Rob Franken – Functional Stereo Music

Drie cd’s met bij elkaar net geen vier uur muziek. Dat is niet niks. En dan, zegt Frank Jochemsen van 678 records, is er ook nog dat er een keuze gemaakt uit de overweldigende hoeveelheid muziek! Door dat selecteren hebben we nu sporen uit drieëntwintig verschillende opnamesessies in huis. In totaal tweeëntwintig muzikanten hebben met Rob Franken samengewerkt om deze funcutionele muziek te maken.  Een verbazingwekkende verzameling van muziek, opnamen en muzikanten.

De muziek werd vorig jaar al uitgebracht op 6 langspelers en heeft daarmee een Edison-2019 verworven. Het is nu ook verkrijgbaar in een boxje met drie cd’s van elk rond de 79 minuten muziek. Op elke cd staan twee platen en hier en daar nog een paar bonustracks. De cd’s zijn dus volledig benut, mag je wel zeggen.

De muziek.
Als je het doel waarvoor het gemaakt is in aanmerking neemt, kun je het bescheiden muziek noemen: Het eist geen aandacht op en is aangenaam in het oor. Frappant is dat orgel en gitaar begeleid werd door het crème de la crème van de toenmalige Nederlandse ritme mensen en een enkele Amerikaanse muzikant.

De combinatie van de elektrische piano en de gitaar is altijd wel een succes geweest. Dat wordt hier opnieuw bevestigd. De gitarist was meestal Joop Scholten die in de Jaren ’70 als gitarist een druk bestaan leidde en met wie Franken vaak samenwerkte. Soms gordde Eef Albers de gitaar om. Een enkele keer is er een blazer in de studio aanwezig. Op de derde cd staan enkele opnamen met prachtig dwarsfluit werk van Ferdinand Povel en bespeelt Jiggs Whigham zijn trombone. Dat verrijkt die stukken zo, dat je eigenlijk meer van die sessies had willen horen. Zo speelt op een cd-helft de Duitse vibrafonist Wolfgang Schlüter mee, in plaats van een gitarist. Daarmee wordt de muziek ook weer gevarieerder, over het geheel van 3 cd’s.

Alhoewel de meeste stukken van Rob Franken of zijn mede musici afkomstig zijn, is er ook een wolk aan stukken van anderen te vinden. Niet alleen van de Amerikaanse Rockjazz mensen als Herbie Hancock, Chick Corea of Billly Cobham, maar ook van minder bekende Duitse componisten als Michael Naura  en Wolfgang Schlüter maar ook van de Belgische muzikant en componist Marc Moulin. Daar had onze toetsenist een fijne neus voor. Sommige stukken komen ook tevoorschijn op eerdere uitgaven van 678 records met de muziek van Rob Franken. Met andere woorden het waren ook ‘gewoon’ stukken die tijdens concerten op de setlist kwamen te staan. Zo staat ‘Six seven eight’, waarnaar het label is genoemd, niet alleen in deze reeks, maar werd door Rob Franken ook live gespeeld, net zoals ‘Esopet’, ‘Absorbed Love’ en ‘Zomaar in vieren’. Hij speelde die stukken dan met evenveel intentie en inzet. Altijd even beeldend en verhalend. Jammer dat de uitvoeringen op de cd soms wat korter gespeeld werden dan je zou willen. Maar misschien was dat wel het beleid bij het opnemen van de Functional Stereo Music. In ieder geval is het heerlijk om deze muziek in huis te hebben.

