Jazz Orchestra of the Concertgebouw – The Jazz Influencers

Voorspel:  1988 The Netherlands Concert Jazzband en The New Concert Big Band

Het JOC bestaat al ruim 20 jaar.  Indirect al veel langer: uit 1986 zijn nog sporen van dit orkest te vinden en in 1988 speelde The Netherlands’ Concert Jazzband onder leiding van Henk Meutgeert op televisie. Toen deed de fine fleur van de Nederlandse Jazz al mee. Om maar een greep te doen: Wim Overgaauw en Eef Albers op gitaar, Ack van Rooijen fluegelhorn, Fred Leeflang en Ferdinand Povel op resp. tenor en alt, trompettist Jarmo Hoogendijk, Frans Elsen piano, Cees Kranenburg was de drummer en Viktor Kaihatu de bassist.  Samen met de NOS zorgde Conamus toen voor de uitgave van dit concert op cd! “Voyage of a Villager”. Een jaar later werd opnieuw een cd van dit orkest uitgebracht: “Portrait of Duke Ellington”, gedirigeerd door Henk Meutgeert en met arrangementen van Rob Pronk. 

De muziek op die cd kun je vergelijken met een exquis diner in een drie sterrenrestaurant. De arrangementen zijn stuk voor stuk herkenbaar en toch heel anders dan Duke Ellington ze had geschreven en gearrangeerd. De musici hadden ook de vrijheid om hun eigen visie te laten horen. Daardoor werden het geen kopiëren van de overleden helden, maar nieuwe creaties van levende musici. Michiel de Ruyter heeft er in een paar woorden mooie dingen over geschreven in het omslagje van de cd. 

Sindsdien heeft het orkest een periode in de mottenballen gelegen, omdat Meutgeert te weinig tijd had om te schrijven en te dirigeren.  Ergens in 1996 werd hij gevraagd door drummer Hans Dekker en bassist Frans van Geest om weer voor een liefhebbers bigband te staan, te dirigeren en arrangementen te schrijven. Het bloed kroop waar het niet gaan kon en dat werd de New Concert Bigband. Regelmatig werden in het BIMhuis in Amsterdam concerten gegeven rond een belangrijk artiest, die daarvoor zijn composities bij Meutgeert inleverde om ze te laten arrangeren voor het orkest. Daar kwamen enkele prachtige verzamel-cd’s van op de markt. 

In 1998 de dubbelaar ‘Festival Live in Amsterdam’ nog van de New Concert Big Band en in 1999 ‘Festival 1999 Part I’ onder de nieuwe naam: 

The Jazz Orchestra of the Concertgebouw. 

In 1999 vond Martijn Sanders, de directeur van het concertgebouw, dat een dergelijk orkest onder een Internationaal herkenbare en gerenommeerde naam moest spelen. Vandaar dat dit ’Huisorkest van het BIMhuis’ de naam kreeg van “The Jazz Orchestra of the Concertgebouw” (JOC). Onder deze nieuwe naam steeg dit orkest tot grote hoogte en realiseerde mooie cd’s en internationale tournee’s tot in China aan toe. 

Rond een vaste kern van musici werd ook plaats ingeruimd voor jonge musici, die zo ervaring opdeden in het spelen in een groot orkest. Ondanks dat er daardoor een traag wisselende bezetting ontstond, bleek toch dat dit orkest internationaal steeds hoger aangeschreven werd.

Een bijzonder voorbeeld van buitengewone concerten is de deelname in 2003 aan de viering van het dertigjarig bestaan van Tros Sesjun. Daar begeleidden ze een keur aan artiesten: Peter Guidi, Tineke Postma, Joris Roelofs, Rita Reys, Rein de Graaff en The Four Freshmen! Veelzijndig en flexibel

