Twee totaal verschillende nieuwe cd’s van Peter Beets

 

Peter Beets – Our Love is here to Stay –Gershwin Reimagined

Als Peter Beets het heeft over de ‘Grootste’, bedoelt hij Frédéric Chopin of Oscar Peterson. Bij deze cd is het George Gershwin van wie hij in de zevende hemel is. De verwachting is dan dat je flonkerende muziek krijgt voorgeschoteld. Tijdens het beluisteren van de cd krijg je echter sterk het idee dat bij deze opname eerder de plicht prevaleerde dan het plezier van het spelen.

Hij heeft er voor gezorgd om de gekozen net even anders te spelen dan je gewend bent. Het openingsnummer is naar mijn gevoel wat te stevig ingezet. Door het slagwerk verdwijnt de Gershwintouch. Dat is jammer. ‘Embraceable You’ is echt anders geworden dan je mag verwachten. Charlie Parker heeft daar in 1947 onvervreemdbaar de Ballad-standaard voor gezet. Hier wordt de compositie echt als middel gezien om lekker uit te pakken in een stevige swinger. In ’s Wonderful’ pakt Peter Beets echt uit door dit in een razend tempo te spelen en dat klopt hier perfect. Dat is ook het geval bij zijn aanpak van ‘Summertime’. Die song kun je op alle mogelijke manieren spelen. En dat is dan ook al meer dan duizend keer gedaan. De uitvoering van onze pianist hier onderscheidt zich als een stevige swinger met veel improvisatie. Kortom, deze cd is in zijn geheel wat teleurstellend.
Maar, er is hoop! Peter Beets heeft nog een cd uitgebracht.

Peter Beets & Stochelo Rosenberg – Django Tribute

Dit is Peter Beets’ tweede eerbewijs aan een grote meester. Deze keer is het Django Reinhardt. Het is een live opname uit de Ruïnekerk in Bergen. Hij speelt hierin samen met meestergitarist Stochelo Rosenberg. De muziek spettert en tintelt aan alle kanten. Dit is een feest om te horen. Niet alleen omdat het een genot is om Stochelo Rosenberg te horen, maar ook omdat Pianist Peter uitstekend thuis is in het Django Reinhardt vocabulaire. Beide muzikanten geven elkaar de ruimte om als jonge honden met het materiaal om te gaan. Martin Limberger op slaggitaar en Frans van Geest op zijn contrabas geleiden de beide heren mooi door de songs.
De stukken op deze Django Tribute zijn overbekend, Net zoals op de Gershwin-cd, maar ze komen hier heerlijk fris over het voetlicht. Hèt bewijs dat ze met zijn vieren een feestje wilden bouwen. Ik kan er niets anders van maken. Het nummer ‘Nuages’, is als een droom zo mooi.
Het aardige is dat in ‘You Look Good to me’ de ‘Oscar-Peterson-Jazz-Standard, uitgerekend bassist Frans van Geest de hoofdrol speelt en de gitaren een bescheiden rol. Uiteraard neemt onze Peterson-adept-van-huis-uit ook de ruimte om zijn visie op dit thema te etaleren. Dan kan Stochelo het niet laten en stoeit daarna prachtig door de akkoorden. De pianist rondt het thema idyllisch af zoals dat hoort. De andere klassieke jazzstandard komt van Duke Ellington: ‘In a Sentimental Mood’. Beets laat in zijn inleiding de noten uit de ivoren toetsen klateren, waarna de gitarist het thema speelt en er op door improviseert. Beets laat tenslotte het zijne erover horen.
De overige zes stukken komen alle uit het Django Reinhardt repertoire en door de manier waarop Beets en Rosenberg ermee aan de haal gaan is dat heerlijk frisse amusementsjazz geworden.

Een informatief puntje: op mijn exemplaar, die komt meen ik uit de tweede persing, staat het tweede stuk, Tears, er in twee tracks op. Nummer drie op de hoes ‘Django’s tiger’ is dus nummer 4 op de cd, enzovoort. Het Management van Peter heeft me verzekerd dat dit bij de volgende persing weer opgelost wordt.

