Orkest Ruud Bos – The Secret all Star Band – Studio Sessions 1964-1969

Met de bekende jazzmusici uit de Jaren Zestig heeft Arrangeur en componist Ruud Bos ook een perfect spelende radio Big band gehad. Het Nederlands Jazz Archief heeft in haar serie Treasures of Dutch Jazz een mooie doorsnede van de muziek van dit orkest op cd gezet.

Dat we in de jaren zestig van de vorige eeuw Boy’s Big band en het Hobby Orkest hadden, mag als algemeen bekend verondersteld worden.  Van Boy’s Big Band hebben we enkele cd’s overgeleverd gekregen. Van het Hobby Orkest hebben we via de NJA cd van Hank Mobley, ‘Too one so Sweet, Stay that way’ (NJA 1604) we sinds 2016 ook enkele opnamen ter beschikking gekregen. Echter, nu heeft het Nationaal Jazz Archief een verrassing op de markt gezet: Er is nog een groot orkest geweest dat putte uit het zelfde “vijver” als die twee andere orkesten!

Arrangeur en componist Ruud Bos heeft niet alleen veel filmmuziek geschreven voor Nederlandse films, getuige de dubbel-cd “Naked Plus” met originele soundtracks uit 1967-1973, maar dus ook muziek voor de VPRO-radio!

De opnamen zijn voor een deel bedoeld als pauze muziek en achtergrond. Vooral de legendarische Han Reiziger heeft hier destijds veel gebruik van gemaakt. Ook zijn er filmopnamen voor de Televisie van programma’s van regisseur Bob Rooijens. Ruud Bos leverde dus muziek voor radio en televisie.

Uit de personeelslijst kun je opmaken dat Bos de beste Nederlandse (Jazz-)musici van die tijd in zijn orkest had.

De cd begint met vier stukken van Bos zelf, dan vijf standards die elk door een ander was gearrangeerd (twee door Bos zelf, verder Mengelberg, Schoonderwalt en Frans Elsen), dan zes stukken van Ruud Bos en tenslotte als bonustracks twee live stukken met Misha Mengelberg als gastsolist aan de piano. Die twee stukken staan ook al als studio-opname op de cd.

In het openingsnummer krijgen alle solisten ruimte om zich te presenteren. Het tweede stuk is een feature voor Harry Verbeke, omdat hij in 1969 de Wessel Ilcken prijs had gewonnen en Ruud Bos toen speciaal voor hem dit stuk schreef. Echt om hem in volle glorie te laten schitteren. ‘Lutuli’ is een stuk van Ruud Bos, dat de Diamond Five ook heeft opgenomen op hun LP ‘Brilliant’. Als je die LP/cd hebt, kun je dus vergelijken. Ook al soleren Ruud Brink en Ado Broodboom op deze versie. Beide zaten niet in de Diamond Five. John Engels soleert ook. Hij kende het stuk al heel goed.

De stersolist van deze reeks opnamen is Herman Schoonderwalt die op sopraansax, altsax, baritonsax en klarinet soleert. Goede tweede is Piet Noordijk op sopraan en zijn vertrouwde alt.

Harry Verbeke en Rudi Brink hoor je beide regelmatig op tenorsax, Ado Broodboom en Cees Smal soleren op trompet en Cees Smal ook wel op ventieltrombone. Ruud Bos neemt zelf verschillende keren de piano solo voor zijn rekening. Frans Elsen komt als pianist ook nog wel eens solerend langs. Het geheel vormt een staalkaart van de toenmalige grote solisten.

Het geluid van de stukken is preciezer dan dat van Boy’s Big Band. Je kunt het beter vergelijken met het Hobby  Orkest, dat indertijd ook in deze vijver van muzikanten viste. Dat precieze spelen was voor deze Secret All Star Band noodzakelijk, omdat het als achtergrondmuziek niet te heftig mocht klinken voor radio en tv. En waarschijnlijk was Ruud Bos ook een gedisciplineerder musicus dan Boy was.

 

Orkest Ruud Bos – The Secret Allstar Band  – Studio Sessions 19674-1969
NJA 1901 in de serie Treasures of Dutch Jazz

Meeste composities, arrangementen en directie: Ruud Bos

Wim Kuylenburg en Ado Broodboom – trompet
Cees Smal – trompet, flugelhorn en ventieltrombone
Eddie Engels trompet en flugelhorn
Rudy Bosch en Marcel Thielemans – trombone
Piet Noordijk – Sopraan- en Altsax
Herman Schoonderwalt – Klarinet, Alt-, Sopraan- en baritonsax
Harry Verbeke, Ruud Brink – tenorsax
Toon van Vliet – tenor- en baritonsax
Wim Abma en Henny Kluvers – dwarsfluit
Karel Roberti – hoorn
Frans elsen, Cees Slinger en Misch Mengelberg – piano
Ruud Bos – piano en vibrafoon
Joop Scholten, Rob Langereis – contrabas
John  Engels en Cees See – drums

Rita Hovink zingt Jazz!