Spontaan Compliment

Het mooiste compliment dat ik eens van een Amerikaanse Jazzliefhebber hoorde, was tijdens een concert in de Jan Steenzaal tijdens het North Sea Jazz Festival, nog in Den Haag. Met stijgende verbazing en overslaande stem, meldde hij dat dit orkest elke bigband in New York eruit kon spelen! ‘’For Sure!” zei hij nog eens met nadruk. Denkend aan de legendarische bigband battles in de Jaren 30 en de grote kwaliteit van spelen van de grote Amerikaanse jazzmusici, vond ik dat nogal een krasse opmerking, maar ik geloofde hem direct. De geoliede muziek kwam tenslotte tevoorschijn omdat dit orkest zo goed op elkaar was ingespeeld en precies wist wat er van hen werd verwacht. Dat is heel wat anders dan een bij elkaar gebeld orkest in New York, “omdat er op de maandagavonden gespeeld kon worden”. Ik gloeide van trots dat zoiets over deze Nationale bigband werd gezegd. 

Gelukkig trad het orkest regelmatig op in Leeuwarden, zodat hier ook genoten kon worden van de prestaties die Henk Meutgeert op zijn relaxte manier van dirigeren uit dit orkest haalde. Maar net zo gemakkelijk geven ze jaarlijks een Kerstconcert in het Concertgebouw. Want om die naam te mogen dragen, wordt er regelmatig ook in deze muziektempel gespeeld.

Solisten

Het is altijd een vaste traditie van het orkest geweest om nationale en internationale gastsolisten bij het orkest uit te nodigen om voor dit orkest te schitteren. Dat ging van The Houdini’s, via Misha Mengelberg of Han Bennink langs Jasper van ’t Hof, Ack van Rooijen, Bud Shank of Sean Bergin. Kortom een brede range van jazzartiesten mochten zich opgetild voelen door dit orkest. 

In 2007 presenteerde het orkest de eerste thema-cd rond composities van een van de Leden van het orkest: Henk Meutgeert zelf beet de spits af met de cd ‘Riffs ’n Rhythms, Live at the Bimhuis’. 

Overigens was dit eigenlijk de tweede cd die hij met zijn composities vulde: ook de allereerste, ‘Voyage of a Villager’ kwam op een stuk van Frans Elsen na, van zijn hand.

Er volgden cd’s met composities van Jesse Van Ruller, Peter Beets en Jan van Duikeren. 

Tussendoor kwamen er diverse cd’s los met in de hoofdrollen: Dr. Lonnie Smith, Ronald Snijders, jimmy Heath tot en met een Tribute aan de songs van Ray Charles met een glansrol voor Madeline Bell. 

Het JOC bij Hothouse Redbad in Leeuwarden op 5 oktober 2008.. The Secret Champ, Dat was toen ongeveer de signature song van het orkest..
Video opname van Ebbarkj

In 2014 nam Henk Meutgeert afscheid van ‘zijn’ orkest: pensionering eiste zijn tol. Naast hem draaide Rob Horsting al heel lang mee als arrangeur en dirigent, zodat het orkest niet ontheemd achter bleef. In 2015 werd de nieuwe eerste dirigent gepresenteerd. Daarvoor was de Amerikaanse drummer van het voormalig Count Basie orkest en later ook haar dirigent, Dennis Mackrel gepresenteerd. 

Pedagogisch werk

Naast al dit muzikale krachtpatserswerk werken de orkestleden jarenlang ook aan opleiding en begeleiding binnen het kader van The Jazz Academy. Een samenwerkingsverband van het JOC met het Conservatorium van Amsterdam (CvA). Daarmee geven ze jonge musici de kans om hun mogelijkheden en talenten verder te onderzoeken en uit te breiden. 

Daarnaast zoeken ze contacten met nieuwe muziekstromingen om met die nieuwe, jonge artiesten elkaars muziek uit te breiden en te vernieuwen. 

Crossroads, 2018

Van oudsher hoorde je in het programma van de concerten altijd stukken van Nederlandse jazzmusici langskomen. In 2018 kwam de cd Crossroads uit, de eerste onder leiding van Dennis Mackrel. Muziek en presentatie toonden een meer volwassen product van internationale allure. De muziek maakte dit helemaal waar.

