Michael Varekamp – Elektra

Michael Varekamp is een lange weg gegaan. Als jonge trompettist speelde hij bij het Dutch Swing College en in de Surinaamse Fra Fra Sound.  Sindsdien heeft hij met zijn trompet eerbewijs gebracht aan zowel Louis Armstrong als Miles Davis. Aan Billie Holiday, Amy Winehouse en Nina Simone. Daar tussendoor maakte hij in 2006 integere geïmproviseerde muziek met pianist Rembrandt Frerichs voor de cd ‘Sehnsucht’.

Miles en Jimi
Samen met zijn bandleden en Jerome Hol op gitaar heeft hij de combinatie Miles-in-1969 en Jimi Hendrix proberen te benaderen. Miles was in die tijd bevriend geraakt met Hendrix. De twee grootheden hebben elkaar onherroepelijk beïnvloed maar of ze daadwerkelijk hebben samengespeeld… In ieder geval is dat niet vastgelegd. Hendrix wilde meer Jazz gaan maken en Davis meer rock. Op het moment dat die plannen om samen te spelen in 1970 zouden worden uitgevoerd, stierf Jimi Hendrix. Op de sleutelplaat van Miles Davis ‘In A Silent Way’ die hij in 1969 opnam, stond een jonge Britse gitarist hem bij: John McLaughlin. Die had niet echt de grooves van Jimi, maar wel een overmaat aan techniek.

Elektra
Op Elektra heeft Varekamp, samen met de blues-rock-Jazz gitarist Jerome Hol gepoogd om de combinatie Miles en Hendrix te vangen. Dat is hem in het titelstuk ‘Elektra’ en in het opgewonden ‘Black Madonna’ gelukt. Althans, van de energie van Miles met zijn Elektrische band. Het idee dat de legendarische gitarist daar mee zou spelen, is mooi door Jerome Hol getroffen.

Toch is het geen herhaling van zetten geworden van een denkbeeldige ontmoeting tussen Miles Davis en Jimi Hendrix. Het zijn echt Varekamp op trompet en Jerome Hol op gitaar. De ritmesectie Wiboud Burkens op toetsen, Harry Emmery contrabas en Erik Kooger slagwerk leggen een lekker doorrollend tapijtje neer. Varekamp en Hol gaan daar overheen hun gang. Dat resulteert in sferische muziek die doet denken aan Ambient. Zij het dan met veel Blues en Rock. Niet zelden met een heftig rockende gitaar die lekker over en onder de trompetgeluiden doorspeelt. Laat dat maar aan Jerome Hol over.

Michael Varekamp – Elektra
Sound of Art records 001

 

 

Michael Varekamp – Trompet en effecten
Jerome Hol – Gitaar en Effecten
Wiboud Burkens – toetsen en samples
Harry Emmery – Contrabas
Erik Kooger Drums en Samples

CD-Presentatie: 11 november 2018
Bol.com: € 15,70, exclusief verzendkosten.

Eric Vloeimans & Juan Pablo Dobal – Viento Zonda

De trompettist heeft na zijn cd ‘Levanter’ met de Syrische klarinettist Kinan Azmeh en pianist Jeroen van Vliet, weer een nieuw project onder handen. Hij werkt nu  samen met de Argentijnse pianist Juan Pablo Dobal. Die woont al tientallen jaren in Amsterdam. Hij is de vaste pianist van Carel Kraayenhof en in een verder verleden speelde hij samen met zijn landgenoot en bandoneon speler Gustavo Toker. Daarnaast speelt hij bij de Portugese Nederlander Fernando Lameirinhas. De zanger die zoveel jazzmensen om zich heen verzamelt om zijn muziek zo sfeervol uit te laten voeren. In 2013 werd Eric Vloeimans door Lameirinhas uitgenodigd voor het programma rond de Portugese dichter Pessoa. Daar speelde hij samen met Juan Pablo Dobal. Van dat programma vind je onder de tweede link een duostuk van hen uit 2013.

Nu is er dan een gezamenlijk project tussen Vloeimans en deze pianist opgezet. Beide zijn lyrische muzikanten die met veel gevoel spelen. Warm en invoelend. Voor deze opname heeft Vloeimans zich blijkbaar beperkt tot streng en bedachtzaam spelen. Dat dat heel mooi uit klinken, blijkt uit zijn herinneringen aan de buren, waarschijnlijk in Frankrijk: ‘En Mémoires de nos Voisins’. Pas als hij wel uitpakt zoals in ‘Por las Ramas’ of het titelstuk ‘Viento Zonda’, komt er enig leven in de brouwerij.

– Harmonischer dan Boompetit en Summersault
In zijn geheel kun je stellen dat hij voor deze cd de draad heeft opgepakt van zijn veel geprezen cd’s Boompetit en Summersault uit 2004 en 2006. Op die cd’s waren zijn toenmalige medemuzikanten Ernst Reijseger, Anton Goudsmit en Harmen Fraanje altijd bereid om met hun creativiteit onverwachte wegen in te slaan. Met Juan Pablo Dobal pakt de samenwerking op deze cd ‘Viento Zonda’ veel harmonischer uit. Hun muzikale wegen zijn beter begaanbaar en bevatten toegankelijker schoonheid.

