Rein de Graaff Trio en Alto Madness

 

Pianist Rein de Graaff op 8 maart 2019 tijdens zijn afscheidsconcert bij Hothouse Redbad in Leeuwarden. Foto Willem de Rhoter

 

De drie Altsaxofonisten die bij het Rein de Graaff Trio speelden. van Links naar rechts: (drummer Eric Ineke) Benjamin Herman, Maarten Hogerhuis en Tineke Postma. Foto Willem de Rhoter.
Het Trio Rein de Graafff met de drie altsaxofonisten, van links naar rechts: pianist Rein de Graaff, altsaxofonist Benjamin Herman, bassist Marius Beets, altist Maarten Hogerhuis, drummer Eric Ineke en saxofoniste Tineke Postma. Foto Willem de Rhoter.

 

Rein de Graaff stopt er mee.

Al sinds mensen heugenis draait Rein de Graaff in het Nederlandse Jazz Circus mee als beboppianist van de hoogste rang. De Bebop is zijn grote liefde en dat speelt hij altijd. Behalve enige tijd in de jaren zeventig, toen hij samen met Dick Vennik modern ging spelen in de geest van John Coltrane. Daar kwam hij al gauw van terug, omdat hij veel liever strikt Bebop wilde spelen.
Dit jaar stopt de grootste amateur (=liefhebber!) onder de Jazz Professionals.
Rein de Graaff staat in de V.S. bekend als de ideale begeleider in Europa. Zodoende heeft hij door de jaren met tientallen Amerikaanse saxofonisten en trompettisten gespeeld. Niet in de laatst plaats doordat hij heel veel Jazzcontacten in de V.S. had. Door zijn zorg en aandacht voor het welzijn van de vaak aan drugs en/of alcohol verslaafde musici, creëerde hij een veilige omgeving voor hen. Ook dank zij de grondige kennis van de te spelen stukken bij het Rein de Graaff trio kregen de Amerikanen de ruimte om veel geïnspireerder te spelen.
In eerste instantie had hij in de jaren Zestig een kwartet met Dick Vennik op tenorsax en fluit.  Eerst met Pierre Courbois achter het drumstel, vanaf eind jaren zestig Eric Ineke. Henk Haverhoek was de bassist. Later had hij een vast trio om gastsolisten te begeleiden. Eerst met Koos Serierse de bassist en nadat Koos met pensioen ging, stond Marius Beets achter de contrabas. Eric Ineke was altijd van de partij.

Rein werd in Nederland echt bekend, door de stoomcursussen Bebop die hij van 1987 tot in 1995 gaf. Voor die concerten wist hij elke keer weer bekende en onbekende, oude en jonge Amerikaanse musici te strikken, die met hem optraden. Vandaar dat in die tijd bij Timeless Records veel cd’s van hem verschenen onder de naam van die Amerikaanse solisten. Dat hij als initiatiefnemer de bandleider zou zijn, vond hij blijkbaar niet interessant. Voorbeelden van die cd’s zijn: ‘Tenor Conclave’ uit 1992 met Teddy Edwards, Buck Hill en Von Freeman, ‘Thinking of You’ uit 1993, met Conte Candoli en Bob Cooper en ‘Baritone Explosions’ uit 1994 en met Ronnie Cuber en Nick Bregnola. De contacten met al die musici bouwde hij al op vanaf de jaren zestig, toen hij op ‘Bedevaart‘ ging naar New York. Daar ontmoette hij vele musici en speelde met ze.

