Franz von Chossy – Life Theater

Beeldende en poëtisch tere schoonheid. Dat is de eerste indruk die je ook van deze derde cd van Von Chossy krijgt. Hier speelt hij weer in trioverband met de meesterlijke bassist Clemens van der Feen en slagwerker-cellist Kristijan Krajncan. Zij voelen helemaal aan wat de pianist wil.
Elk stuk op deze cd heeft zijn eigen verhaal meegekregen en de stukken passen toch mooi bij elkaar. Met de titel, ‘Life Theater’, krijgen de namen van de stukken hun eigen betekenis. Uit de muziek blijkt dat Franz von Chossy een onverwoestbaar positieve kijk op het leven heeft.

Bij het openingsnummer ‘Inner Child’ klinkt hij zachtmoedig en poëtisch, omdat het leven dan nog moet beginnen. Als hij ‘Anima’s Beast’ speelt, krijg je door de warmte heen toch het idee dat er wel enige agressie bij dit karakter aanwezig zal zijn. En zo meandert zijn spel door de verschillende stemmingen heen. Dan weer klinkt de avontuurlijkheid door in ‘The Wanderer’ en in zijn ‘Fragile Glory’ bespeur je ook echt de voorzichtige vreugde van een overwinning. In ‘Life Theater’ blijken de invloeden van buiten af te worden vertegenwoordigd door het solo spel van bassist Clemens van der Feen. De pianist krijgt van de weeromstuit meer bite in zijn spel.

Het is een cd geworden die heel gelijkmatig van karakter is, maar bij vaker beluisteren blijken de stukken toch hun eigen karakter te hebben. Ze lijken op elkaar zoals kinderen van de zelfde ouders: ze hebben veel met elkaar gemeen en toch zijn ze heel verschillend.

Franz von Chossy – Piano
Clemens van der Feen – Contrabas
Kristijan Krajncan – Drums, Cello ( in 1 en 5)

O-tonemusic.de
Te bestellen bij: O-tone Music
Gepresenteerd in BIMHuis, Amsterdam, 17 Maart 2019

Ineke Vandoorn & Marc van Vugt – Crossing Canada Live

Het leven zit toch vol verrassingen. Neem nou deze cd van het Utrechtse stel Ineke Vandoorn en Marc van Vugt. Hij is gitarist en componist. Zij is zangeres, schrijft haar eigen teksten en geeft zangles waarvoor ze een methode geschreven heeft. Hij organiseert concerten met gasten en samen treden ze ook regelmatig op in Canada. De afgelopen 25 jaar hebben ze een hele serie veelzijdige cd’s uitgebracht en internationaal een grote faam opgebouwd als gitarist en als zangeres. In 2013 en 2014 hebben ze twee albums met drie cd’s uitgebracht onder de noemer Collectables. Een verzameling prachtige muziek met verschillende groepen en artiesten. Nu is er eindelijk een vervolg gekomen, Crossing Canada met als ondertitel: Collectable four. Deze nieuwe cd wordt gevuld met duo stukken en op een paar nummers spelen Canadese gastmusici mee. De stukken komen van twee concerten die maart vorig jaar werden gegeven en van een concert uit 2016.

De muziek is mooi in balans. Ondanks het gelijkmatige tempo en de vermeende eenzijdigheid van gitaar en stem krijgen de songs bij opnieuw beluisteren meer impact. Als de gastmusici meedoen, wordt het totaalgeluid voller en warmer.
In het instrumentale ‘Sunny Side up’ spelen ze met zijn vijven Omdat Ineke het thema scattend meezingt. Het is een optimistische spannende song geworden. Het daar opvolgende ‘Power of Fragility’ wordt met zijn tweeën in ballad tempo gedaan. Opeens realiseer je je hier hoe kaal de noten van de gitaar klinken, maar ook hoeveel kracht en zelfbewustzijn er in wordt gestopt.
In het daar opvolgende ‘Blues for a Voice’ spelen de drie gastmusici ook mee, maar het blijft toch echt een blues voor de stem. Het is de bevestiging van wat je de hele cd al hoorde, de prachtig soepele stem van Ineke Vandoorn die probleemloos door het thema zwerft en onopvallend rekt en trekt aan de noten. Heerlijk.
Als slot zingt ze nog een song in het Nederlands: ‘Liefde’. Dan hoor je dat haar rijke alt toch het mooist uitkomt in de Nederlandse taal.