Er worden alleen nieuwe composities uitgevoerd van leden van het orkest. Ite weten: lja Reijngoud, Simon Rigter, Jorg Kaaij en Martijn van Iterson zijn de leveranciers.

Op de tweede cd van dit album, staan alleen stukken van basklarinettist Joris Roelofs, gedirigeerd door Rob Horsting. Met als uitsmijter een stuk van deze arrangeur-dirigent. Al deze stukken zijn niet meer te vergelijken met de bekende composities uit ‘The Great American Songbook’. Het is een hogelijk gewaardeerde cd geworden, met onmiskenbaar een heel vernieuwend programma. 

The Jazz Orchestra of the Concertgebouw onder leiding van Dennis Mackrel op 18 november 2018 bij Hothouse Redbad,
Toen werd het programma van de cd Cross Roads uitgevoerd.
foto Willem de Rhoter.

The Jazz Influencers, 2020

De afgelopen maand oktober is de nieuwe cd van het Jazz Orchestra of the Concertgebouw uitgekomen. Hierop wordt de lijn die met Crossroads is opgepakt, voortgezet. Dit keer zijn composities geselecteerd van MIllenials, jonge componisten/Jazzmusici, die ook regelmatig in het orkest meespelen. Het zijn stukken van Gideon van Gelder, Reinier Baas, Maartje Meijer, Tineke Postma, Simin Tander, Morris Kliphuis, Maarten Hogenhuis en opnieuw Joris Roelofs. Zij zijn de leveranciers van het muzikale geweld. Hiermee wordt aangegeven wat gaande is in de nieuwe muziek c.q. jazz in Nederland. Het was aan Rob Horsting om deze waaier van uiteenlopende composities te arrangeren, zodat het JOC-geluid gewaarborgd bleef en de typische eigenschappen die deze componisten in hun composities hebben verwerkt, ook glanzend uit de verf komen. Dat is hem uitstekend gelukt.

De stukken

Reinier Baas, gitarist en componist van onder andere de spraakmakende meest instrumentale opera “Reinier Baas vs Princess Discombobulatrix” met Typex als de illustrator van dit verhaal, heeft drie springerige composities aangeleverd. Ze zijn onderdeel van een suite met een reeks composities van Reinier Baas rond de planeten. Ze zijn kort van stuk en springen er als geheel ook duidelijk uit door hun grote sprongen. Ondanks dat straalt er evengoed een grote rust uit de muziek. De muzikanten zijn duidelijk thuis in de composities. Ze spelen de eigenzinnige composities daardoor ook heel vloeiend en dus aansprekend. Gitarist Van Iterson is de solist in deze composities. De ballad ‘Lunar’ doet zelfs denken aan een Jaren dertig Swingorkest. ‘Mercurial’ is een springerig thema, wat je niet zou verwachten bij een planeet die zo dicht bij de zon hangt. Misschien vertaalt Baas daarmee de zonnewarmte ie op de planeet straalt.  ’Saturnine’ laat de status horen van een onbeweeglijke planeet op verre afstand. Deze nieuwe stukken zijn dan ook totaal niet vergelijkbaar met zijn muziek in de genoemde opera. 

Maartje Meijer, van huis uit dirigent en componist heeft het bijna rockende Mushroom ingeleverd. Dat wordt hier iets rustiger gespeeld dan op haar cd Virgo. Door het arrangement is het wat minder fel geworden en is het meer vloeiend naar de sound van dit orkest geschreven. 

Wiplash van Joris Roelofs, blijkt een gevarieerd stuk met een gedragen begin, met puur bigband werk, het motief van een ziekenauto sirene en het stommelend weer overeind komen tijdens het genezingsproces. Althans, dat kun je erin leggen. De gitaarsolo’s van Van Iterson zijn wat onderkoeld gehouden, geheel in de lijn van het stuk. In het boekje is misschien wel automatisch, aangegeven dat Tineke Postma op altsax soleert, echter ze bespeelt de sopraansax. De whiplash zal aan dat foutje debet zijn.