 

Peter Beets – Our Love is here to Stay –Gershwin Reimagined
Magic Ball Jazz records
Opgenomen 8 juli 2018

Peter Beets – piano
Tom Baldwin contrabas
Eric Kennedy – Drums

en

Peter Beets & Stochelo Rosenberg – Beets meets Rosenberg  –  Django Tribute
Stochelo Rosenberg gitaar
Peter Beets – piano
Martin Limberger – ritme gitaar
Frans Van Geest – contrabas

Magic Ball Jazz Recordings / Maxanter Records
Opgenomenin de Ruïnekerk in Bergen, 20 oktober 2018
Gepresenteerd: 15 maart 2019
Verkrijgbaar bij Peter Beets

 

 

 

Jazzorchestra of the Concertgebouw – Crossroads

Er is eindelijk weer een lp verschenen van het Jazzorchestra of the Concertgebouw. Met zorgvuldig artwork. Zo is er een mooi inlegvel terwijl de ene plaat zwart is en de ander wit.

Met ‘Crossroads’ is het orkest trouw gebleven aan haar uitgangspunt om de orkestleden de kans te geven hun composities door een big band uit te laten voeren. Het is tevens het eerste album dat is opgenomen onder leiding van de nieuwe dirigent Dennis Mackrel.  De tweede LP staat onder leiding van arrangeur en dirigent Rob Horsting.

Nieuwe dirigent en muzikaal leider.
Dennis Mackrel  is al heel vroeg gaan drummen en als twintigjarige was hij de jongste drummer van de Count Basie Big band. Daarna heeft hij bij verschillende Amerikaanse big bands achter de drumkit gezeten. Van 2010 tot en met 2013 was hij de bandleider van het Count Basie orkest. Die ervaring heeft hij in 2014 meegenomen naar het JOC.

Het resultaat mag er zijn. De band swingt als een trein!
Op dit album ‘Crossroads’ staan enkele stuwende stukken  van Martijn van Iterson, een zeer gedragen, maar ondertussen hallicunerend mooie compositie van trombonist Ilja Reijngoud.  Verder leverden de  saxofonisten Jorg Kaaij en Simon Rigter een bijdrage in. In de uitvoering van die twee nummers hoor je duidelijk de hand van de arrangeur Rob Horsting terug.
Joris Roelofs kreeg op de tweede plaat met drie composities de ruimte.  Rob Horsting schreef de afmaker van dit album.
Die variëteit wordt nog benadrukt, doordat zeven arrangeurs de stukken naar het orkest hebben hertaald. Toch is het ‘t orkest gelukt haar eigen stempel op de uitvoering te drukken.

Ilja Reijngoud

English Heart
Het nummer ‘English Hearts’ dat Ilja Reijngoud 10 jaar geleden al op zijn Shakespeare album zette, kreeg een gedragen uitvoering. Hij nam ook het leeuwendeel van het soleren voor zijn rekening. Jorg Kaaij op sopraansax speelt zijn solo vloeiender en beweeglijker dan ‘English Hearts’ vraagt. Maar de lijn van de compositie houdt hij wel intact. Het stuk begint alarmerend vertrouwd met een zweem ‘Abide with me’. Het echte thema komt voortdurend terug in het herhaalde begeleidende motief.
‘Jane St. 2 AM’ van Jorg Kaaij is typisch een muziekstuk zoals je van het Jazzorchestra bent gewend: mooi vol en voortdurend worden de motieven over elkaar heen gestapeld.

Joris Roelofs

Joris’ composities mooi aangekleed
De tweede lp/cd bevat drie composities van Joris Roelofs.  ‘Para Poli’, ‘Ataraxia’ en ’The Ninth Planet’. Na meerdere draaibeurten gaat de muziek spreken en neemt het bezit van je.

In ‘Para Poli’ hoor je zijn eigen trio-opname mooi aangekleed terug. Het lijkt wel alsof de koets voorrijdt waar Joris zelf uitstapt met het thema op basklarinet uiteraard. Even later hoor je de klanken van de big band als glanzende kleding om zijn schouders glijden. Rob Horsting heeft dat prachtig gearrangeerd.

