Paul van Kemenade – Stranger than Paranoia – de CD

De nieuwe cd van Paul van Kemenade is weer een bonte verzameling van stukken geworden, die hij met heel diverse combinaties speelt.

Hij opent de cd met het vertrouwde ‘Stranger than Paranoia’ in sextet uitvoering. Daarmee wil hij als het ware de trilogie vieren van zijn favoriete titel. Eerst voor een compositie, toen voor het Festival, beide in 1993 en dan nu een cd met die naam.

De oude ijzervreter blijft maar bouwen aan zijn oeuvre, aan groepen en combinaties waar zijn sax zich in steeds nieuwe klankkleuren rond kan wentelen.

Vooral zijn Hammond Sandwich is nieuw te noemen. Opgericht in 2015 bestaat de groep uit Carlo de Wijs, Arno Krijger met Chris Strik als meester van het ritme en Jeroen Doomernik op trompet. De beide organisten en Chris Strik jagen sax en trompet in ‘Kyle wins again’ op. Die weten echter met grote stappen boven dit geweld uit te stijgen en blijven heer en meester van de situatie. Een heerlijk staaltje powerplay.

Zijn samenwerking met pianist Jasper van ’t Hof en drummer Maria Portugal bestaat al een paar jaar. Hier brengen Van ’t Hof en Van Kemenade in duo setting een voor beide inspirerende Ballad en verder op improviseert hij met Maria Portugal.

In een ander duo, met Wiro Mahieu en met zang van het kwartet Capella Pratensis, zet Mahieu een krachtige baspartij neer die hem op het lijf is geschreven. Over zijn fervent gestreken bas wiekt Van Kemenade klagend en tenslotte toch weer lyrisch. Hij raakt heel even het aloude ‘Bye Bye Blackbird’ aan. Tenslotte stort het zangkwartet zich dan met veel gevoel voor spanning in de song.

‘My son K.’ speelt hij met zijn ‘Three horns and a bass’ en percussionist Simone Sou. Dit stuk is een strak getrokken arrangement van Paul’s ‘Kosmo’ uit 2001, daardoor is het opgeknapt. Elke tijd vraagt duidelijk om zijn eigen van manier van spelen.

Met deze cd heeft Van Kemenade veel variatie in geluid samengebracht, daardoor zal het de luisteraar niet gauw vervelen. Elk stuk en elke groep of combinatie van musici blijft daardoor interessant. Na het laatste stuk, ‘Element Dm’ met de hammond-groep denk je onwillekeurig: hè, nu al afgelopen? Jammer.

Gepresenteerd op het 26eStranger Than Paranoia Festival, van 23 – 29 december 2019
Verkrijgbaar op zijn site
Prijs; CD: € 12,– LP: € 20,-  incl. Verzendkosten.
Paul van Kemenade – Stranger than Paranoia

Paul van Kemenade – Altsax speelt met:
– Louk Boudensteijn – trombone
– Angelo Verploegen flügelhorn
Eric van der Westen contrabas
Eric Vaarzon Morel – Flamenco gitaar
Simone Sou – Udu drum, Caxixi, Shakers Percussie
Capella Pretensis
– Stratton Bull
– Pieter de Moor
– Leter de Laurentiis
– Pieter Stas
Three Horn and a Bass
– Louk Boudensteijn – trombone
– Angelo Verploegen – Flügelhorn
Wiro Mahieu – contrabas
Jasper van ’t Hof
Hammond Sandwich
Carlo de Wijs en Arno Krijger – Hammond Orgel
Chris Strik – drums
Jeroen Doomernik – trompet
Hans Timmermans a.k.a Budha Building – elektronica, live sound Manipulation
Maria Portugal drums

The Preachermen – Blue

Efraïm Trujillo – tenors- en sopraansax
Rob Mostert Hammond orgel
Chris Strik – Drums

Gasten:
Michael Varekamp trompet
Eline Gemerts – zang
Rory Ronde – gitaar

Het Hammondorgel van Rob Mostert en de tenor van Efraïm Trujillo, hèt recept voor de lekkerste groove. Met Chris Strik er achter op de trommels, kan er eigenlijk niets mis gaan. Aan Efraïm hoef je niets meer te vertellen over grooven, dat heeft hij wel geleerd bij de Fra Fra Sound en bij Anton Goudsmit’s Ploctones. Rob Mostert is ook doordesemd met soul en Chris Strik weet niet beter of je drumt zo. Sinds hun eerste cd uit 2016 hebben ze een paar stappen vooruit gezet als groep. De sfeer op de cd vormt nu meer een eenheid al is er voldoende verscheidenheid.
Eline Gemerts zingt de tekst van ‘Into the Blue’. The Preachermen hebben zich met dit nummer in de goddeloze Swamp moerassen rond Louisiana begeven. De growl trompet van Michael Varekamp en de gitaarsolo van Rory Ronde maken dit nummer helemaal af.

‘Fire Waltz’ van Mal Waldron geldt als een verrassende onderbreking. Er gaan bij het horen ervan direct een paar voelsprieten omhoog staan: “Hé, Wat is dit! Een gouwe ouwe uit het repertoire van Eric Dolphy, wat leuk! Het trio is voor dit nummer wel uitgebreid met Michael Varekamp op trompet als substituut voor trompettist Booker Little. In plaats van de alt van Dolphy horen we hier de sopraan van Trujillo. Met een scheut Mostert soul en het ritmetapijt van Chris Strik hebben ze het stuk helemaal naar de groep toegetrokken. Het heeft dan ook niet het watervlugge van de Eric Dolphy uitvoering uit 1961.
De stukken van de tenorist zijn er op geschreven om lekker soulvol in te excelleren, de muziek swingt. Als Varekamp in ‘Lost and nowhere to be Found’ voor de derde keer meespeelt, krijg je een Jazzmessengers feel. In ‘Organic Feel’ word het eerste idee dat de stukken eenvormig zouden zijn, opnieuw teniet gedaan: deze compositie van Rob Mostert rolt lekker door terwijl de walking bass van het linkervoetje van Rob mooi wordt aangekleed met het bekkenwerk van Chris Strik. Opnieuw: lekker onderhuidse Swing. Het is dan ook een heel dansbare cd geworden.

Uitgebracht op Zennez
CD à €15,– Digitaal: à €9,–