All Ellington

 

 

All Ellington – All Ellington
De Platenbakkerij
Presentatie: 20 december 2018
verkrijgbaar bij: Toon dist

Bezetting:
Jodi Gilbert – zang
Eric Boeren – Cornet
Jimmy Sernesky – trompet
Joost Buis – trombone
Mo van der Does – altsax, klarinet
Natalio Sued – tenorsax, klarinet
Oscar Jan Hoogland – Piano
Wilbert de Joode – Contrabas
Frank Rosaly – Drums

Terzijde 1

Ellington in Nederland.

Het is verbazingwekkend hoeveel Nederlandse jazz musici tegenwoordig stukken van Ellington op hun repertoire hebben. Natuurlijk kom je hier en daar vast wel eens een Ellington nummer tegen bij de gemiddelde Nederlandse Jazzmusicus. Maar door de bank genomen niet meer dan van andere Amerikaanse componisten als Cole Porter, Irving Berlin of George Gershwin.
Er zijn wel een aantal thema -cd’s met Ellington te vinden.

In de box ‘Dutch Jazz Masters’ vinden we tussen de tien cd’s ook een met de afwijkende titel: ‘Ellington Behind the Dikes’ met Ellington stukken door de Ramblers (al in 1933!) en andere Nederlandse groepen (tot in 1995) gespeeld.  De andere negen titels waren gelieerd aan Nederlandse musici als the Ramblers, Rita Reys, de Dutch Swing College of bevatten opnamen van pianisten, Dixieland of bigbands. Dus is in deze serie zo’n thema als Ellington wel bijzonder.

Boy Edgar was een verklaard Ellington liefhebber en wijdde in 1975 een hele Langspeelplaat aan zijn grote held. Daar stond ook een door Boy gecomponeerde suite op. Die muziek heeft hij zelfs uitgevoerd op de begrafenis van de Duke. Die plaat was overigens uitgebracht bij Willem Breuker’s BVHaast onder nummertje 22.

Het Conservatorium in Hilversum heeft haar cursusjaar 1995-1996 volledig besteed aan de studie van Ellington. Als klinkend resultaat de dubbel-cd die door de VPRO werd uitgebracht. Gerry van Rooijen en Gunther Schuller waren dat jaar de belangrijke mensen. De Dubbel cd op het label eigenwijs van de VPRO was daar het klinkend resultaat van.

Van de progressieve groepen noemen we natuurlijk eerst de Instant Composers Pool (ICP) met hun ‘Ellington mix’ op Bospaadje Konijnehol I. Daar werd Ellington drastisch gemoderniseerd in de arrangementen van Misha. Tijdens een North Sea Jazz weekend hoorde ik eens het ICP met hun uitvoering van ‘(In my) Solitude’ met Michael Moore op klarinet in de hoofdrol. Dat was voor mij de verbijsterend mooie uitvoering ‘to end all music’. Dat was eigenlijk genoeg muziek voor het hele weekend. Dat arrangement was overigens niet van Misha.

Ab Baars heeft in 2005 ook een aan Ellington gewijde cd opgenomen. Dat is ‘Kinda Dukish’ geworden, met onder meer Joost Buis en Wilbert de Joode die we ook in All Ellington tegenkomen. Ab Baars, kleedde de stukken behoorlijk uit en zette ze weer op zijn manier in elkaar. Maar wel zo, dat de geest van Ellington overeind bleef.

Ook het Wisselend Toon Kwintet van Corrie van Binsbergen speelt –als uitzondering- naast de eigen composities van de gitariste een enkele Ellington Compositie. En een Sean Bergin stuk, om compleet te zijn. Dat Ellington stuk werd gearrangeerd door Joost Buis. Die komen we ook op de onderhavige cd van All Ellington, tegen als trombonist en arrangeur.

En nu is er dus eindelijk van All Ellington van de Stichting Doek hun All Ellington-cd. Zij spelen al vanaf 2011 samen en hebben in Zaal 100 in Amsterdam de derde donderdag van de maand gekregen om daar te spelen. Je begrijpt dat ze daardoor in de loop van de jaren een uitgebreid repertoire aan arrangementen van Ellington en Strayhornstukken hebben opgebouwd. Eric Boeren als initiatiefnemer, Joost Buis en Michael Moore hebben veel bijgedragen, maar op de cd staat ook een arrangement van baritonsaxofonist  Giuseppe Doronzo.

Uit het verhaal van Eric Boeren blijkt dat deze ploeg maandelijks in Amsterdam speelt. Dat mis je dan als je in de provincie woont. In 2013 kwam de groep echter naar de provincie en zag ik ze gelukkig tijdens de Zomer Jazz Fiets Toer in het kerkje van Niehove bij Groningen. Dat was een unieke belevenis. (zie het verslag hier onder). Toen verzuchtte ik al dat deze muziek echt vastgelegd moest worden. Dat is nu dus gebeurd. En hoe!