The Rob Franken Electrification
Functional Stereo Music 1, 2 en 3
678 records

De uitgebreide lijst van muzikanten:

Rob Franken – elektrische piano, synthesizers
Jiggs Whigham – trombone
Ferdinand Povel – fluit, Tenorsax
Jan Huydts – elektrische piano
Wolfgang Schlüter – vibrafoon
Eef Albers, Joop Scholten – elektrische gitaar
Harry Emmery, Wim Essed, Rob Langereis, Niels Henning Ørsted Pedersen, Koos Serierse, – contrabas
Wim Essed, Rob Langereis, John Lee, Theo de Jong – el. bas
Gerry Brown, Bruno Castellucci, Louis Debij, Eric Ineke, Louis de Lussanet, Evert Overweg, Henk Zomer, – drums
Wim v.d. Beek, Nippie Noya – percussie

Nota bene 1:
Bij de speurtocht naar de muziek van Rob Franken, kwam Frank Jochemsen ook een heleboel reclame foto’s uit de Jaren Zeventig tegen,  die hij uitermate geschikt vond om bij de LP’s en CD’s te gebruiken. Ze werden gemaakt door collega muzikanten: Koos Serierse en Robbie Pauwels. Piet Schreuders heeft er geheel in stijl, ook tijdgebonden hoezen van gemaakt. De oplettende kijker zal hebben gezien dat voor de negen dragers, 6 lp’s en drie cd’s verschillende foto’s zijn gebruikt. Ook al lijken ze hier en daar veel op elkaar.

Notabene 2
De 23 opnamedata toen de stukken werden opgenomen. De vraag rijst of Rob Franken vaker opnamen maakte en vooral: hoeveel is er op de plank blijven liggen!  Frank Jochemnsen heeft het over “Enkele van de beste tracks, de gemeenste breaks, de meest funky composities en de vetste Baslijnen. Los van het uitbundige spel van Franken zelf.
Uitgerekend bij de laatste opname datum stond geen opname studio vermeld.

13-08-1972 – Phonogram Studio’s Hilversum
23-09-1972 – Phonogram Studio’s Hilversum
12-11-1972 – Phonogram Studio’s Hilversum
15-02-1973 – Soundpush Studio, Blaricum
25-03-1973 – Phonogram Studio’s Hilversum

23-05-1973 – Phonogram Studio’s Hilversum
29-08-1973 – MC studio’s, Nederhorst den Berg
20-12-1973 – MC Studio’s, Nederhorst den Berg
04-03-1974 – Sound Push Studio Blaricum
13-07-1974 – Sound Push Studio Blaricum

20-11-1974 – Sound Push Studio Blaricum
01-03-1975 – Rainbow Studio’s ‘s-Gravenhage
21-04-1975 – Sound Push Studio Blaricum
01-06-1975 – MC Studio’s, Nederhorst den Berg
30-10-1975 – Dutch Music Centre (DMC) Baarn

01-12-1975 – Dutch Music Centre (DMC) Baarn
21-09-1976 – Sound Push Studio Blaricum
02-11-1976 – Dutch Music Centre (DMC) Baarn
07-10-1977 – Dali Press Studio’s, Nederhorst teh Nerg
26-05-1978 – Phonogram Studio’s Hilversum

01-02-1979 – MC Studio’s, Nederhorst den Berg
10-09-1979 – MC Studio’s, Nederhorst den Berg
30-01-1981 – ?

 

Een uiteenvallend Trio met van elk lid een (nieuwe) cd.

Rein de Graaff – Early Morning Blues

Marius Beets – This Is Your Captain Speaking

Eric Ineke – Triplicity

Het trio van Rein de Graaff breit een eind aan haar carrière. Het afscheidstournee is geweest en een enkel concert zit nog in het verschiet. Ze treden in juni nog op tijdens de Vriendendag van de Vrienden van het Nederlands Jazz Archief en in juli tijdens het komende North Sea Jazz Festival. Mocht er voor het trio nog belangstelling bestaan, dan zijn ze misschien wel genegen om langs te komen.

Het toeval wil dat de drie leden sinds vorig jaar elk een cd in de aanbieding hebben.
– Eric Ineke heeft de cd ‘Triplicity‘ met een Europees trio, een Italiaanse bassist en een Portugese gitarist.
– Marius Beets heeft ‘This is Your Captain speaking’ met een Amerikaans-Nederlands quintet gemaakt
– en Rein de Graaff zelf heeft de cd ‘Early Morning Blues’ uitgebracht.