Van Tineke Postma staat ‘Freya’ het titelstuk van haar eigen actuele cd op de speellijst. Vergelijkenderwijs met haar eigen opname van dit stuk, merk je dat Rob Horsting met zijn arrangement dicht bij haar compositie is gebleven. Daardoor houdt hij de uitgangspunten van Tineke Postma ook volledig in stand. Zo arrangeerde hij ook voor ‘Mushroom’ van Maartje Meijer.

De stukken van Ben van Gelder zijn een toonbeeld van schoonheid geworden. De intro van de cd is ‘Giant’. Een elegante gebeurtenis, met in de ensembles de trombone sectie als sonore tweede stem. Ruud Breuls laat horen dat hij nog altijd een hemelbestormende solist is, terwijl Ilja Reijngoud nog altijd met een gigantische hoeveelheid nootjes prachtige lijnen op zijn trombone creëert. 

Pixelated’ van Morris Kliphuis, naast hoornist en bandleider is hij vooral een productief componist, blijkt vooral ritmisch een springerig thema dat heerlijk wordt uitgewerkt. 

‘The Peter Cat’ van Maarten Hogenhuis is een echte Ballad die prachtig gedragen wordt uitgevoerd, met een solo van Marco Kegel op altsax. Daarmee steekt hij de componist en altsaxofonist Maarten Hogenhuis naar de kroon. Peter Beets weet ondanks dat hij rollend met veel nootjes speelt, toch de rust in zijn verhaal te houden. Een mooie kalme afsluiter, “Om de mensen weer tot rust gebracht naar huis te laten gaan.”

Opnieuw heeft dit orkest een prachtige cd afgeleverd met mooi gearrangeerde, nieuwe muziek van deze tijd.  Met een mooi vergezicht op de Nieuwe Nederlandse Jazz.

Een afvaardiging van het JOC spelen in Mondo het openingsstuk van de cd Jazz influencers.
Bezetting: Ilja Reijngoud trombone, Simon Rigter tenorsax, Peter Beets piano, Frans van Geest contrabas en Martijn Vink drums

Orkest Ruud Bos – The Secret all Star Band – Studio Sessions 1964-1969

Met de bekende jazzmusici uit de Jaren Zestig heeft Arrangeur en componist Ruud Bos ook een perfect spelende radio Big band gehad. Het Nederlands Jazz Archief heeft in haar serie Treasures of Dutch Jazz een mooie doorsnede van de muziek van dit orkest op cd gezet.

Dat we in de jaren zestig van de vorige eeuw Boy’s Big band en het Hobby Orkest hadden, mag als algemeen bekend verondersteld worden.  Van Boy’s Big Band hebben we enkele cd’s overgeleverd gekregen. Van het Hobby Orkest hebben we via de NJA cd van Hank Mobley, ‘Too one so Sweet, Stay that way’ (NJA 1604) we sinds 2016 ook enkele opnamen ter beschikking gekregen. Echter, nu heeft het Nationaal Jazz Archief een verrassing op de markt gezet: Er is nog een groot orkest geweest dat putte uit het zelfde “vijver” als die twee andere orkesten!

Arrangeur en componist Ruud Bos heeft niet alleen veel filmmuziek geschreven voor Nederlandse films, getuige de dubbel-cd “Naked Plus” met originele soundtracks uit 1967-1973, maar dus ook muziek voor de VPRO-radio!

De opnamen zijn voor een deel bedoeld als pauze muziek en achtergrond. Vooral de legendarische Han Reiziger heeft hier destijds veel gebruik van gemaakt. Ook zijn er filmopnamen voor de Televisie van programma’s van regisseur Bob Rooijens. Ruud Bos leverde dus muziek voor radio en televisie.

Uit de personeelslijst kun je opmaken dat Bos de beste Nederlandse (Jazz-)musici van die tijd in zijn orkest had.

De cd begint met vier stukken van Bos zelf, dan vijf standards die elk door een ander was gearrangeerd (twee door Bos zelf, verder Mengelberg, Schoonderwalt en Frans Elsen), dan zes stukken van Ruud Bos en tenslotte als bonustracks twee live stukken met Misha Mengelberg als gastsolist aan de piano. Die twee stukken staan ook al als studio-opname op de cd.

