Frits Landesbergen en de West Coast Dream Band – Gibbs Vibes Live

Dirigent: Nils van Haften
Trompetten: Nanouck Brassers, Ronald Kappers, Kees Kamphuis, Erik Hilferink, Erika Klap
Trombones: Gert Bloemen, Janco Blanken, Joop Meijlink, Jelle Post
Saxen: Louis Sloot, Eld Voorhoeve, Hans Goemans, Frank Groenendijk
Ritme sectie: Raúl Santana, piano; Willem van Wijngaarden , contrabas; Terry Knight drums

Vibrafoon: Frits Landesbergen

De hoes van de vierde lp van de Terry Gibbs Dreamband: Main Stem

De Amerikaanse Dream Band
De vibrafonist Terry Gibbs had rond 1960 een radioprogramma op de zondagmiddag. Daarin  speelde hij voor publiek  live met zijn  bigband. Van deze uitzendingen zijn toen opnamen gemaakt. Van die banden werden toen een stuk of vijf langspeelplaten uitgebracht. Ruim 25 jaar later later kwam een heruitgave van die lp’s op de markt. De verslagen waren toen wild enthousiast: “…Je krijgt ongebreideld plezier van deze Dreamband met een repertoire om van te dromen…”,  “…alsnog de Plaat van het Jaar 1986!” Om een paar van die commentaren vertaald weer te geven.

De Haagse Dream Band
De Haagse West Coast Big Band vatte met Frits Landesbergen achter de vibrafoon het plan op om juist deze muziek opnieuw tot leven te wekken. Dus werd het programma begin oktober live uitgevoerd en opgenomen. De hoes van de cd is vergelijkbaar met die van Volume Four, Main Stem van de Terry Gibbs Dream Band zelf.
Wie de legendarische opnamen van de Terry Gibbs Dream band kent, zal denken dat er een reïncarnatie heeft plaatsgevonden. Er wordt even enthousiast gespeeld. Niet in de laatste plaats door de vibrafonist.

Zelfde arrangementen
De Nederlandse band speelt net zo strak als de legendarische band die van 1958 tot in 1962 de radio uitzendingen deed. Geen wonder, want ze hebben dezelfde arrangementen gebruikt. Het resultaat is een prima prestatie van Frits Landesbergen en de band met dirigent Nils van Haften.
Begin the Beguine komt niet als fluweel uit de speakers, maar krijgt een knallende big band uitvoering. The Claw wordt iets trager uitgevoerd dan het origineel uit november 1959. Daardoor wordt het wel een beetje een stamper. T&S (wat staat voor de schrijvers Terry Gibbs en Shorty Rodgers, de schrijvers van dat stuk) daarentegen komt weer frisser uit de speakers. After you’ve gone is een achtbaan geworden waarin alles op zijn pootjes terecht komt.

Als prestatie om de Amerikaanse kanonnen van zestig jaar geleden opnieuw in het nieuws te brengen en als eerbewijs aan de Amerikaanse voorganger is deze cd zeer geslaagd.

The West coast Big Band en Frits Landersbergen
ESPCD

Opgenomen: 1 en 2 oktober 2018
Prijs: €15,- bij: ESPcd.com

Raul Midón en MO – If You really want

Raul Midón en Metropole Orkest olv Vince Mendoza

Weer een van die vele combinaties van het Metropole Orkest met een solo artiest. Deze keer met Raul Midón. Dit kameleontische orkest is in staat om zich, met al zijn macht, toch dienstbaar op te stellen. De betreffende solo artiest staat zo volledig in de schijnwerpers. Dat is de grote kracht van deze flexibele kolos.

De samenwerking tussen Raul Midón en het Metropole vond al in 2014 plaats onder leiding van Vince Mendoza. Raul Midon heeft in Columbia, Maryland zijn partijen opnieuw ingezongen en –gespeeld. Samen met percussionist Efrain Toro.

De begeleiding blijkt een ideaal vervoersmiddel voor de zanger, gitarist, banjospeler en mondtrompettist. Het grote orkest wordt door diverse arrangeurs soms bombastisch en dan weer bescheiden opgevoerd. Maar altijd in dienst van de zanger. Sommige originele  opnamen van de nummers waren al voorzien van een uitgebreide begeleiding. Die zijn nu voor het Metropole akoestisch en verfijnder uitgevoerd. ‘Everyone deserves a second Chance’ is trager opgenomen. Deze nieuwe uitvoering maakt de song voller, rijper, ronder, aangenamer.

Zijn song ‘Sunshine (I can Fly)’ krijgt een uitgebreid latin arrangement van Scott Nimmer. Het origineel uit 2005 blijkt daardoor slechts een intieme gebeurtenis. Die blijft in de schaduw, ten opzichte van deze nieuwe uitvoering met een orkest dat op volle sterkte aantreedt. Enkele songs zijn voor het eerst op cd gezet: een pittig‘ Ride on a Rainbow’ en een dromerig ‘Ocean Dreamer’. Deze laatste met een arrangement van Vince Mendoza zelf.

Een cd waar op de songs in een mooi warm pak zijn gestoken.

Raul Midón en het Metropole orkest olv Vince Mendoza – If you really Want
Opname Metropole orkest: MCO studio 3 en 5, Hilversum juni juli 2014
Raul Midón: Temberana studios Columbia MD USA,
Uitgebracht: 14 september 2018
Prijs: € 19,95 op: https://shop.mo.nl/raul-midon-if-you-really-want.html

 

7 december 2018
Nieuws van het Metropole Orkest: Grammy Nominatie voor de Raul Midon Cd met het Metropole Orkest.

