I Compani – Fellini 100, I Compani 35 – Icdiscs

Bo van der Graaf is altijd al iemand geweest van groots aanpakken. Het is niet zo verbazingwekkend dat je gegrepen wordt door de films van Fellini en dat je daaraan verbonden de muziek van Nino Rota ook overweldigend vindt. Maar als je die ook met een groep uit gaat voeren, moet je toch wel wat organisatorisch vermogen en visie hebben. Daar draaide Van der Graaf zijn hand niet voor om. Dat hij al vijfendertig jaar periodiek bezig is met deze muziek, betekent ook dat hij een doorzetter is en het verklaart zijn bevlogenheid. 

Daarnaast is hij niet vies van een ontregelende opmerking. Zo brengt hij de uitspraak van Frederico Fellini “Het leven is een combinatie van magie en pasta” ook daadwerkelijk tot uiting door in het hoesje een foto van een pan met pasta op te nemen waar de cd als een deksel op past. Ik zie Bo van der Graaf breed grijnzen bij die vondst. 

De Live registratie van 19 januari 2020 is sinds kort op cd verschenen en nu kan iedereen die gebeurtenis meemaken. Het programma zou ook in het BIMHuis worden gebracht maar de Corona pandemie hield dat tegen…

Het concert bestond voornamelijk uit muziek van Nino Rota met de swing van Bo van der Graaf. Ze speelden ook Misha’s ‘De Sprong o Romantiek der Hazen’. Met Guus Janssen achter de piano moet dat met de nodige knipogen goed gaan. 

Dat er serieus gemusiceerd wordt, blijkt wel uit de suite in vier delen: ‘Nooit meer vergeten’, door Bo van der Graaf geschreven in opdracht van de vijftigjarige uitgeverij SUN. Daarin verwerkte hij motieven van Hans Eisler en Igor Strawinsky, Met het Chileense ‘El Pueblo Unido Jamás será vencido’ als een feestelijk hoogtepunt. Muzikale keuzes die uitstekend passen bij een feestje van een vijftigjarige Socialistische Uitgeverij. 

Met eenentwintig musici wordt het programma niets ontziend achter elkaar uitgevoerd, met onder meer zang en dans door Felliniaans aangeklede types. 

Zo werd er filmmuziek en kermismuziek gemaakt waar dramatiek en humor afwisselend van af druipt. Maar voorop stond en staat dat de muziek serieus werd uitgevoerd, feestelijk was en het speelplezier er van afspatte. 

De uitvoering van Cesare Andrea Bixio’s ‘Tango Delle Capinare’ is een mooie afsluiting waarin iedereen nog eens glanzend in het licht wordt gezet.

Bezetting:

XYZ de Son Bent Braam

Michiel Braam laat weer eens ouderwets van zich horen. In samenwerking met twee originele leden van zijn Bik Bent Braam uit 1995/1996 heeft hij zijn XYZ-repertoire van die periode nogmaals uitgevoerd. Zij het wel heel anders! De stukken werden niet zozeer gekopieerd, maar naar het Latijns Amerikaanse idioom toegeschreven. Vanzelfsprekend is de bezetting van het orkest vijfentwintig jaar later, op drie oorspronkelijke leden na, anders.

Deze suite was niet zijn eerste. Michiel Braam componeerde toen al veel in de vorm van Suites. Maar deze vulde wel een compleet concert. Mensen die een van de concerten meegemaakt hebben staat die gebeurtenis nog goed voor de geest.

Ondanks de verschillende benadering in 2019 ten opzichte van 1996 en een nagenoeg volledige nieuwe bezetting van de band, ontstaat er toch een mooi gevoel van herkenning. Om niet te zeggen een feestelijk gevoel. Het is een lange suite van zesentwintig delen, voor elke letter een. Voor de remake van dit muzikale Alfabet van 1995/1996 is Braam uitgegaan van dezelfde bouwstenen, maar doordat ze anders ingekleurd zijn, er andere ‘metselaars’ aan te pas kwamen en andere ‘specie’, kreeg het geheel vanzelfsprekend een totaal ander aanzicht. Daardoor mag je wel zeggen dat het nieuwe muziek is geworden. Dat is het leuke aan Braams’ muziek. Er wordt bij hem altijd een andere twist aan de muziek gegeven en de vrijheid en de inbreng van de muzikanten staan bij hem voorop. Niet zonder trots vertelde hij zo’n twintig jaar geleden wel, dat zijn stukken na afloop van de tournee vaak onherkenbaar veranderd waren door de inbreng van de musici.

Tussen de zesentwintig stukken vindt iedere luisteraar zijn eigen favorieten. Het aardige is, dat je tijdens de opeenvolgende luistersessies, met je voorkeur langzaamaan van het ene stuk naar het andere schuift. 

Meteen vanaf het begin word je door de muziek opgetild, meegenomen in een feestelijke draaikolk. Soms zijn de overgangen naar de volgende ‘letter’ wat bruusk. Van het opgewonden, blije ‘Bienestar’ naar het kalmpjes gespeelde, stadig stappende ‘Chachachando’, schrik je wel even, maar je wordt meteen weer opgetild door de muziek. Een kolfje naar de hand van Efraïm Trujillo. 

Maar elke keer kom je in een andere heerlijke werveling van muziek. Soms lijk je in rustig vaarwater te komen, maar blijkt dat er voor de luisteraar toch wel enige chicanes te nemen zijn.  Je wordt er ontegenzeggelijk telkens weer vrolijk van.  

Angelo Verploegen, Joël Botma – trompet

Ilja Reijngoudt, Jeroen Verberne – trombone

Efraïm Trujillo – Sopraansax, klarinet, Fluit

Bart van der Putten – altsax

Frank Nielander – Tenorsax, sopraansax

Jesse Schilderink – tenorsax

Michiel Braam – piano

Aty de Windt – baby bass

André Groen, Danny Rombout en Martin Gort – percussie