In het openingsnummer krijgen alle solisten ruimte om zich te presenteren. Het tweede stuk is een feature voor Harry Verbeke, omdat hij in 1969 de Wessel Ilcken prijs had gewonnen en Ruud Bos toen speciaal voor hem dit stuk schreef. Echt om hem in volle glorie te laten schitteren. ‘Lutuli’ is een stuk van Ruud Bos, dat de Diamond Five ook heeft opgenomen op hun LP ‘Brilliant’. Als je die LP/cd hebt, kun je dus vergelijken. Ook al soleren Ruud Brink en Ado Broodboom op deze versie. Beide zaten niet in de Diamond Five. John Engels soleert ook. Hij kende het stuk al heel goed.

De stersolist van deze reeks opnamen is Herman Schoonderwalt die op sopraansax, altsax, baritonsax en klarinet soleert. Goede tweede is Piet Noordijk op sopraan en zijn vertrouwde alt.

Harry Verbeke en Rudi Brink hoor je beide regelmatig op tenorsax, Ado Broodboom en Cees Smal soleren op trompet en Cees Smal ook wel op ventieltrombone. Ruud Bos neemt zelf verschillende keren de piano solo voor zijn rekening. Frans Elsen komt als pianist ook nog wel eens solerend langs. Het geheel vormt een staalkaart van de toenmalige grote solisten.

Het geluid van de stukken is preciezer dan dat van Boy’s Big Band. Je kunt het beter vergelijken met het Hobby  Orkest, dat indertijd ook in deze vijver van muzikanten viste. Dat precieze spelen was voor deze Secret All Star Band noodzakelijk, omdat het als achtergrondmuziek niet te heftig mocht klinken voor radio en tv. En waarschijnlijk was Ruud Bos ook een gedisciplineerder musicus dan Boy was.

 

Orkest Ruud Bos – The Secret Allstar Band  – Studio Sessions 19674-1969
NJA 1901 in de serie Treasures of Dutch Jazz

Meeste composities, arrangementen en directie: Ruud Bos

Wim Kuylenburg en Ado Broodboom – trompet
Cees Smal – trompet, flugelhorn en ventieltrombone
Eddie Engels trompet en flugelhorn
Rudy Bosch en Marcel Thielemans – trombone
Piet Noordijk – Sopraan- en Altsax
Herman Schoonderwalt – Klarinet, Alt-, Sopraan- en baritonsax
Harry Verbeke, Ruud Brink – tenorsax
Toon van Vliet – tenor- en baritonsax
Wim Abma en Henny Kluvers – dwarsfluit
Karel Roberti – hoorn
Frans elsen, Cees Slinger en Misch Mengelberg – piano
Ruud Bos – piano en vibrafoon
Joop Scholten, Rob Langereis – contrabas
John  Engels en Cees See – drums

Twee totaal verschillende nieuwe cd’s van Peter Beets

 

Peter Beets – Our Love is here to Stay –Gershwin Reimagined

Als Peter Beets het heeft over de ‘Grootste’, bedoelt hij Frédéric Chopin of Oscar Peterson. Bij deze cd is het George Gershwin van wie hij in de zevende hemel is. De verwachting is dan dat je flonkerende muziek krijgt voorgeschoteld. Tijdens het beluisteren van de cd krijg je echter sterk het idee dat bij deze opname eerder de plicht prevaleerde dan het plezier van het spelen.

