Kim en Anton in Le Brocope

Dit is wat het is!

Foto: Ron Thijsen

Kim Hoorweg is een van de jongere zangeressen in Nederland die bijna op eigen gelegenheid het zingen onder de knie heeft gekregen. Ze kreeg zanglessen van Fay Claassen en deed ervaring op in New York bij onder andere Raoul Midon. Dat heeft onder andere geresulteerd tot zeven cd’s. Niet gek in pakweg 12 jaar!

Anton Goudsmit is een van de betere gitaristen van Nederland. Hij heeft zijn eigen band ‘The .Ploctones’ is lid van het improvisatiekwartet ‘Estafest’ en nu dus ook aan het werk bij Kim. Regelmatig treden ze met zijn tweeën op. Zo ook op 4 mei in Le Brocope te Oldeberkoop. Ruimschoots na de twee minuten stilte van 8 uur. Daar werd de juiste aandacht aan besteed.

Foto: Ron Thijsen

Het concert was helemaal spannend, omdat er akoestisch werd gespeeld. Geen microfoon en een akoestische gitaar zonder element ter versterking. Hun optreden was daardoor ontdaan van allerlei hulpmiddelen. De uitdrukking ‘Dit is wat het is!’ was helemaal van toepassing.

Kim vertelde in haar inleiding dat ze vooral songs van haar nieuwe cd zou zingen. Die had ze zelf geschreven of samen met anderen. Onder andere met Raoul Midon, tijdens haar verblijf in New York. Maar niet alleen eigen songs, ook favorieten van haar. Zoals de song van ‘Little unhappy Boy’ van Nancy Wilson met Cannonball Adderly uit 1961.

Foto: Ron Thijsen

‘One Man Band’
In de song ‘Weird Fishes’ van Radiohead, speelde Anton in zijn eentje op zijn akoestische gitaar als een ‘One Man Band’  het arrangement van deze Britse rockgroep. Inclusief zijn eigen solo. Met stijgende verbazing en bewondering zagen we zijn vingers op de hals van zijn gitaar heen en weer rennen en glijden. We hoorden de mooiste en actiefste gitaarsolo sinds heel lang. Prachtig gedempt en heel genuanceerd kwamen de loopjes tevoorschijn. Tot series van 32e nootjes aan toe. Zonder versterking of kunstgrepen, een pracht prestatie!

Achter de zangeres speelde hij trouwens ook heel soepel en veelzijdig slag- ritme- en sologitaar. Analoog aan de boer die in het gedicht voortploegde kon je van de gitarist zeggen: ‘En de gitarist, hij soleerde voort!’

Met veel overgave zong Kim Hoorweg ‘La Mama’. In Nederland vooral bekend van Corrie Brokken en van Charles Aznavour. Ze droeg dit lied op aan haar moeder die, vertelde ze, haar zakelijk en organisatorisch begeleidt en ook daadwerkelijk als het hoofd van het gezin optreedt. Deze song bleek een waardevol en emotioneel moment tijdens het concert.

Breekbaar
Zo kregen we bij elk lied te horen welke impact of welk belang de song voor haar had. Dat maakte het concert heel persoonlijk en breekbaar, wat door het publiek zeer werd gewaardeerd. In de toegift speelde Goudsmit nog een hele mooie versie van zijn ballad ‘Ernesto’ opgedragen aan een Surinaamse agent in Amsterdam. Daarmee daalden we weer rustigjes en verbijsterd terug op aarde.

Kim Hoorweg (zang) en Anton Goudsmit (akoestische gitaar) op 4 mei 2019 in Le Brocope te Oldeberkoop.

