Paul van Kemenade – Stranger than Paranoia – de CD

De nieuwe cd van Paul van Kemenade is weer een bonte verzameling van stukken geworden, die hij met heel diverse combinaties speelt.

Hij opent de cd met het vertrouwde ‘Stranger than Paranoia’ in sextet uitvoering. Daarmee wil hij als het ware de trilogie vieren van zijn favoriete titel. Eerst voor een compositie, toen voor het Festival, beide in 1993 en dan nu een cd met die naam.

De oude ijzervreter blijft maar bouwen aan zijn oeuvre, aan groepen en combinaties waar zijn sax zich in steeds nieuwe klankkleuren rond kan wentelen.

Vooral zijn Hammond Sandwich is nieuw te noemen. Opgericht in 2015 bestaat de groep uit Carlo de Wijs, Arno Krijger met Chris Strik als meester van het ritme en Jeroen Doomernik op trompet. De beide organisten en Chris Strik jagen sax en trompet in ‘Kyle wins again’ op. Die weten echter met grote stappen boven dit geweld uit te stijgen en blijven heer en meester van de situatie. Een heerlijk staaltje powerplay.

Zijn samenwerking met pianist Jasper van ’t Hof en drummer Maria Portugal bestaat al een paar jaar. Hier brengen Van ’t Hof en Van Kemenade in duo setting een voor beide inspirerende Ballad en verder op improviseert hij met Maria Portugal.

In een ander duo, met Wiro Mahieu en met zang van het kwartet Capella Pratensis, zet Mahieu een krachtige baspartij neer die hem op het lijf is geschreven. Over zijn fervent gestreken bas wiekt Van Kemenade klagend en tenslotte toch weer lyrisch. Hij raakt heel even het aloude ‘Bye Bye Blackbird’ aan. Tenslotte stort het zangkwartet zich dan met veel gevoel voor spanning in de song.

‘My son K.’ speelt hij met zijn ‘Three horns and a bass’ en percussionist Simone Sou. Dit stuk is een strak getrokken arrangement van Paul’s ‘Kosmo’ uit 2001, daardoor is het opgeknapt. Elke tijd vraagt duidelijk om zijn eigen van manier van spelen.

Met deze cd heeft Van Kemenade veel variatie in geluid samengebracht, daardoor zal het de luisteraar niet gauw vervelen. Elk stuk en elke groep of combinatie van musici blijft daardoor interessant. Na het laatste stuk, ‘Element Dm’ met de hammond-groep denk je onwillekeurig: hè, nu al afgelopen? Jammer.

Gepresenteerd op het 26eStranger Than Paranoia Festival, van 23 – 29 december 2019
Verkrijgbaar op zijn site
Prijs; CD: € 12,– LP: € 20,-  incl. Verzendkosten.
Paul van Kemenade – Stranger than Paranoia

Paul van Kemenade – Altsax speelt met:
– Louk Boudensteijn – trombone
– Angelo Verploegen flügelhorn
Eric van der Westen contrabas
Eric Vaarzon Morel – Flamenco gitaar
Simone Sou – Udu drum, Caxixi, Shakers Percussie
Capella Pretensis
– Stratton Bull
– Pieter de Moor
– Leter de Laurentiis
– Pieter Stas
Three Horn and a Bass
– Louk Boudensteijn – trombone
– Angelo Verploegen – Flügelhorn
Wiro Mahieu – contrabas
Jasper van ’t Hof
Hammond Sandwich
Carlo de Wijs en Arno Krijger – Hammond Orgel
Chris Strik – drums
Jeroen Doomernik – trompet
Hans Timmermans a.k.a Budha Building – elektronica, live sound Manipulation
Maria Portugal drums

Pork Pie – Live in Berlin in 1974

Charlie Mariano – alto saxophone, soprano saxophone, nagaswaram, bamboo flute
Jasper van ’t Hof – electric piano, prepared Yamaha organ
Philip Catherine – electric & acoustic guitar
Jean-Francois Jenny-Clarke – bass
Aldo Romano – drums

Berliner Philharmonie
November 1, 1974, 11 p.m.

De hoes van de langspeelplaat

Jasper van ’t hof is de Buma Boy Edgarprijs winnaar van 2018. Hij heeft als musicus de afgelopen 50 jaar in vele groepen gespeeld. Eind 1973 stelde hij met de Belgische gitarist Philip Catherine de groep Pork Pie samen. De Fransman Jean-François Jenny-Clarke en de Italiaan Aldo Romano vormden het ritme duo. Op initiatief van Nederlander Jasper werd ook de Amerikaanse saxofonist Charlie Mariano uitgenodigd. Met deze internationale groep speelde Van ’t Hof van 1974 tot in 1976. Toen bleek dat de reis- en verblijfskosten, de musici kwamen echt uit alle hoeken van Europa, dusdanig hoog waren, dat ieder DM 12,- moest bijbetalen om de kosten te dekken…

De vondst van een Mastertape
In de Discografie van Jasper van ’t Hof neemt Pork Pie een zeer bescheiden plekje in. In zijn herinnering echter beslaat die twee jaar spelen een hele grote plek.

Bij Jasper thuis vond Frank Jochemsen een paar jaar geleden de mastertape van het  iconische concert van de groep, dat op 1 november 1974 plaatsvond in Berlijn tijdens de ‘Berliner Jazztage’. Het bleek dat de muziek op de tape nog intact was. Zodoende kon hij bij het uitreiken van de Boy Edgar prijs 2018 aan Jasper van ‘t Hof een langspeelplaat met deze muziek uitbrengen: Pork Pie – Berlin 1974.