Ineke Vandoorn – zang, piano
Marc van Vugt – gitaar
&
Michael Occhipinti (Can.) gitaar
Mark Kelso (Can.) – Drums
Søren Nissen (Can.) contrabas

Baixim Records
Gepresenteerd op
Te bestellen op Baixim Records:

 

 

Jasper Blom Quartet met Bert Joris en Nils Wogram – Polyphony

Het heeft even geduurd, maar daar zijn de nummertjes vijf en zes van de serie van tien cd’s die Jasper Blom twaalf jaar geleden met dit kwartet beloofde te maken. Eigenlijk houd ik het liever op nummertje vijf, dan is de tweede cd van deze dubbelaar extra!
De beide cd’s zijn in het BIMHuis opgenoemen, elk met een andere gastspeler. Op de eerste uit 2016 speelt de Belgische trompettist Bert Joris mee en op de tweede uit 2018, de Duitse trombonist Nils Wogram. Beide musici zijn precieze, muzikanten, met een warme klank. Als zodanig passen ze mooi bij dit kwartet.

Bert Joris

In vergelijking met hun eerste vier cd’s speelt het kwintet met Bert Joris niet zozeer gedreven om te presteren, maar vooral om de stukken goed uit te voeren. Daar was wel reden voor. Jasper Blom was toen helemaal in beslag genomen door de polyfonische muziek uit de Middeleeuwen en de Renaissance. Voor zover na te gaan heeft hij de gevonden melodieën drastisch naar zijn kwartet met de trompettist vertaald.
Uit de titels blijkt dat hij naast enkele oorspronkelijke muziekstukken ook verschillende Middeleeuwse en Renaissance begrippen en technieken als uitgangspunt heeft genomen.

Als introductie heeft Blom zijn Hit ‘Waltz for Magnus’ ingezet. Mede dankzij het brushes werk van Martijn Vink werd het een mooie uitvoering en een mooie inleiding op de cd.
Voor de overige stukken gebruikte hij een oorspronkelijke melodie, zoals in ‘l’Homme Armee’. Dat is in het thema nog wel te herkennen, echter als hij als afsluiting dit thema nog eens zingt, blijkt dat Blom de melodie verder heeft ontwikkeld, en het lichter laat klinken.

In ‘Fontayne’ heeft hij de compositie van de Vlaamse Middeleeuwse componist Ciconia ter hand genomen en die in ongeveer de zelfde sfeer gespeeld, maar uiteraard naar zijn kwartet met trompet solist getrokken. In het slot nummer, ‘Ciconia’ hoor je diezelfde rust terug.
‘Virelai’ is een Middeleeuws vierregelig gedicht waarvan de tweede en derde regel rijmen. Jasper Blom heeft hier de polyfonie, de meerstemmigheid, als rijmende tweede en derde regel in het thema toegepast. De instrumenten laat hij als in een Fuga achter elkaar aan spelen.

Nils Wogram

De tweede cd van deze dubbelaar is in zekere zijn heel andere muziek. Sowieso omdat de trombonist een heel andere muzikant is dan trompettist Bert Joris. Maar ook omdat het polyfone aspect van de muziek hier in prachtig weefwerk meer tot uiting komt.

Het openingsstuk van dit concert heet ‘Decidophobia’, dat is: de angst om beslissingen te nemen. Daarin krijgt de gasttrombonist Wogram alle ruimte om zich te presenteren. Juist de rust en het samenspel in dit stuk van tenorsax, trombone en gitaar en de uitgestelde muzikale conclusies maken het spannend. Doordat Marijn Vink wat naar achteren is gemixt, krijgen de solisten de ruimte. Bas en drums leggen een mooi tapijtje neer, waarop Blom op zijn tenor, Ruller op zijn gitaar en Wogram op zijn trombone prachtig uit de verf komen. Een meeslepende intro van de cd.