Terzijde 2
Citaat uit Jazzflits 203 van 9 september 2013.

Een Gedeeltelijk verslag van mijn belevenissen tijdens de Zomer Jazz Fiets Toer in 2013: Het Chris Corsten Kwartet met Oscar Jan Hoogland in Frytum en twee sets All Ellington in het kerkje van Niehove. (Duidelijk is wel dat ik toen niet wist dat ze maandelijks speelden).

…verder, op het fietsje naar Frytum waar het Chris Corsten kwartet zijn eigengereide muziek liet horen. Met Oscar Jan Hoogland als vrijzinnig pianist, Harald Austbø met zijn soms brullende five string cello en drummer Martin van Leusden die voor de anderen de juiste banen in het oog hield, heeft de saxofonist en naamgever van het kwartet een onorthodox gezelschap bij elkaar gehaald, dat de humor niet schuwt. De composities van Chris Corstens zijn wat droogkomisch van aard, Met enig aplomb gespeeld, maar goed volgbaar. De c-snaar van de vijfsnarige cello brak onderweg, maar gelukkig was er een tweede cello in de boerderij, waardoor hij in de tweede set verder kon met een gebruikte snaar, die hij nadien weer keurig inleverde, beloofde hij.

Hoogland bespeelt de 88 toetsen in dit gezelschap gemaakt slordig maar wel heel precies. Hij schuwt er niet voor om met zijn zitvlak het slotakkoord te laten horen. Hij blijkt een breed georiënteerd muzikant, omdat hij bij Eric Boeren’s All Ellington concert ook speelde en voor zover in de zaal te horen, goed in het geheel paste. Dat hij soms de muziek niet voor zich had en die dan bij bassist Wilbert de Joode spiekte, was weer geen enkel punt voor deze pianist. In zijn band ‘Eke’ speelt hij impromuziek op een versterkt clavecimbel. In de Bakfietsband bespeelt hij met veel plezier een heel klein en tamelijk vals pianootje, in optredens die het makkelijkst zijn te karakteriseren als Jazz & Poetry. Een breed georiënteerd muzikant met flair.

 

Tien minuten verder fietsen werd in het kerkje van Niehove, een All Ellington concert gespeeld. Muzikanten onder de paraplu van de Stichting dOek speelden onder leiding van cornettist Eric Boeren stukken van Duke Ellington en Billy Strayhorn. Ook hier zat het kerkje stampvol. Of dat nou lag aan de Ellington muziek, de dOek mensen, of aan het feit dat het nieuwe jazz is, weet ik niet. De combinatie moet hier debet aan zijn. Boeren had van de opnamen van Ellington de stukken getranscribeerd en gearrangeerd. Tot mijn grote vreugde begon hij met enkele stukken uit de suite Such Sweet Thunder. Daarbij volgde hij de instrumentatie van Ellington vrij nauwkeurig,

Mensen als saxofonist Michael Moore, trombonist Joost Buis,  trompettist Jimmy Sernesky, Cornettist Eric Boeren zelf natuurlijk en niet te vergeten vocaliste Jodi Gilbert, brachten geheel in de geest van Ellington, hun eigen persoonlijkheid in, waarmee ze de Ellington stukken naar zich toe trokken, zonder dat ze er mee op de loop gingen.

De keuze voor de stukken uit de suite Such Sweet Thunder had een praktische reden: de pianist Oskar Jan Hoogland kon de eerste twintig minuten niet meespelen en de pianopartij kon daar worden opgevangen worden met improvisaties door de blazers. De Improvisatoren van dOek konden de muziek van Ellington heel goed aan, Met wat meer speelbeurten kan daar iets heel moois uit ontstaan. De warme klanken in het sonnet ‘In Search of a Moor’ kwamen er heel mooi uit en ‘The Telecasters’ kwam schitterend tevoorschijn. De pianist meldde zich toen heel eventjes met een klein akkoordje in een van de rustmaten in dit stuk. Bij Rockin’ in Rhythm zette de pianist met een typisch Ellington akkoord in, waarna het orkest met veel vaart feestelijk gezellig inviel. Jodi Gilbert liet horen dat ‘Come Sunday’ eigenlijk voor haar geschreven was.

De baritonsaxofonist in het gezelschap, Christiano Verlaino, stond ten onrechte niet genoemd in het programmaboekje. Zijn inkleuring van de stukken was voorbeeldig mooi.

In de tweede set kwam het programma eerst niet lekker op gang. Maar na het ‘impro-gesnuffel’ bij ‘Fleurette Africaine’ voelde iedereen zich weer o.k. leek het we. Toen kwam het thema er heel mooi uit. Jodi Gilbert kreeg in ‘All too Soon’ en ‘Just Squeeze me,’ de ruimte om ook als crooner tevoorschijn te komen.

Het was een verademing om Ellington weer eens live en zo lekker met de voeten op de grond te horen spelen. Dit ensemble moet meer speelbeurten krijgen en dan: opnemen die boel! …