Hij heeft er voor gezorgd om de gekozen net even anders te spelen dan je gewend bent. Het openingsnummer is naar mijn gevoel wat te stevig ingezet. Door het slagwerk verdwijnt de Gershwintouch. Dat is jammer. ‘Embraceable You’ is echt anders geworden dan je mag verwachten. Charlie Parker heeft daar in 1947 onvervreemdbaar de Ballad-standaard voor gezet. Hier wordt de compositie echt als middel gezien om lekker uit te pakken in een stevige swinger. In ’s Wonderful’ pakt Peter Beets echt uit door dit in een razend tempo te spelen en dat klopt hier perfect. Dat is ook het geval bij zijn aanpak van ‘Summertime’. Die song kun je op alle mogelijke manieren spelen. En dat is dan ook al meer dan duizend keer gedaan. De uitvoering van onze pianist hier onderscheidt zich als een stevige swinger met veel improvisatie. Kortom, deze cd is in zijn geheel wat teleurstellend.
Maar, er is hoop! Peter Beets heeft nog een cd uitgebracht.

Peter Beets & Stochelo Rosenberg – Django Tribute

Dit is Peter Beets’ tweede eerbewijs aan een grote meester. Deze keer is het Django Reinhardt. Het is een live opname uit de Ruïnekerk in Bergen. Hij speelt hierin samen met meestergitarist Stochelo Rosenberg. De muziek spettert en tintelt aan alle kanten. Dit is een feest om te horen. Niet alleen omdat het een genot is om Stochelo Rosenberg te horen, maar ook omdat Pianist Peter uitstekend thuis is in het Django Reinhardt vocabulaire. Beide muzikanten geven elkaar de ruimte om als jonge honden met het materiaal om te gaan. Martin Limberger op slaggitaar en Frans van Geest op zijn contrabas geleiden de beide heren mooi door de songs.
De stukken op deze Django Tribute zijn overbekend, Net zoals op de Gershwin-cd, maar ze komen hier heerlijk fris over het voetlicht. Hèt bewijs dat ze met zijn vieren een feestje wilden bouwen. Ik kan er niets anders van maken. Het nummer ‘Nuages’, is als een droom zo mooi.
Het aardige is dat in ‘You Look Good to me’ de ‘Oscar-Peterson-Jazz-Standard, uitgerekend bassist Frans van Geest de hoofdrol speelt en de gitaren een bescheiden rol. Uiteraard neemt onze Peterson-adept-van-huis-uit ook de ruimte om zijn visie op dit thema te etaleren. Dan kan Stochelo het niet laten en stoeit daarna prachtig door de akkoorden. De pianist rondt het thema idyllisch af zoals dat hoort. De andere klassieke jazzstandard komt van Duke Ellington: ‘In a Sentimental Mood’. Beets laat in zijn inleiding de noten uit de ivoren toetsen klateren, waarna de gitarist het thema speelt en er op door improviseert. Beets laat tenslotte het zijne erover horen.
De overige zes stukken komen alle uit het Django Reinhardt repertoire en door de manier waarop Beets en Rosenberg ermee aan de haal gaan is dat heerlijk frisse amusementsjazz geworden.

Een informatief puntje: op mijn exemplaar, die komt meen ik uit de tweede persing, staat het tweede stuk, Tears, er in twee tracks op. Nummer drie op de hoes ‘Django’s tiger’ is dus nummer 4 op de cd, enzovoort. Het Management van Peter heeft me verzekerd dat dit bij de volgende persing weer opgelost wordt.

 

Peter Beets – Our Love is here to Stay –Gershwin Reimagined
Magic Ball Jazz records
Opgenomen 8 juli 2018

Peter Beets – piano
Tom Baldwin contrabas
Eric Kennedy – Drums

en

Peter Beets & Stochelo Rosenberg – Beets meets Rosenberg  –  Django Tribute
Stochelo Rosenberg gitaar
Peter Beets – piano
Martin Limberger – ritme gitaar
Frans Van Geest – contrabas

Magic Ball Jazz Recordings / Maxanter Records
Opgenomenin de Ruïnekerk in Bergen, 20 oktober 2018
Gepresenteerd: 15 maart 2019
Verkrijgbaar bij Peter Beets

 

 

 

Jazzorchestra of the Concertgebouw – Crossroads

Er is eindelijk weer een lp verschenen van het Jazzorchestra of the Concertgebouw. Met zorgvuldig artwork. Zo is er een mooi inlegvel terwijl de ene plaat zwart is en de ander wit.