Rein de Graaff trio – Early Morning Blues

Rein de Graaff – piano
Marius Beets – contrabas
Eric Ineke – drums

Om met deze laatste te beginnen, Rein is bij zijn keuze van stukken uitgegaan van het repertoire dat hij thuis voor zijn plezier speelt. Met andere woorden, ze komen niet voor op het vaste concertrepertoire. Daardoor is de muziek wat intiemer, wat milder van toon. Omdat het stuk eigenlijk al vóór de bebop hausse een hit was, speelt hij eerst de swinger ‘Avalon’ in een hoog tempo. De stukken daarna worden rustiger gespeeld. Zijn arrangementen op de akkoordenschema’s van ‘All the Things you are’ en ‘Moonology’ (‘These are the things’ & ‘How High the Moon’) zijn aangenaam en aansprekend. Soms hoor je een citaat uit het origineel maar geheel in de stijl van de eerste Beboppers zijn de nieuwe thema’s anders geworden dan die als uitgangspunt diende.

Zijn versie van ‘Dear Old Stockholm’ is niet nostalgisch van toon, maar wordt met een opgewekte lichtheid gespeeld, die de compositie een feestelijke sfeer geeft. Dat kom je bij de andere stukken ook tegen: het ontspannen speelplezier.

Zijn eigen compositie ‘Early Morning Blues’ werd in twee versies op de cd gezet. Rein kon niet kiezen uit de twee versies die ze hadden opgenomen. Dit is ook een feature voor Marius Beets: hij speelt de inleiding met een lome luiheid die je blues doet voelen. De cd sluit af met ‘Wahoo’ de Parker versie van ‘Perdido’. Juan Tizol’s bijdrage aan het Ellington Repertoire. Ook hier krijgt het de lichtere bebop toets, die niet meteen aan de stevige Ellington stamper doet denken.
Hiermee heeft hij als afscheid van zijn carrière een serie mooie pianostukken op de plaat gezet.

Opgenomen: Zeist, Studio ‘De Smederij’, 27 & 28 Juni 2018
uitgebracht op: Timeless

Marius Beets Quintet – This is your Captain Speaking

Marius Beets – Contrabas
Eric Alexander tenorsaxofoon
Peter Beets – Vleugel
Joe Cohn – gitaar
Willie jones III drums

De tweede cd van deze trilogie is de cd ‘This is your Captain Speaking’ van Marius Beets. Hij heeft de plaat geproduceerd en zorgde dat de opnameknoppen in de goede stand stonden. Hij heeft de stukken gecomponeerd en speelde natuurlijk zelf contrabas. Collega bassist en technicus Udo Pannekeet heeft de muziek gemasterd.  Uiteraard is de cd uitgebracht op het label Maxanter van de gebroeders Beets.

Marius Beets heeft sinds de prachtige cd met zijn Powerhouse Big Band uit 2005, vorig jaar eindelijk weer een schijf onder eigen naam volgespeeld. Daarvoor heeft hij drie Amerikanen uitgenodigd, die hij van eerdere avonturen van zijn broer Peter kende: Eric Alexander op tenor, Joe Cohn op gitaar en Willie Jones III op drums. Peter zelf zat achter de zwart-witte toetsen.

Hier wordt potente en serieuze bebop-en-verder gespeeld. Tenorist Eric Alexander heeft uit hoofde van zijn instrument de hoofdrol. De overige musici doen niets voor hem onder. Marius Beets zelf is als altijd de rots in de branding die onverstoorbaar de lijn van de muziek aangeeft en alles bij elkaar houdt. Ook in de snellere nummers hoor je voortdurend zijn ‘Walking Bass’ als basis voor alles doorklinken. Enkele stukken als ‘Emandem’ en ‘The end of the Affair’ zijn al eens eerder opgenomen door Eric Ineke’s JazzXpress. Doordat hier geen trompet meespeelt, worden de stukken toch weer anders.