Rita Hovink – Love me or Leave me

678 Records

Oorspronkelijke hoes uit 1969

Deze zangeres is indertijd vooral bekend geworden als lid van de winnende Knokke ploeg uit 1964,  de prijzen wegkaapte. In de jaren Zeventig werd ze vooral bekend als zangeres van het Nederlandse lied. Niet altijd voor iedereen oor strelend, maar toch werden haar hits niet zelden ‘oorwurmen’ die in je hoofd bleven hangen. Jammer genoeg stierf ze veertig jaar geleden op 35-jarige leeftijd aan kanker.

In 1969 (vijftig jaar geleden!) kreeg Rita Hovink de gelegenheid om een eigen langspeelplaat op te nemen. Dat deed ze met Jazznummers. Die had ze al in het begin van haar carrière leren zingen. Toen trad ze veel op voor Militairen in  Duitsland en de daar gelegerde Amerikanen hoorden graag muziek waar ze aan waren gewend. Die plaat moest dus Swingen! De nationale platenmaatschappijen waren in die tijd niet echt scheutig met het uitbrengen van Jazzplaten. Veel muzikanten brachten hun platen toen al in eigen beheer uit, maar Decca stapte er met Rita in. Dat werd geen succes, er wordt gefluisterd dat er geen LP’s van werd verkocht. In ‘Jazz en Geïmproviseerde muziek’ uit 1978 onder eindredactie van Wim van Eyle, staat helemaal niets over Rita gemeld. Jan Mulder en Herman Oppeneer c.s. hebben beter hun best gedaan. In ‘The Dutch Jazz & Blues Discography 1916-1980’ óók onder eindredactie van Wim van Eyle, staan wel twee Jazz-elpees van Rita Hovink vermeld. Deze ‘Love me or Leave me’ op Decca en ‘From Rita with Love’ op Polydor uit 1973. Zelf was ik indertijd ook niet bekend met haar Jazz zang.

Frank Jochemsen is de afgelopen paar jaar voor zijn label 678records bezig geweest om de teruggevonden Mastertape van deze Jazz-elpee van Rita Hovink opnieuw uit te brengen. 31 mei werd deze LP opnieuw wordt gepresenteerd.

De songs.
Hoewel Rita zelf niet echt hoog opgaf over haar Jazz-capaciteiten, blijkt uit deze LP wel dat ze swingend kon zingen en ze wist hoe ze een song naar haar toe kon trekken. Elke standard die er op staat is gewoon anders dan je gewend bent. En blijkt de zeggingskracht te hebben die je van hele grote zangeressen bent gewend bent! Of ze nou een toenmalige pophit als Dusty Springfields ‘Don’t sleep in the subway’ zingt of  ‘The Fool on the Hill’ van Lennon-McCartney, of een Jazz original als ‘Softly as in the Morning Sunrise’ of ‘Love me or Leave me’, ze maakte er haar song van. Haar interpretatie is nieuw, origineel. Hoogtepunt van de lp is wat mij betreft  ‘After you’ve Gone’.  Deze song wordt meestal in mid-tempo gezongen, of zelfs als een opgewekt liedje. Rita Hovink zingt het als een ballad en weet daarmee de aandacht vast te houden! Ze zing/zegt zelfs de zelden gehoorde aan het liedje voorafgaande verse en brengt het dan als een hele trage song. Harry Verbeke speelt op zijn tenorsax prachtige obligato’s onder haar zang. Vervolgens soleert hij even indrukwekkend als Rita zingt.

In haar Nederlandse repertoire staat een liedje, ‘Milou’. Dat zingt ze voor haar dochtertje. Daarin bezingt ze met veel gevoel haar spijt voor het feit dat ze zich onvoldoende aan haar opvoeding heeft gekweten.
Op haar Jazz-lp zingt ze het slaapliedje ‘Little man you’ve had a busy day’. Dat doet ze met evenveel invoelingsvermogen als ze voor haar dochter zong. Met naast Rob van Dijk op piano, de altijd te weinig gewaardeerde vibrafonist Carl Schulze, die haar parelend begeleid. Hij soleert intensief en even liefdevol als Rita het slaapliedje voor de kleine man zingt. Schulzes werk hoorde je trouwens ook al feestelijk en vol swingend in de openingssong van de langspeler, ‘Softly as in the morning sunrise’.