Zomaar een paar cd’s.
New York Jazz
Toen hij in 1979 van zijn platenbaas Wim Wigt de gelegenheid kreeg om een plaat opname in New York te maken, wist hij de ‘oude getrouwe’ ritmesectie Sam Jones op bas en Louis Hayes op drums te strikken en als blazers de jonge honden Tom Harrell op trompet en Ronnie Cuber op baritonsaxofoon. Dat werd wat je noemt een ‘blowing session’ De cd staat dan ook in New York trouw in de schappen en wordt nog steeds verkocht!
Vanaf de eerste maat van het openingsnummer ‘Fifty Six’ van Johnnie Griffin jaagt Ronnie Cuber door de akkoorden. Zo hoort dat bij een stuk van de hand van de om zijn snelheid van spelen gevreesde Griffin. Tijdens zijn solo bedient de pianist hem met akkoorden, zodat Cuber nog wel weet waar hij is. Tom Harrell zet vervolgens een bedachtzame intro in, maar verzeilt algauw ook in het snelle tempo dat ze spelen. ‘A Monk’s Dream’, ook van Johnnie Griffin, spelen ze meer in een rustiger, Monkiaans tempo. De Bud Powellcompositie ‘Wail’ heeft weer een uitdagend snel tempo. In Rein de Graaff’s compositie ‘81st and 1st’ wordt ook weer met een halsbrekend tempo genomen. Bij elkaar een zeer geslaagde opname die zich terecht in de belangstelling van bop liefhebbers mag verheugen. “Dit is wel een Ruige Plaat hoor!” meldde Rein 8 maart in Leeuwarden zelf over deze opname.

Nostalgia
Een andere bijzondere cd is Nostalgia. Daarop vind je opnamen van drie verschillende sessies: Enkele stukken met het Metropole orkest uit 1992, twee duo stukken met Barry Harris uit 1991 –met Koos Serierse en Eric Ineke in de begeleiding en vier Cool stukken uit 1994, in de traditie van Lee Konitz en Warne Marsh, maar dan met Gary Forster en Marco Kegel op altsax. In die drie verschillende disciplines hoor je de veelzijdigheid van de pianist uit Veendam.
Met het Metropole speelt Rein vooral mooi en sierlijk. Dat past wel bij dit orkest. Samen met Barry Harris raast hij als een bezetene door Au Privave en in een rustiger tempo wordt Nostalgia mooi uitgewerkt. Deze opname is gemaakt in Groningen in 1991.
In die tijd maakte ik ze bij de opening van het Middelsee Jazztreffen in Leeuwarden ook mee ze als een echt duo. Een adembenemende gebeurtenis die slechts door twee luisteraars werd bijgewoond. Dat hadden de beide kemphanen geen oog voor, zo druk hadden ze het met elkaar. De adembenemende tempi die ze daar tegen elkaar opzetten, gaf beide pianisten duidelijk ontzettend veel plezier. Zelfs voor mijn verbijsterde oren was het duidelijk dat die ‘Hollandse Kaaskop’ niet onderdeed voor de in de bebop gedrenkte Barry Harris. Na afloop waren ze beide uiterst tevreden over de ‘strijd’ die ze hadden gestreden.
In de laatste serie stukken op de cd ‘Nostalgia’ spelen Gary Forster en de Nederlandse Marco Kegel mee. Zij geven een stijlvast voorbeeld hoe Cool Jazz in de traditie van Lennie Tristano moet klinken. Een feest voor liefhebbers van fijnzinnig weefwerk van twee blazers.

Afscheid
Van de afgelopen zestig jaar heeft Rein er twintig samen met Marius Beets en Eric Ineke op alle podia in Nederland en op vele in Europa gespeeld. Altijd met Nederlandse solisten en vaker nog met Amerikaanse blazers. Dat gebeurde tijdens door hem zelf of door Wim Wigt georganiseerde tournees in binnen- en buitenland. Daarbij meldde hij dan trots dat ze tijdens het concert ‘echte Jazz’ zouden horen. Bebop dus van de bovenste plank. Alhoewel er ook wel eens een solist tussen te vinden was als de tenorist Doug Webb, die het presteerde om met ‘Impressions’ van John Coltrane aan te komen en de zaal volkomen plat te spelen. Dat kon ook Bij Rein de Graaff.

Als reden van zijn afscheid van de podia geeft hij aan dat het organiseren van de tournees hem teveel moeite ging kosten. De leeftijd van 76 gaat ook meespelen.
Voor de liefhebbers van zijn ‘echte Jazz’ is het jammer dat deze integere en bescheiden muzikant van de podia verdwijnt.