Eric Vloeimans – Trompet
Juan Pablo Dobal – piano
Vflow – Challenge

Opgenomen 2 en 3 Juli 2018.
Presentatie 2 november 2018
Prijs: €20,-
te verkrijgen: https://www.challengerecords.com/catalogue/1428391172

Lee Konitz Dan Tepfer – Decade

Lee Konitz – Dan Tepper – Decade

Dan Tepper – Piano
Lee Konitz – Altsax, Sopraansax en stem

Inleiding
Lee Konitz is de altsaxofonist, die al een zeventigjarige carrière achter de rug heeft. Konitz kreeg zijn opleiding bij Lennie Tristano, de eigenzinnige leraar die de Cool Jazz na de Tweede Wereldoorlog vorm gaf. Hij speelde vanaf het begin van zijn loopbaan in belangrijke bands. Bij Claude Thornhill, in het fameuze tentet ‘The Birth of the Cool’ van Miles Davis en bij Stan Kenton. Met zijn altijd herkenbare geluid heeft hij sindsdien meestal als eenling opgetreden. Steeds weer vond hij nieuwe partners om mee te spelen. Altijd in voor nieuwe uitdagingen. Dat mondde onder andere uit in vele duetten. In de door uitdaging, nostalgie en intens samenspel gekenmerkte kwartetopnamen uit 1975 van zijn optredens met de tenorsaxofonist Warne Marsh, horen we weer een bevlogen Konitz. Dat avontuur is gedocumenteerd in de prachtige box Two not One op Storyville. Nu speelt hij niet meer zoals op deze opname van ruim veertig jaar geleden. Laat staan als in de jaren veertig van de vorige eeuw, onder de hoede van Lennie Tristano.

Met zijn droge geluid blijft hij goed herkenbaar. Improviseren is zijn eerste prioriteit. En hij gaat nog altijd de uitdaging aan om vanaf nul te beginnen. Ondanks de hoge leeftijd, blijft Lee Konitz aan de lopende band bezig met het volspelen van cd’s. Heel bewonderenswaardig.

De CD
Bij het opzetten van de cd wordt je getroffen door het ijle geluid van piano en altsax. De muziek is progressief, in de zin van: ontwikkelend.

Pianist en saxofonist zijn aan elkaar gewend en vullen elkaar naadloos aan. Gezien het leeftijdsverschil (35 tegen bijna 90) verbazingwekkend. De eenheid in het spel maakt je sprakeloos.

Dan Tepfer heeft in het boekje keurig en verhelderend verantwoording afgelegd van de keren dat hij en Konitz de afgelopen 10 jaar samenspeelden. Vandaar de naam: Decade. Zo weet je dus dat er twee soorten improvisaties zijn te horen en een oude song.

Er zijn gezamenlijke improvisaties,  waaronder de driedelige 9/11-suite. Die speelden ze op 11 september 2015 en werd opgedragen aan de slachtoffers van de vernietiging van de Twin Towers in New York in 2001. Hier cirkelen sax en piano empatisch om elkaar heen. Ruimte gevend en stimulerend. Het zijn confrontaties tussen twee musici die zich met elkaar meten, zonder te willen winnen, maar wel samen iets moois willen maken. In het openingsnummer van de cd, Thrill, wordt ijl en voorzichtig gespeeld. Bijna etherisch.
Dan zijn er de Ego stukken. Dit zijn multi tracks. De saxofonist reageert op een door hem opgenomen basistrack. Na verloop van tijd hoor je niet meer welke lijn de basis is en welke de reagerende. Dat onderscheid kun je weer wel maken als Piano en sax samenspelen. Tepfer doet dit zelfde in de Pulsing stukken. Ook hij reageert daarin op zijn eerder opgenomen track.

Tenslotte spelen ze Body And Soul. De enige Standard in het geheel. Deze wordt niet als zodanig gespeeld, maar er wordt van het begin af aan over geïmproviseerd. Hier en daar ontdek je een flard van het thema.

Opnameplaats en -datum: Yamaha Artists Service, New York
juli 2015 – februari 2016
Uitgebracht: Juli 2018
Label: Verve
Prijs: CD: € 20,-

Terzijde
De vastgelegde improvisaties zijn te zien als instant composities. Daardoor kun je ze meerdere keren beluisteren – wat bij popmuziek door de popzenders expres wordt gedaan: herhalen, herhalen, herhalen – zo wordt je meer bekend met de muziek en grote kans dat je het daardoor ook steeds meer gaat waarderen.

Ook bij deze gezamenlijke improvisaties transformeren de stukken dan tot vaststaande liedjes. Een proces dat ook in de Jazz bekend is: tijdens de Swing periode, voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog, moesten de musici hun gestolde solo alsnog uit het hoofd leren, omdat de concertbezoekers die noot voor noot wilden horen en meezingen. Zelf waren de muzikanten allang verder.  Bekend is het verhaal over Louis Armstrong dat hij als langspeelplaat vuller nog even gauw een liedje opnam. Maanden later vroeg het publiek om een liedje dat hij ‘helemaal niet kende!.’ Dat bleek die stoplap  ’What a Wunderful World’ te zijn!

Lee Konitz en Dan Tepfer live in Kopenhagen, 12 augustus 2017