Kim en Anton Tijdens de Rood Show op NPO radio 2

 

Fay Claassen en haar Dutch Songbook

Het is al eerder gedaan: een Dutch Songbook maken. Henk Meutgeert heeft dertig jaar geleden liedjes van Annie M.G. Schmidt gearrangeerd en met het Metropole orkest uitgevoerd. Die uitvoeringen kwamen niet echt lekker bij me binnen. Dig d’Diz heeft een Dutch Songbook uitgebracht waarop ze oorspronkelijk en onverwacht repertoire drastisch bewerkte, dat was weer wel heel erg de moeite waard in mijn oren. Bij het T.V.-programma ‘De Wereld Draait Door’ hebben ze tijdens het seizoen 2017 – 2018 een Dutch Songbook opgebouwd dat er ook mocht wezen, zij het dat dat vooral in de pop-hoek werd uitgevoerd.
Nu hebben we dan een Dutch Songbook van Fay Claassen. Daarvoor kreeg ze van de WDR-Big Band de gelegenheid om samen met Cor Bakker het repertoire uit te zoeken. Het is samengesteld uit een verzameling klassiekers uit het entertainment van vroeger, het nabije verleden van de Nederlandse pop en enkele songs uit de Jazz-hoek.

Om met de laatsten te beginnen, ‘Find that Screw’ van Ilja Reijngoud is een Engelstalige song die meteen aan het begin van de cd is gezet. Niks herkennen of meezingen, een complexe song die van het hele orkest en van Fay Claassen zelf veel vraagt.
Wat meer bekend is het stuk van Toon Roos: ‘Reach for the Rose’, hier met tekst van Eline Slachtman. Cor Bakker leidt het heel voorzichtig in, waarna het orkest de zang van Fay als het ware naar de springplank begeleidt.

‘Aan de Amsterdamse grachten’ van Wim Sonneveld zingt ze wat trager dan Sonneveld het zelf deed, daardoor wordt het wat zwaarder aangezet. Ook in ‘Is Dit Alles’ van Henny Vrienten en Doe Maar, brengt ze uitdagend wat trager dan Vrienten het in het origineel deed. Daardoor wordt het een vette blues.

De meest aangrijpende song is wel het met Cor Bakker in duo uitgevoerde ‘Zonder Jou’ van Annie M.G. Schmidt, getoonzet door Cor Lemaire.  Cor B. parelt heel Bachiaans door zijn inleiding en begeleidt Fay door de aangrijpend gezongen tekst. Annie M.G. heeft het gedicht in 1947 geschreven en moet toen al een intens verlies te verwerken gehad hebben.

‘Keep me in your Dreams’ van de hand van Cor Bakker is ook een mooi uitgevoerde ballad op Engels tekst van Madeline Bell.
Het als een rap gezongen ‘Opzij, Opzij, Opzij’ van Hermen van Veen komt krachteloos over.
In ‘Dat Mistige rooie Beest’ van Rogier van Otterloo zingt Fay woordloos het thema.

De song ‘Five up High’ van Benjamin Herman staat op de gelijknamige CD van het gelijknamige quintet uit de jaren negentig. Fay spart al scattend met de diverse instrumentalisten, daardoor wordt het een lekker volle song.

Voor een ‘Definitief Liedboek ‘van Nederlandse bodem is dit een waardevolle bijdrage. Toch is er weinig uit het Nederlandse Musical verleden geput, iets wat bij het American Songbook voortdurend het geval is.
Het is een waardevolle CD maarIk vraag me af of alle songs op deze cd in het definitieve ongbook zullen beklijven.

Fay Claassen – zang
WDR Big band olv. Torsten Maas

Gast musici:
Cor Bakker – piano
Peter Tiehuis – gitaar
Theo de Jong – elektrische Bas

Gepresenteerd op: 7 september 2018
Verkrijgbaar op het internet

Duke Ellington and his Orchestra – Heading for Newport

Duke Ellington – piano
Willi Cook en Cat Anderson – trompet
Clark Terry – trompet en flugelhorn
Ray Nance – trompet, viool en zang
Britt Woodman, Quentin Jackson, John Sanders – trombone
Jimmy Hamilton – klarinet, tenorsax
Russell Procope – klarinet, sopraansax en altsax
Johnny Hodges – altsax
Paul Gonsalves – tenorsax
Harry Carney – klarinet, altsax en baritonsax,
Jimmy Woode – contrabas
Sam Woodyard – drums
Jimmy Grissom – zang

