JATP Live in Amsterdam 1960

Deze uitgave van het Nederlands Jazz Archief, is een deel van het concert dat binnen het kader van Jazz at the Philharmonic op 19 november 1960 plaatsvond in het Concertgebouw. Op de cd staan twee sessies: van het Dizzy Gillespie septet en van een Jam-gezelschap. Die laatste groep bestond uit vier gerenommeerde blazers en Jo Jones achter het drumstel. De pianist en bassist kwamen uit het septet van Dizzy. Die avond bestond het concert uit drie delen. Het eerste deel, met Cannonball Adderly in de hoofdrol, werd al in 2016 door het Nederlands Jazz Archief uitgebracht.

De oude rotten Roy Eldridge, Coleman Hawkins, Don Byas, Benny Carter en Jo Jones zorgen ervoor dat alles tijdens hun set op rolletjes loopt. Met Lalo Schifrin in de hoofdrol op de piano, zetten ze in met ‘Take the ‘A’ Train’. De vier solisten laten met veel succes horen dat ze uiterst bekend zijn met de ‘ins and outs’ van deze Strayhorn compositie.
Elke blazer krijgt in de ‘Ballad medley’ de gelegenheid om te schitteren. Hawkins in ‘These Foolish things’. Don Byas nam zijn favoriet ‘I Remember Clifford’ als uitgangspunt. Benny Carter gaf aan ‘Laura’ nieuwe kleding en Roy Eldridge legde met zijn wat scherpe trompetgeluid ‘The Man I Love’ nog eens nader uit.
In ‘Stoned’ (ook bekend als ‘Bedlam’) van Wardell Gray, gaat het van dik hout zaagt men planken, geheel in de JATP traditie. Stevig doorblazen, rauw tegen elkaar opboksen en een kwartier lang in uptempo doorjakkeren. Jo Jones laat hier horen hoe hij relaxed op een drumstel soleert.

Eigenlijk is de set van de Dizzy Gillespie groep ook een jamsessie, omdat Stan Getz en Trombonist J.J. Johnson aan Gillespie’s quintet waren toegevoegd.
Het septet speelt eerst ‘The Mooche’, maar niet in de fluwelen setting die Ellington er altijd aan gaf, Dizzy geeft er een eigenwijze eigen inleiding aan, waarna de bekende compositie toch start. De overgang naar de trompetsolist suggereert dat het nu los gaat! Dat valt wel mee, er wordt keurig door Gillespie, Getz en Johnson gesoleerd. Waarna Dizzy het nog eens dunnetjes overdoet.
Getz en Johnson soleren ook uitgebreid in het Afrikaans georiënteerde ‘Kush’. Dat heeft een verend motiefje van de bassist en uitspattingen van drummer Chuck Lampkin. Vooral Stan Getz doet het hier uitgebreid op zijn gemakkie aan.
Het concert werd afgerond met Wadleigh Hall, een snelle compositie van de trompettist. Dizzy kondigt als verrassing percussionist Candido aan en die vervult op de conga’s dan ook een glansrol. Stan Getz laat horen dat hij nog steeds heel snel en genuanceerd kan spelen op zijn tenor. J.J. Johnson soleerde op zijn trombone even snel en nam hier het honken op één noot voor zijn rekening.

Omdat Norman Granz voor deze concertreeks in Europa duidelijk voor een serieus concert had gekozen, in plaats voor opwinding en sensatie, is het een cd geworden die nu groot plezier geeft aan de nostalgisch ingestelde Jazzliefhebber. En 58 Jaar later kunnen de fans die toen in de zaal zaten, het nog eens opnieuw beleven

Concertgebouw, 19 november 1960
Jamsessie:
Roy Eldridge – trompet
Benny Carter – altsax
Coleman Hawkins, Don Byas – tenorsax
Lalo Schifrin – piano
Art Davis – contrabas
Jo Jones – drums

Dizzy Gillespie septet:
Dizzy Gillespie – trompet
J.J. Johnson – trombone
Leo Wright – Altsax, dwarsfluit
Stan Getz – tenorsax
Lalo Schifrin – piano
Art Davis – contrabas
Chuck Lampkin – drums

Twee jaarlijstjes over 2018

Aan het eind van het jaar is het de gewoonte om platen op een rijtje te zetten, van de top 2000  en 5000 tot en met een Friese Top 100.
Mijn reeks favorieten van dit jaar is in tweeën gedeeld: allereerst een vijftal historische opnamen van Amerikaanse Jazzmusici. Daarna een actuele top 10, inclusief een historische uitgave..
Verder uiteraard voor u, de lezer, de beste wensen voor 2019. Dat het maar een swingend en gezond jaar mag worden.

1. Bill Evans – Another Time (Live in Hilversum)
Weliswaar al in de zomer van 2017 uitgebracht, maar de cd kreeg ik ‘pas’ in januari 2018 te pakken. De muziek is vloeiend. Bill Evans, Eddie Gomez en Jack DeJohnette spelen organisch, alsof de muziek uit één gedachte ontstaat.Dit is tot nog toe de derde opname van dit legendarische trio.

2. John Coltrane – Both Directions
Elke muziek vondst van Coltrane is een aanwinst, ook al is er al zoveel te krijgen. De intensiteit van de muziek op deze (dubbel-)LP of -cd is groot, ondanks dat Coltrane de muziek waarschijnlijk  routineus doorspeelde. Ook dan straalt die intensiteit er van af. Elke keer weer horen, maakt deze muziek opnieuw waardevoller.

3. Miles Davis & John Coltrane – the Final tour
Eindelijk de officiële uitgave van een aantal illegale bootlegs van deze legendarische Europese Tournee in 1960 die heel veel getapet was. Nu dan technisch perfect opgenomen spannende muziek op een tweesprong, zowel bij Miles als bij Coltrane.