In het openingsnummer, ‘Dextro Energy’ opent hij in uptempo. Alexander op zijn tenor opent de rij solisten. Joe Cohn op gitaar neemt bedreven over en Marius zelf neemt ruim de tijd om de  compositie op zijn Contrabas verder uit te benen. Willie Jones III speelt vier-om-viertjes met de band die telkens het thema speelt.
Tussen al die bedreven solisten neemt de bassist regelmatig ook zelf de tijd voor mooi verhalende solo’s.
Het titelnummer van de cd is een mooi springerig thema, dat mede door het spel van gitarist Joe Cohn mooi puntig wordt uitgewerkt.
Dit is een cd met serieus gespeelde bebop geworden. Echt een pareltje voor de liefhebbers.

Opgenomen: Zeist, Studio ‘De Smederij’, 27, 28 februari 2016
Uitgebracht op: Maxanter

Eric Ineke – Triplicity

Ricardo Pinheira – gitaat
Massimo Cavalli – Contrabas
Eric Ineke – slagwerk

De derde cd van de spontane Trilogie is van Eric Ineke. Deze cd heet Triplicity, met de suggestie van simplicity

De drummer achter Rein de Graaff is al sinds mensenheugenis (van af 1971) Eric Ineke en heeft zodoende met tientallen Amerikanen gespeeld. Naast de bebop van Rein de Graaff, heeft hij ook aan nieuwere  Jazzstijlen als Hardbop en Impro geroken en vooral: gespeeld. Zijn cd’s met David Liebman staan daar borg voor: deze saxofonist is een volbloed improviserend musicus. Op de cd Triplicity speelt de Eric Ineke met de Portugese gitarist Ricardo Pinheira en de Italiaanse bassist Massimo Cavalli. De samenklank van gitaar, bas en drums is hier perfect. Het ideale gitaartrio, al hebben de drie geen groepsnaam gekozen, maar hun eigen achternamen als herkenningspunt genomen. Dat geeft ook de terechte gelijkwaardigheid van de drie aan. Het openingsnummer ‘Blues Just Because’ van de hand van Ricardo Pinheiro, is een uptempo opener. Het is eigenlijk een rifje op de gitaar. De drie opereren als eenheid en jagen door het thema. Pinheiro neemt als eerste de gelegenheid te baat. Halfweg zijn solo komt de contrabas er in en wordt het een prachtige eenheid in geluid. De bassist soleert dan nagenoeg in zijn eentje, al klinkt er nog wel wat ruis van de drummer.

Het ‘Cinema Paradiso’ van Ennio Morricone wordt vervolgens in alle rust prachtig uitgewerkt en ‘Along Came Betty’ krijgt van elk van de drie een solistische behandeling. De zingende contrabas is een feest om mee te maken. Het voorheen door Billie Holiday met haar kapotte stem intens triest gezongen ‘You’ve Changed’ wordt hier als een prachtige ballad neergezet. Gitaar en bas spelen voortdurend sierlijk om elkaar heen, terwijl de brushes het tempo aan blijven geven. George Shearings ‘Conception’ wordt weer als een opgewekt en vlot thema gebracht. Jobim’s ‘Retrato em Branco Preto’ wordt door Cavalli gestreken, terwijl Pinheiro op gitaar voortdurend het thema omspeelt.
Van de drie hier behandelde cd’s hoor je op deze wel de meest flexibele en moderne muziek. Het is een frisse en opgewekte plaat geworden, die je vaker op wilt zetten.

Opgenomen: Estúdio Vale de Lobos, Lissabon, 25 november 2017
uitgebracht op: DayBreak

Rein de Graaff Trio en Alto Madness

 

Pianist Rein de Graaff op 8 maart 2019 tijdens zijn afscheidsconcert bij Hothouse Redbad in Leeuwarden. Foto Willem de Rhoter

 

De drie Altsaxofonisten die bij het Rein de Graaff Trio speelden. van Links naar rechts: (drummer Eric Ineke) Benjamin Herman, Maarten Hogerhuis en Tineke Postma. Foto Willem de Rhoter.
Het Trio Rein de Graafff met de drie altsaxofonisten, van links naar rechts: pianist Rein de Graaff, altsaxofonist Benjamin Herman, bassist Marius Beets, altist Maarten Hogerhuis, drummer Eric Ineke en saxofoniste Tineke Postma. Foto Willem de Rhoter.