter een bijdrage in. In de uitvoering van die twee nummers hoor je duidelijk de hand van de arrangeur Rob Horsting terug.
Joris Roelofs kreeg op de tweede plaat met drie composities de ruimte.  Rob Horsting schreef de afmaker van dit album.
Die variëteit wordt nog benadrukt, doordat zeven arrangeurs de stukken naar het orkest hebben hertaald. Toch is het ‘t orkest gelukt haar eigen stempel op de uitvoering te drukken.

Ilja Reijngoud

English Heart
Het nummer ‘English Hearts’ dat Ilja Reijngoud 10 jaar geleden al op zijn Shakespeare album zette, kreeg een gedragen uitvoering. Hij nam ook het leeuwendeel van het soleren voor zijn rekening. Jorg Kaaij op sopraansax speelt zijn solo vloeiender en beweeglijker dan ‘English Hearts’ vraagt. Maar de lijn van de compositie houdt hij wel intact. Het stuk begint alarmerend vertrouwd met een zweem ‘Abide with me’. Het echte thema komt voortdurend terug in het herhaalde begeleidende motief.
‘Jane St. 2 AM’ van Jorg Kaaij is typisch een muziekstuk zoals je van het Jazzorchestra bent gewend: mooi vol en voortdurend worden de motieven over elkaar heen gestapeld.

Joris Roelofs

Joris’ composities mooi aangekleed
De tweede lp/cd bevat drie composities van Joris Roelofs.  ‘Para Poli’, ‘Ataraxia’ en ’The Ninth Planet’. Na meerdere draaibeurten gaat de muziek spreken en neemt het bezit van je.

In ‘Para Poli’ hoor je zijn eigen trio-opname mooi aangekleed terug. Het lijkt wel alsof de koets voorrijdt waar Joris zelf uitstapt met het thema op basklarinet uiteraard. Even later hoor je de klanken van de big band als glanzende kleding om zijn schouders glijden. Rob Horsting heeft dat prachtig gearrangeerd.

Horstings ‘A Minor Confusion’ in Optima Forma een JOC-stuk
Horsting heeft in zijn eigen ‘A Minor Confusion’ dat stapelen van reeksen en motieven helemaal terug laten komen.  Deze ‘Kleine verwarring’ of: ‘Verwarring in mineur’, geeft Ruud Breuls weer eens de kans om lekker uit te pakken. Simon Rigter soleert op zijn manier, een beetje onderkoeld maar wel beslist. Dat beetje verwarring in de titel komt echt tevoorschijn tussen en na de solo’s, als het orkest de ruimte krijgt. Horsting zet de secties als het ware georganiseerd tegen elkaar op. Aan het eind hoor je ze als het ware gezamenlijk weglopen en klinkt hun spel in de geest van: “Ach geen paniek zeg, we kunnen het prima met elkaar vinden hoor”.

Toegankelijk en modern?
Dat is tekenend voor de samenwerking van de band onder hun dirigenten. Het is een dijk van een dubbele plaat geworden. De eerste lp/cd komt wat toegankelijker over. De tweede is moderner van snit met een daverende uitsmijter van Rob Horsting. Naarmate je bekender wordt met de muziek, verdwijnt dat onderscheid.

Het gaat er op lijken dat deze uitgave bij mij een zelfde lot is beschoren als de legendarische ‘Songs in the Key of life’ van Stevie Wonder in 1977: wekenlang op de draaitafel, gewoon de vier kanten draaien en steeds tot de conclusie dat wéér een ander nummer het mooiste van de verzameling is…

Juan Martinez op 23 september 2018 op bezoek bij Co de Kloet in Co Live met de nieuwe dubbel-LP Crossroads

Het Jazzorchestra of the Concertgebouw – Crossroads

Dennis Mackrel voor het orkest

Dirigenten: Dennis Mackrel, Rob Horsting

Bezetting:

Wim Both, Jan van Duikeren, Ruud Breuls (trompet),
Ilja Reijngoud, Bert Boeren (trombone),
Martien van den Berg (bas trombone),
Joris Roeloofs (lead altsax, basklarinet, klarinet),
Jorg Kaaij (altsax en klarinet),
Simon Rigter (tenorsax, klarinet, basklarinet),
Sjoerd Dijkhuizen (tenorsax, klarinet, basklarinet),
Juan Martinez (baritonsaxofoon, basklarinet),
Martijn van Iterson (gitaar),
Frans van Geest (contrabas),
Marcel Serierse of Martijn Vink (drums).

Opnameplaats: Conservatorium Amsterdam, op 30 en 31 oktober 2017
Uitgebracht op: 5 oktober 2018.
Label: Challenge records
Prijs LP: €30,- CD:€20,-

Naschrift, 29 mei 2019.

Zoekend naar composities van Jesse van Ruller, kwam ik natuurlijk ook terecht bij het Jazzorkest van het Concertgebouw. Dit orkest heeft een hele cd volgespeeld met stukken van hem. ‘Silk Rush’ heet die cd. Maarrr: In het rijtje van het JOC  kwam ik ook de cd tegen die in 2011 ’n keer met Jazzism was meegestuurd! Daar stonden opnamen op uit 2010. Onder andere Rob Horsting’s ‘A Minor Confusion’!  Dat is ook het slotstuk van deze dubbel-cd. In 2010 soleerde Jan van Duikeren op trompet, terwijl op de dubbelaar ‘Crossroads’ Ruud Breuls zijn lyrische trompetspel laat horen. Jan is wat moderner van snit dan Ruud. Simon Rigter soleerde in beide opnamen. In 2010 werd het stuk in het BIMHuis wat langzamer gespeeld.

Destijds realiseerde ik me nog dat veel composities al eens eerder op cd waren verschenen, maar dan in een kleinere bezetting. De stukken van Joris bijvoorbeeld Vind je terug op de cd’s Amateur Dentist uit 2015 (‘Para Poli’), op Aliens Deliberiating uit 2013 (‘Ataraxia’) en op de gelijknamige cd ‘The Ninth Planet’ van het Chamber Tones Trio uit 2011.

In de bespreking meldde ik al dat Ilja Reijngoud’s ‘English Heart’ al op zijn fenomenale Shakespeare Album stond, gezongen door Fay Claassen uit 2008. Jorg Kaay’s’ Jane Street, 2AM’ staat ook op Kaaij’s CD Downtown Daze uit 2002.

Simon Rigter’s compositie ‘Olivia’s Dance’ vond ik niet zo gauw terug.
Ja toch! (27-06-2019) Het staat ook op de nieuwe cd van het Ruud Breuls – Simon Rigter Quintet: ‘Rise and Shine’!

De stukken van Martijn van Iterson… Tsja, zijn cd’s heb ik niet in huis om een of andere duistere reden.

Het is een pracht om al die composities dan met elkaar te gaan vergelijken en kijken wat het JOC er van heeft gemaakt. Een leuk project!

29/05/2019