4. Dexter Gordon – In the Cave
De opname die in beperkte kring (rond Rein de Graaff) legendarisch is. Een uiterst gedreven en toch relaxte Dexter Gordon en een uitstekend spelend Nederlands Trio, bestaande uit Rob Madna Piano, Ruud Jacobs contrabas en Cees See drus.

5. Dizzy Gillespie – Live at the Singer Concerthall 1973
Uit de serie ‘The Lost Recordings’ van Fondamenta/Devialet. Het Franse Label dat regelmatig opnamen uit het archief van Beeld en Geluid op de markt brengt. Dit is de trompettist die al zijn muziek als het ware uit zijn mouw schudt en het zelf niet kan laten om er lekker op te swingen.

Dan nu de reeks die het afgelopen jaar de meeste indruk op mij heeft gemaakt. Op numero uno na is het een Nederlandse reeks. Natuurlijk zijn er veel meer uitgaven die in dit lijstje opgenomen zouden hebben kunnen worden, maar ik kan alleen kiezen uit wat ik binnen heb gekregen. 

1. Kurt Elling – The Question
De Amerikaanse zanger die het zingen en interpreteren heeft uitgebreid door het ongegeneerd inbrengen van  kruisen en mollen en de muziek toch kloppend houdt. Daarmee heeft hij zijn zang en ook weer deze cd, spannend gemaakt tot op het bot.

2. Jazz Orchestra of the Concertgebouw – CrossRoads
Het oorspronkelijke hobby-orkest dat met een pauze in de jaren negentig al zo’n 30 jaar bestaat. Eerst als ‘The Netherlands Concert Jazzband’, vervolgens als ‘New Concert Big Band’ en sinds een jaar of twintig als ‘Jazz Orchestra of the Concertgebouw’ kortweg het JOC. Onder leiding van Dennis Mackrel en Rob Horsten hebben ze dit najaar een fantastische dubbel-LP cq cd, uitgebracht met –voor het JOC heel traditioneel- composities uit eigen boezem. Het resultaat is een veelzijdig document geworden met stukken van vijf leden en de staf arrangeur van het orkest: Rob Horsting.  De stukken variëren van toegankelijk, via uitbundig Big Band werk tot heel moderne muziek. Een koninklijk resultaat.

3. Vincent Houdijk – Live at the NSJF 2018
Op het scheiden van het jaar en nog net op tijd uit, heeft vibrafonist Vincent Houdijk’s concert op het North Sea Jazz Festival 2018 op cd uitgebracht. De muziek is een wonder van schoonheid en evenwicht.

4. Coal Harbour – Jolt
De grote verrassing dit voorjaar was deze groep: een regulier Nederlands sextet met strijkkwartet. Voor veel jazzmusici is het een onbereikbare droom om met strijkers te spelen. Deze ploeg begint er maar mee. Bovendien produceren ze een ideale mix van Jazz en Klassiek. Hun muziek is zonder meer compleet. Zonder dat het Jazzliefhebbers echt opvalt dat er klassieke bronnen zijn aangeboord en Klassiek georiënteerde luisteraars zullen niet gauw ontdekken dat er (ook) jazz wordt gespeeld. Een pracht debuut.

5. Reinier Baas & Ben Van Gelder met het Metropole Orkest – Smash Hits
Reinier Baas en Ben van Gelder zijn twee jonge musici die veel samenspelen. De een bulkt van de mogelijkheden, de ander komt wat voorzichtiger en serieuzer over, maar heeft net zoveel muzikale rijkdom in zijn hoofd en vingers. Hier zijn ze met het Metropole orkest aan de gang. Wat een organisatie om dat complete orkest muzikaal naar je hand te zetten en er zelf boven uit te vleugelen! Onwaarschijnlijk.

6. Millennium Orchestra – Octopus
Een geweldige prestatie van Joan Reinders, de dirigent, componist en arrangeur, die bijna als de Duke zijn orkest gebruikt om zijn eigen composities uit  te kunnen voeren en in volle glorie te horen. De reeks stukken op deze cd vormen een mooie eenheid die  zeer de moeite van het beluisteren waard is

7. StarkLinneman – Pictures of an Exhibition
Ook een cd die nog maar niet zo lang uit is. Paul Stark’s heeft de negentiende eeuwse suite van de compositie van Moussorsky de Jazz in getrokken. En hoe! Heel geslaagd.

8. Treats – Wasting time
Ook een verrassing die dit voorjaar tevoorschijn kwam. Met zijn vieren en piano bas drums achter zich met een enkele saxpartij, buitelen de leden van dit zangkwartet over elkaar. Met een enthousiasme die deze muziek nog levendiger maakt dan ze normaliter al is.

9. Greetje Kauffeld – the song is You
Nog zo’n feestje op de plaat dat januari dit jaar uitkwam. De rijkdom van de stem van Greetje Kauffeld is ondanks 60 jaar zingen nog altijd ongebroken, weelderig en rijp. Allemaal Ballads die door Dig D’iz worden begeleid in voorbeeldig mooie arrangementen

10. Harry Verbeke – Broedermelk
Een prachtig vormgegeven heruitgave van de lp uit 1972. Maar dan met het complete  concert in plaats van de selectie op de oorspronkelijke LP. Dat hele concert was nog in volle glorie bij de opnametechnicus aanwezig. Hier hoor je de bevestiging dat Harry Verbeke live altijd veel meer soul in zijn spel legde, dan in de opname studio. Een 2-lp/2-cd die zonder meer als een pronkstukje had gepast in de serie Schatten van de Nederlandse Jazz van het Nederlands Jazz Archief.