Horstings ‘A Minor Confusion’ in Optima Forma een JOC-stuk
Horsting heeft in zijn eigen ‘A Minor Confusion’ dat stapelen van reeksen en motieven helemaal terug laten komen.  Deze ‘Kleine verwarring’ of: ‘Verwarring in mineur’, geeft Ruud Breuls weer eens de kans om lekker uit te pakken. Simon Rigter soleert op zijn manier, een beetje onderkoeld maar wel beslist. Dat beetje verwarring in de titel komt echt tevoorschijn tussen en na de solo’s, als het orkest de ruimte krijgt. Horsting zet de secties als het ware georganiseerd tegen elkaar op. Aan het eind hoor je ze als het ware gezamenlijk weglopen en klinkt hun spel in de geest van: “Ach geen paniek zeg, we kunnen het prima met elkaar vinden hoor”.

Toegankelijk en modern?
Dat is tekenend voor de samenwerking van de band onder hun dirigenten. Het is een dijk van een dubbele plaat geworden. De eerste lp/cd komt wat toegankelijker over. De tweede is moderner van snit met een daverende uitsmijter van Rob Horsting. Naarmate je bekender wordt met de muziek, verdwijnt dat onderscheid.

Het gaat er op lijken dat deze uitgave bij mij een zelfde lot is beschoren als de legendarische ‘Songs in the Key of life’ van Stevie Wonder in 1977: wekenlang op de draaitafel, gewoon de vier kanten draaien en steeds tot de conclusie dat wéér een ander nummer het mooiste van de verzameling is…

Juan Martinez op 23 september 2018 op bezoek bij Co de Kloet in Co Live met de nieuwe dubbel-LP Crossroads

Het Jazzorchestra of the Concertgebouw – Crossroads

Dennis Mackrel voor het orkest

Dirigenten: Dennis Mackrel, Rob Horsting

Bezetting:

Wim Both, Jan van Duikeren, Ruud Breuls (trompet),
Ilja Reijngoud, Bert Boeren (trombone),
Martien van den Berg (bas trombone),
Joris Roeloofs (lead altsax, basklarinet, klarinet),
Jorg Kaaij (altsax en klarinet),
Simon Rigter (tenorsax, klarinet, basklarinet),
Sjoerd Dijkhuizen (tenorsax, klarinet, basklarinet),
Juan Martinez (baritonsaxofoon, basklarinet),
Martijn van Iterson (gitaar),
Frans van Geest (contrabas),
Marcel Serierse of Martijn Vink (drums).

Opnameplaats: Conservatorium Amsterdam, op 30 en 31 oktober 2017
Uitgebracht op: 5 oktober 2018.
Label: Challenge records
Prijs LP: €30,- CD:€20,-

Naschrift, 29 mei 2019.

Zoekend naar composities van Jesse van Ruller, kwam ik natuurlijk ook terecht bij het Jazzorkest van het Concertgebouw. Dit orkest heeft een hele cd volgespeeld met stukken van hem. ‘Silk Rush’ heet die cd. Maarrr: Daar kwam ik ook de cd tegen die in 2011 ’n keer met Jazzism was meegestuurd! Daar stonden opnamen op uit 2010. Onder andere Rob Horsting’s ‘A Minor Confusion’!  Dat is ook het slotstuk van deze dubbel-cd. In 2010 soleerde Jan van Duikeren op trompet, terwijl op de dubbelaar ‘Crossroads’ Ruud Breuls zijn lyrische trompetspel laat horen. Jan is wat moderner van snit dan Ruud. Simon Rigter soleerde in beide opnamen. In 2010 werd het stuk in het BIMHuis wat langzamer gespeeld.

Destijds realiseerde ik me nog dat veel composities al eens eerder op cd waren verschenen, maar dan in een kleinere bezetting. De stukken van Joris bijvoorbeeld Vind je terug op de cd’s Amateur Dentist uit 2015 (Para Poli), op Aliens Deliberiating uit 2013 (Ataraxia) en op de gelijknamige cd the Ninth Planet van het Chamber Tones Trio uit 2011.

IN de bespreking meldde ik al dat Ilja Reijngoud’s English Heart al op zijn fenomenale Shakespeare Album stond, gezongen door Fay Claassen uit 2008. Jorg Keey’s Jane Street ,2AM staat ook op Kaaij’s CD Downtown Daze uit 2002.

Simon Rigter’s compositie ‘Olivia’s Dance’ vond ik niet zo gauw terug. De stukken van Martijn van Iterson… Tsja, zijn cd’s heb ik niet in huis om een of andere duistere reden.

Het is een pracht om al die composities dan met elkaar te gaan vergelijken en kijken wat het JOC er van heeft gemaakt. Een leuk project!

29/05/2019