Ook bij Rita’s interpretatie van ‘Fool on the Hill’ is het waard om even bij stil te staan. Ze zingt het niet zo verwaaid als The Beatles dat deden, maar meer bluesy, met een daverende tegenslag van Wim Overgaauw en lang aangehouden akkoorden op het orgel. De krachtige zang geeft het geheel een innerlijke drive die staat als een huis. Thijs van Leer blaast op deze versie de dwarsfluit. Een overdonderende versie van deze song. Hier werd echt een prestatie geleverd door in een Beatlesong op je benen te blijven staan en er ook nog een eigen versie van te maken. Dat is weinigen gegeven. – Ik denk daarbij aan grootheden uit de Jaren Zestig als Joe Cocker en Dillard & Clark.

Voor- en achterkant van de EP – hoes , waar op Casey & the Pressuregroup haar begeleidt

Bonus tracks
Op de bij de LP geleverde cd staan nog een aantal extra nummers die ze in 1972 opnam met Cees Schrama’s ‘Casey and the Pressure group’ voor een EP, een uitgebreide single. Dan heeft ze maar even vier van de beste blazers uit die tijd achter haar! Daar staat nog een versie van ‘Fool on the Hill’ Meer Jazzy en mooier uitgevoerd. Samen hebben ze er een uitstekende jazzstandard van gemaakt. Laat dat maar aan Cees Schrama over. Maar geef mij die wat ongepolijste versie uit 1969.

Ze zingt ook dan nog enkele toen actuele hits. Van Carol King ‘I Feel the Earth move’. Rita Hovink zingt het minder subtiel en meer als een blues.  Het is een Jazzsong geworden, die zo maar een hit had kunnen zijn. Daarnaast komt het toen net een paar jaar bekend geworden ‘Mr. Bojangles’ van Jerry Jeff Walker langs. Samen met de Pressure group maakt ze ook hier een ijzersterke song van.

Toegift
Tussen deze twee sessies in staat nog een apart nummer: Rita Hovink zingt ‘Johnny Guitar’ van Peggy Lee, slechts begeleid door een welig spelende gitarist Wim Overgaauw. Samen maken ze er een groots en dramatisch bouwwerk van.

Rita Hovink – Love me or Leave me
Heruitgave: 678records

Op de LP:
Rita Hovink zang
Rob van Dijk – Piano Orgel
Jelle Kikkert – Bas
Erik Gräber – Drums
Wim Overgaauw – Gitaar
Carl Schulze – Vibraharp
Harry Verbeke – Tenorsax
thijs van Leer – Fluit

Op de bonus van de cd.
Casey & the Pressure group:
Cees Schrama – Piano, Hammond Orgel, Fender piano
Leo van Oostrom – Baritonsax, Altsax, Tenorsax
Ferdinand Povel – Fluit, tenorsax
Fons Dierx – Trompet
Cees Smal – Trompet, Trombone
Piet Hein Veening – Basgitaar
Louis Debij – Drums

 

Nota Bene.
Jazzplaatuitgaven in 1969:

Ter illustratie van het bijzondere van deze LP van Rita Hovink, het volgende. De Nederlandse Jazz was toen in twee kampen verdeeld: de progressieven en de musici die bij de Radio de diverse orkesten bevolkten. Pim Jacobs en Rita Reys hoorden (voor de progressieven) als boegbeelden bij de conservatieve c.q. behoudende musici. De heren jazzmusici hadden onderling niet zoveel op met die tweedeling, de meesten communiceerden gewoon met elkaar, maar het was in de kranten en tijdschriften wel een dingetje. Het was wel zo dat de uitgave van de Oude Stijl elpees glorieus afstaken ten opzichte van de uitgave van de progressieve Jazzplaten. Dat waren slechts enkele LP’s die werden opgenomen als bonus bij het ontvangen van de toenmalige Wessel Ilcken Prijs, de illustere voorganger van de Boy Edgar Prijs. Herman Schoonderwalt en Harry Verbeke waren de gelukkigen. Misja Mengelberg speelde een Lp vol bij Artone, Theo Loevendie had Stairs  en Dick van de Capellen (geen prijswinnaar, maar wel een legendarische bassist!) nam zijn Lp op bij Relax.

Gedurende de Jaren zestig werd mondjesmaat een jazz-lp uitgegeven. Als er 15 tot 20 langspelers op de markt kwamen, was dat veel en twee van de drie waren minimaal oude stijl. Pas in 1969 werd eindelijk één progressieve jazz-plaat meer uitgebracht, dan oude stijl en commerciële platen. Dan heb ik het over de 31 langspelers die dat jaar werden uitgebracht volgens het standaardwerk ‘Jazz & geïmproviseerde muziek in Nederland’ uit 1978. Twee meer, want deze LP van Rita Hovink stond er niet bij! In 1970 is de ban verbroken en ‘winnen’ de progressieven: 18 modernen tegen twaalf oude stijl!