Met ‘Crossroads’ is het orkest trouw gebleven aan haar uitgangspunt om de orkestleden de kans te geven hun composities door een big band uit te laten voeren. Het is tevens het eerste album dat is opgenomen onder leiding van de nieuwe dirigent Dennis Mackrel.  De tweede LP staat onder leiding van arrangeur en dirigent Rob Horsting.

Nieuwe dirigent en muzikaal leider.
Dennis Mackrel  is al heel vroeg gaan drummen en als twintigjarige was hij de jongste drummer van de Count Basie Big band. Daarna heeft hij bij verschillende Amerikaanse big bands achter de drumkit gezeten. Van 2010 tot en met 2013 was hij de bandleider van het Count Basie orkest. Die ervaring heeft hij in 2014 meegenomen naar het JOC.

Het resultaat mag er zijn. De band swingt als een trein!
Op dit album ‘Crossroads’ staan enkele stuwende stukken  van Martijn van Iterson, een zeer gedragen, maar ondertussen hallicunerend mooie compositie van trombonist Ilja Reijngoud.  Verder leverden de  saxofonisten Jorg Kaaij en Simon Rigter een bijdrage in. In de uitvoering van die twee nummers hoor je duidelijk de hand van de arrangeur Rob Horsting terug.
Joris Roelofs kreeg op de tweede plaat met drie composities de ruimte.  Rob Horsting schreef de afmaker van dit album.
Die variëteit wordt nog benadrukt, doordat zeven arrangeurs de stukken naar het orkest hebben hertaald. Toch is het ‘t orkest gelukt haar eigen stempel op de uitvoering te drukken.

Ilja Reijngoud

English Heart
Het nummer ‘English Hearts’ dat Ilja Reijngoud 10 jaar geleden al op zijn Shakespeare album zette, kreeg een gedragen uitvoering. Hij nam ook het leeuwendeel van het soleren voor zijn rekening. Jorg Kaaij op sopraansax speelt zijn solo vloeiender en beweeglijker dan ‘English Hearts’ vraagt. Maar de lijn van de compositie houdt hij wel intact. Het stuk begint alarmerend vertrouwd met een zweem ‘Abide with me’. Het echte thema komt voortdurend terug in het herhaalde begeleidende motief.
‘Jane St. 2 AM’ van Jorg Kaaij is typisch een muziekstuk zoals je van het Jazzorchestra bent gewend: mooi vol en voortdurend worden de motieven over elkaar heen gestapeld.

Joris Roelofs

Joris’ composities mooi aangekleed
De tweede lp/cd bevat drie composities van Joris Roelofs.  ‘Para Poli’, ‘Ataraxia’ en ’The Ninth Planet’. Na meerdere draaibeurten gaat de muziek spreken en neemt het bezit van je.

In ‘Para Poli’ hoor je zijn eigen trio-opname mooi aangekleed terug. Het lijkt wel alsof de koets voorrijdt waar Joris zelf uitstapt met het thema op basklarinet uiteraard. Even later hoor je de klanken van de big band als glanzende kleding om zijn schouders glijden. Rob Horsting heeft dat prachtig gearrangeerd.

Horstings ‘A Minor Confusion’ in Optima Forma een JOC-stuk
Horsting heeft in zijn eigen ‘A Minor Confusion’ dat stapelen van reeksen en motieven helemaal terug laten komen.  Deze ‘Kleine verwarring’ of: ‘Verwarring in mineur’, geeft Ruud Breuls weer eens de kans om lekker uit te pakken. Simon Rigter soleert op zijn manier, een beetje onderkoeld maar wel beslist. Dat beetje verwarring in de titel komt echt tevoorschijn tussen en na de solo’s, als het orkest de ruimte krijgt. Horsting zet de secties als het ware georganiseerd tegen elkaar op. Aan het eind hoor je ze als het ware gezamenlijk weglopen en klinkt hun spel in de geest van: “Ach geen paniek zeg, we kunnen het prima met elkaar vinden hoor”.