Martijn Vink komt lekker uit de voeten op zijn drumstel. Zonder te overheersen is hij bijvoorbeeld in ‘Running Gag’ heel actief terwijl hij in het geheel niet overheerst. Het stuk is dan ook een feature voor bassist Van der Hoeven die als uitgespeelde grap voortdurend het zelfde snelle motiefje speelt, waar de drie solisten hun eigen ding overheen zetten. Opgedreven door de spanning van het motiefje en het ritme van Vink gaan de solisten vanzelf met hem mee door het creëren van een prachtig weefwerk waar opnieuw het polyfone mooi tot uiting komt

In ‘Macedonian Candidate’ krijgen we net zo’n lekker ritme voorgeschoteld waar overheen de solisten vrij zijn om in de swing ervan te soleren. Wogram krijgt voluit de ruimte om zijn mogelijkheden voluit te etaleren. Net zoals Jesse van Ruller, die in zijn eentje ongeveer een compleet orkestraal arrangement neerzet
Ook tijdens dit concert stond een oude ‘hit’ van Blom op de setlist, ‘Least of your worries’ kreeg een heel gestoken uitvoering en valt in dit verband op door zijn rockende karakter. ‘Whirl’ heeft een strak arrangement maar komt toch heel vrij over.

Het bijzondere en opvallende aan deze beide cd’s is het fijne weefwerk waaraan de solisten zich meermalen te buiten gaan. Dat te kunnen volgen maakt van deze beide concerten een intrigerend  en uitdagend geheel.

Jasper Blom (tenorsax),
Jesse van Ruller  (gitaar)
Frans van der Hoeven (bas),
Martijn Vink (drums)
+
Bert Joris (trompet) (tijdens de opname in 2016),
Nils Wogram (trombone) (in het 2018-concert)

Verkrijgbaar bij: Whirlwind Recordings
Presentatie: Amsterdam 22 februari 2019

Eric Vaarzon Morel, Juan y Miguel Martínez – Cádiz, canciones de ida y vuelta

De samenwerking tussen de Flamenco gitarist en de beide saxofonisten stond in de sterren geschreven. Alle drie hebben ze connecties met de stad Cadiz, dus was het niet raar dat ze elkaar daar zouden tegenkomen en muziek gingen maken.
In die samenwerking hebben ze een synthese bewerkstelligd tussen de Flamenco en de Jazz. Het resultaat daarvan is te beluisteren op hun cd “Canciones de ida y vuelta”, liederen van heen en terug. De Spaanse zeelui namen hun muziek eeuwenlang mee naar Latijns Amerika. De muzikale invloeden van die overzeese gebiedsdelen kwamen weer terug. De Spaanse muziek is in dat licht gezien migratiemuziek, om een actuele term te gebruiken. Joost Swarte heeft dat in zijn tekening op het frontje van de cd heel mooi verbeeld door de instrumenten als trekvogels uit te beelden: ook die gaan heen en terug.
Deze samenwerking met de wederzijdse beïnvloeding van de Jazz op de Flamenco en andersom, is een nieuwe tak aan deze muzikale boom, met een geheel eigen bloeiwijze. Het lijkt alsof de gitaar heel druk aanwezig is, maar als je bedenkt dat hij ook contrabas en drums vervangt, dan valt het alleszins mee.
De heren hebben vooral eigen composities opgenomen. Die van de gitarist zijn het meest Spaans in hun uitvoering, wat niet verwonderlijk is, gezien zijn specialiteit. De composities van Miguel zijn Jazz-georiënteerd. De opbouw van de stukken is bijna suite achtig, eerst een uitgebreide inleiding van Eric of Miguel, dan de solo’s van de drie muzikanten. Door hun geluid krijgen die een eigen karakter en de afsluiting als toetje.