Doctor Jazz heeft in 2015 het concert van de Count Basie big band in het Kurhaus in Scheveningen uit 1954 uitgebracht. Dan mag natuurlijk een live opname van het orkest van Duke Ellington niet ontbreken. Aan die voorwaarde heeft dit label voor klassieke Jazz nu in de overtreffende trap voldaan. In eerste instantie hadden ze een Ellington cd samengesteld, maar die opnamen waren grotendeels al eens uitgebracht, bleek uit gegevens van de Zweedse Ellington Society. Een van de leden van die Society schoot te hulp met de opnamen van een concert. Die lag al vijftien jaar op de plank. Voor het uitbrengen van de Ellington cd werd de Engelse muziekrecensent en radio man Steve Voce uitgenodigd om de linernotes te schrijven. ‘Tovenaar’ Harrie Coster moest aan de bak om de restauratie van de muziek rond te krijgen. Dat is hem buitengewoon goed gelukt. De sound van de muziek is bijna ruimtelijk te noemen. De uitstekende opname apparatuur en de uitstekende akoestiek van de universiteitszaal is daar ook debet aan.
Het concert met de beroemde 27 chorussen van Paul Gonsalves in ‘Diminuendo and Crescendo in Blue’, tijdens het Newport Jazzfestival vond plaats op 7 juli 1956. Dit concert werd op vijf dagen eerder 2 juli opgenomen in de Hill Auditorium Ann Harbor, Michigan. Een uur gaans ten westen van Detroit opgenomen.

Als je die twee concerten met elkaar vergelijkt, dan zijn er natuurlijk stukken die tijdens beide concerten zijn gespeeld. Maar toch was dit een heel ander concert. Er werden stukken gespeeld die zelden werden uitgevoerd. Het boek van de Band blijkt dan uitgebreider te zijn dan je vermoedt. De Duke had er duidelijk plezier in, verkocht wisecracks en de stukken werden heel relaxed gespeeld.
Het concert is echt een showcase geworden voor de solisten: ze kregen de tijd om hun solo neer te zetten. ‘Take The ‘A’ Train’ bijvoorbeeld werd ook hier uitgebreid ingeleid door de pianist van de band, Ray Nance zong de tekst en soleerde daarna op trompet. Ellington laat dan Paul Gonsalves uitgebreid aan het woord. Geen 27 chorussen, zoals vijf dagen later in Newport, maar toch een gedreven solo van de tenorsaxofonist.
Harry Carney soleert in: ‘Sophisticated Lady’ Maar ook in ‘V.I.P. Boogie’. Ray Nance schittert ook in ‘Satin Doll’ en Cat Anderson mag zijn kunsten vertonen in ‘La Virgen de la Macarena’. Jimmy Hamilton  in Stompin’ at the Savoy en heeft zijn eigen feature in ‘Clarinet Melodrama’.
In ‘Jam with Slam’ komen nagenoeg alle solisten aan bod en Johnnie Hodges komt aan het eind als hoogtepunt voor de microfoon. Volgens Ellington “…de meest geïmiteerde saxofonist ter wereld.” . Hij schittert in ‘Prelude to a Kiss’ en in ‘Things ain’t what they used to be’ Ook dit nummer wordt ingeleid door de ‘pianoplayer of the band’.

Je mag deze cd zien als een helder uitgelicht schilderij van een van de mooiste Ellington Bands. Een onmisbaar document voor elke Ellingtonliefhebber en zeer geschikt als eerste kennismaking met dit monument van een jazz orkest. Dan ben je meteen door en door verwend.

 

Uitgebracht door: Doctor Jazz
Prijs: voor abonnees is  15,95 (inclusief verzendkosten)
Niet abonnees 17,95 (inclusief verzendkosten)
Te Bestellen bij: Doctor Jazz