Toegankelijk en modern?
Dat is tekenend voor de samenwerking van de band onder hun dirigenten. Het is een dijk van een dubbele plaat geworden. De eerste lp/cd komt wat toegankelijker over. De tweede is moderner van snit met een daverende uitsmijter van Rob Horsting. Naarmate je bekender wordt met de muziek, verdwijnt dat onderscheid.

Het gaat er op lijken dat deze uitgave bij mij een zelfde lot is beschoren als de legendarische ‘Songs in the Key of life’ van Stevie Wonder in 1977: wekenlang op de draaitafel, gewoon de vier kanten draaien en steeds tot de conclusie dat wéér een ander nummer het mooiste van de verzameling is…

Juan Martinez op 23 september 2018 op bezoek bij Co de Kloet in Co Live met de nieuwe dubbel-LP Crossroads

Het Jazzorchestra of the Concertgebouw – Crossroads

Dennis Mackrel voor het orkest

Dirigenten: Dennis Mackrel, Rob Horsting

Bezetting:

Wim Both, Jan van Duikeren, Ruud Breuls (trompet),
Ilja Reijngoud, Bert Boeren (trombone),
Martien van den Berg (bas trombone),
Joris Roeloofs (lead altsax, basklarinet, klarinet),
Jorg Kaaij (altsax en klarinet),
Simon Rigter (tenorsax, klarinet, basklarinet),
Sjoerd Dijkhuizen (tenorsax, klarinet, basklarinet),
Juan Martinez (baritonsaxofoon, basklarinet),
Martijn van Iterson (gitaar),
Frans van Geest (contrabas),
Marcel Serierse of Martijn Vink (drums).

Opnameplaats: Conservatorium Amsterdam, op 30 en 31 oktober 2017
Uitgebracht op: 5 oktober 2018.
Label: Challenge records
Prijs LP: €30,- CD:€20,-

Naschrift, 29 mei 2019.

Zoekend naar composities van Jesse van Ruller, kwam ik natuurlijk ook terecht bij het Jazzorkest van het Concertgebouw. Dit orkest heeft een hele cd volgespeeld met stukken van hem. ‘Silk Rush’ heet die cd. Maarrr: In het rijtje van het JOC  kwam ik ook de cd tegen die in 2011 ’n keer met Jazzism was meegestuurd! Daar stonden opnamen op uit 2010. Onder andere Rob Horsting’s ‘A Minor Confusion’!  Dat is ook het slotstuk van deze dubbel-cd. In 2010 soleerde Jan van Duikeren op trompet, terwijl op de dubbelaar ‘Crossroads’ Ruud Breuls zijn lyrische trompetspel laat horen. Jan is wat moderner van snit dan Ruud. Simon Rigter soleerde in beide opnamen. In 2010 werd het stuk in het BIMHuis wat langzamer gespeeld.

Destijds realiseerde ik me nog dat veel composities al eens eerder op cd waren verschenen, maar dan in een kleinere bezetting. De stukken van Joris bijvoorbeeld Vind je terug op de cd’s Amateur Dentist uit 2015 (‘Para Poli’), op Aliens Deliberiating uit 2013 (‘Ataraxia’) en op de gelijknamige cd ‘The Ninth Planet’ van het Chamber Tones Trio uit 2011.

In de bespreking meldde ik al dat Ilja Reijngoud’s ‘English Heart’ al op zijn fenomenale Shakespeare Album stond, gezongen door Fay Claassen uit 2008. Jorg Kaay’s’ Jane Street, 2AM’ staat ook op Kaaij’s CD Downtown Daze uit 2002.

Simon Rigter’s compositie ‘Olivia’s Dance’ vond ik niet zo gauw terug.
Ja toch! (27-06-2019) Het staat ook op de nieuwe cd van het Ruud Breuls – Simon Rigter Quintet: ‘Rise and Shine’!

De stukken van Martijn van Iterson… Tsja, zijn cd’s heb ik niet in huis om een of andere duistere reden.

Het is een pracht om al die composities dan met elkaar te gaan vergelijken en kijken wat het JOC er van heeft gemaakt. Een leuk project!

29/05/2019