Met zijn brede gitaartechniek tilt Eric Vaarzon de stukken naar een hoog niveau. De saxofonisten trekken zich als het ware terug in hun eigen specialiteit de Swing. Dat past meer bij hen. Samen maken ze een mix die aangenaam spannend wordt.
De verwerking van de Leadbelly Song ‘My Girl’ is het meest eenvoudig doordat Vaarzon Morel zich aanpast aan de eenvoudige melodie van de trage blues. De blues valt dan eigenlijk door de mand ten opzichte van de zeer gecompliceerde Flamenco ritmes, ook al zet de gitarist een Guajira ritme onder de song. De andere stukken zijn een mooie mix van Jazz en Flamenco.

In ‘Tres Hermanos’ Drie gebroeders, ontstaat ook een synthese tussen de beide stijlen. Maar niet nadat Miguel op zijn alt het thema lyrisch heeft ingeleid. Dan komt er een swingend thema dat door zijn herhaling heel aantrekkelijk wordt. De saxen swingen en de gitaar maakt het stuk lenig.
In het slotstuk van de cd ‘De Aqui P’Alla’ van Gerardo Nunez, gearrangeerd door Juan Martínez, komen swing en Flamenco opnieuw bij elkaar. Met het mooie motiefje kunnen gitarist en de saxofonisten beide goed uit de weg.
Zo blijkt de mix van twee muziekstijlen een boeiend geheel op te leveren, mits je bereid bent om ‘de andere’ stijl met al zijn kwaliteiten te accepteren!

Los Hermanos Marinez y Morelo
Eric Vaarzon Morel – gitaar
Miguel Martínez – altsax, sopraansax
Juan Martínez – baritonsax

Concerto Records
Presentatie: 15 februari 2019
Verkrijgbaar bij: Platomania-Concerto Records

Wild Man Conspiracy & Chris Cheek Live at the Bimhuis

De bezetting van Wild Man Conspiracy is niet echt orthodox te noemen: trompet, gitaar en drums. Ondanks dat produceren ze een compleet geluid. Om hun horizon te verbreden hebben ze in 2016 samengewerkt met de Amerikaanse saxofonist Chris Cheek. In 2018 hebben ze dat nog een keer gedaan. Het concert in het Bimhuis van 23 maart werd opgenomen en is nu uitgebracht.

Drie van de vier musici maken gebruik van elektronica om hun geluid te kneden. Zo krijg je niet alleen andere klanken uit de gitaar, maar wordt ook het geluid van de trompet en de tenorsax nog al eens vervormd. Zeker in het eerste nummer ‘Strawberry Jam’ van de tenorist Chris Cheek. Je zou kunnen zeggen dat ze dan met flink wat effecten even alles uit de kast halen, om verder op in het concert wat meer in evenwicht te komen en de effecten wat minder te gebruiken. Alhoewel, ‘Volver’ van Gerard Kleijn geeft ook gelegenheid om de elektronische krochten weer lekker op te zoeken. Het gaat dan om het verlangen om terug naar Catalonië te gaan, daar hebben ze in het verleden getoerd.

Dat het beukende muziek is die stevig uitpakt, staat buiten kijf. Het dalende motief van ‘Parcelas Desigualis’ van Guillermo Celano is daar een sprekend voorbeeld van. Met dit nummer worden de inkomensverschillen aan de kaak gesteld. Daar mag wel wat aansprekende muziek in wordt gemaakt.
Met andere woorden, het is muziek die zich behoorlijk op de voorgrond dringt. Vooral geschikt om Live te beleven.

Wild Man Conspiracy & Chris Cheek -Live at the Bimhuis

Gerard Kleijn – trompet en effecten
Chris Cheek – tenorsaxofoon & effecten
Guillermo Celano – Gitaar
Joost Kesselaar – drums

Red Piano Records

Presentatie: December 2018
Verkrijgbaar in mp3: Amazon.fr