De muziek.
In de muzikale vrijheid van de jaren zeventig maakte deze muziek daar grote indruk.
Als intro op ‘Avoid the year of the Monkey’ laat de toetsenist het geluid van zijn orgel door de zaal golven, waarna Charlie Mariano op zijn Indiaase hobo, de Nagaswaram, inleidende tonen laat horen. Hij speelt het thema en de toetsenist legt een ostinato neer als  ondergrond. -Dat deed hij toen dus al!- Nadat Van ‘t Hof zijn motiefje na de solo van Mariano heeft aangepast, neemt hij de solo over op zijn elektrische piano. Philip Catherine zal vast meespelen, maar zijn geluid verdween in het geheel van het collectief van orgel-bas-drums. Mariano en Van ’t Hof beheersen hier met zijn tweeën het geluidsbeeld.
Het tweede stuk van kant A, ‘Pudu Kkottai’ een Indiase traditional, is een feature voor Charlie Mariano met zijn Nagaswarm. Onder zijn solo rekt buigt de toetsenist zijn noten in alle bochten. Hier horen we de gitarist wel meespelen. Tijdens zijn solo klinkt de gitaar metalig.

Bas en Drums
Het derde nummer, Bassamba,  is een samenwerkingsverband tussen bassist Jenny-Clarke en drummer Romano. Het ritme duo wordt eerst nog begeleid door verstrooide orgelklanken, maar de twee gaan al gauw alleen verder.
Op Transitory 1 & 2 speelt Charlie Mariano eerst op de bamboefluit  en krijgt krinkelende lange orgeltonen in de begeleiding. Even later pakt hij waarschijnlijk zijn sopraansaxofoon. Het wordt niet helemaal duidelijk welk instrument hij gebruikt. Het beluisteren van de plaat blijft zo een langdurige ontdekkingstocht om te weten te komen waar hij op speelde. Zijn Indiase hobo, de sopraan- of de altsax.

Kant 2
De fans van Philip Catherine komen in ‘Angel Wings’ aan hun trekken. Zonder echt te freaken maakt hij van dit nummer één geheel. Het verende en zingende van zijn spel zit er al helemaal in.
Van’t Hofs ‘March of the oil-sheik  s’ is eerst een kakafonie van geluiden, waar langzaamaan enige systematiek in komt. Pas ver in het stuk wordt het een min of meer reguliere mars. Je hoort Van ’t Hof genieten en heersen, totdat hij het stuk bruusk afbreekt. Van de weeromstuit krijgt zijn ‘The eyeball pork pie’ een springerige en vrolijke uitvoering.
‘Blooz’, van Mariano, tenslotte is een voortvarend thema, dat wordt voortgedreven door een in het ritme van triolen gespeeld motiefje. Mariano en Catherine laten zich daar heerlijk op voortdrijven in hun solo.

Tenslotte
Deze uitgave is een bijzonder signaal uit het verleden. Het is een uniek tijdsdocument dat een ingespeelde groep laat horen, die als een eenheid fungeert en de individuele leden ook de ruimte gunt.  Deze live opname is een kolkende bron van leven.
Krap twee jaar later ging ieder weer zijns weegs. Mariano, Catherine en Van ’t Hof hebben om de tien jaar nog wel eens samengespeeld, maar niet onder de naam Pork Pie. Die naam hebben ze alleen nog gebruikt voor de cd Operanoia uit 1996. Met een andere bassist en drummer.
Deze uitgave is een prachtig bericht uit het verleden en als live opname helemaal interessant.

Hoes van de speciale uitgave van 150 stuks

De lp wordt uitgegeven bij 678 records in een in silkscreen gedrukte hoes, ontworpen door Piet Schreuders.
Er is een speciale genummerde uitgave van 150 stuks met Silkscreen cover, gebaseerd op de originele Pork Pie Poster met tekening van Niklaus Troxler. Deze is alleen verkrijgbaar bij 678 records

Terzijde.
De Discografie van Pork Pie en omstreken:
Door deze groep werden twee Langspeelplaten opgenomen: ‘Transitory‘ in 1974 en ‘The Door is Open’ in 1976. In 1996 maakten ze nog een opname onder de naam ‘Operanoia’. Onder de naam van Charlie Mariano is er in 1975 in Rome een langspeler opgenomen. Verder speelde Van ’t hof nog wel eens samen met Charlie Mariano en Philip Catherine, de kern van Pork Pie. Van dit trio zijn in 1979 en 2009 nog platen uitgekomen (‘Sleep my Love’ en ‘The Great Concert’).

1974 – Transitory
1975 – 15 (onder de naam van Charlie Mariano, met de Pork Pie bezetting).
1976 – The Door is open (met Bo Stief op bas en John Marshall, Drums)
1979 – Sleep My Love (J.v.t.Hof, P. Catherine, C. Mariano)
1996 – Operanoia (Met Nicolaas Fiszman, bas en Don Alias, drums)
2009 – The Great Concert (J.v.t.Hof, P. Catherine en C. Mariano)
2018 – Berlin 1974

Op Jasper van ’t Hof’s verzamelaar ‘Jazz Because’:
1-01: Hippie – van Operanoia (1996)
1-09: The Door is open – van The Door is open (1976)
1-11: Transitory – van Transitory (1974)