Metropole Orkest genomineerd voor Grammy in de categorie ‘Best Jazz Vocal Album’

Het Metropole Orkest heeft zijn achttiende Grammy nominatie verdiend. Dit keer voor het complete album ‘If You Really Want’ met vocalist/gitarist Raul Midón. Het album is genomineerd in de categorie ‘Best Jazz Vocal Album’. De samenwerking stond onder leiding van honorair dirigent Vince Mendoza.

Jan Geert Vierkant, directeur Metropole Orkest: “In de afgelopen jaren bewijst het Metropole Orkest keer op keer bij de internationale top te horen. De keuzes die we maken in onze programmering vallen internationaal op en worden gewaardeerd. Het bewijst dat we ons echt in een leading positie in het internationale muziekveld bevinden. Het zou fantastisch zijn als we wederom een Grammy zouden krijgen, maar deze nominatie is op zichzelf natuurlijk al een grote eer.”

Het album ‘If You Really Want’ met Raul Midón is kort na de verzelfstandiging van het orkest opgenomen in de studio van het Metropole Orkest in Hilversum. Honorair dirigent Vince Mendoza trad op als co-producer en is trots dat het album deze waardering krijgt. Vince Mendoza: “De songs van Raul, zijn stem en zijn gitaarspel waren op zichzelf al cadeautjes. Het is fantastisch zijn verhalen kleur te mogen geven met de klanken en ritmes van het Metropole Orkest. Een ‘match made in heaven’.

De Grammy’s worden uitgereikt op 11 februari in Los Angeles door de Recording Academy.

 

Jazzorchestra of the Concertgebouw – Crossroads

Er is eindelijk weer een lp verschenen van het Jazzorchestra of the Concertgebouw. Met zorgvuldig artwork. Zo is er een mooi inlegvel terwijl de ene plaat zwart is en de ander wit.

Met ‘Crossroads’ is het orkest trouw gebleven aan haar uitgangspunt om de orkestleden de kans te geven hun composities door een big band uit te laten voeren. Het is tevens het eerste album dat is opgenomen onder leiding van de nieuwe dirigent Dennis Mackrel.  De tweede LP staat onder leiding van arrangeur en dirigent Rob Horsting.

Nieuwe dirigent en muzikaal leider.
Dennis Mackrel  is al heel vroeg gaan drummen en als twintigjarige was hij de jongste drummer van de Count Basie Big band. Daarna heeft hij bij verschillende Amerikaanse big bands achter de drumkit gezeten. Van 2010 tot en met 2013 was hij de bandleider van het Count Basie orkest. Die ervaring heeft hij in 2014 meegenomen naar het JOC.

Het resultaat mag er zijn. De band swingt als een trein!
Op dit album ‘Crossroads’ staan enkele stuwende stukken  van Martijn van Iterson, een zeer gedragen, maar ondertussen hallicunerend mooie compositie van trombonist Ilja Reijngoud.  Verder leverden de  saxofonisten Jorg Kaaij en Simon Rigter een bijdrage in. In de uitvoering van die twee nummers hoor je duidelijk de hand van de arrangeur Rob Horsting terug.
Joris Roelofs kreeg op de tweede plaat met drie composities de ruimte.  Rob Horsting schreef de afmaker van dit album.
Die variëteit wordt nog benadrukt, doordat zeven arrangeurs de stukken naar het orkest hebben hertaald. Toch is het ‘t orkest gelukt haar eigen stempel op de uitvoering te drukken.

Ilja Reijngoud

English Heart
Het nummer ‘English Hearts’ dat Ilja Reijngoud 10 jaar geleden al op zijn Shakespeare album zette, kreeg een gedragen uitvoering. Hij nam ook het leeuwendeel van het soleren voor zijn rekening. Jorg Kaaij op sopraansax speelt zijn solo vloeiender en beweeglijker dan ‘English Hearts’ vraagt. Maar de lijn van de compositie houdt hij wel intact. Het stuk begint alarmerend vertrouwd met een zweem ‘Abide with me’. Het echte thema komt voortdurend terug in het herhaalde begeleidende motief.
‘Jane St. 2 AM’ van Jorg Kaaij is typisch een muziekstuk zoals je van het Jazzorchestra bent gewend: mooi vol en voortdurend worden de motieven over elkaar heen gestapeld.

Joris Roelofs

Joris’ composities mooi aangekleed
De tweede lp/cd bevat drie composities van Joris Roelofs.  ‘Para Poli’, ‘Ataraxia’ en ’The Ninth Planet’. Na meerdere draaibeurten gaat de muziek spreken en neemt het bezit van je.

In ‘Para Poli’ hoor je zijn eigen trio-opname mooi aangekleed terug. Het lijkt wel alsof de koets voorrijdt waar Joris zelf uitstapt met het thema op basklarinet uiteraard. Even later hoor je de klanken van de big band als glanzende kleding om zijn schouders glijden. Rob Horsting heeft dat prachtig gearrangeerd.

Horstings ‘A Minor Confusion’ in Optima Forma een JOC-stuk
Horsting heeft in zijn eigen ‘A Minor Confusion’ dat stapelen van reeksen en motieven helemaal terug laten komen.  Deze ‘Kleine verwarring’ of: ‘Verwarring in mineur’, geeft Ruud Breuls weer eens de kans om lekker uit te pakken. Simon Rigter soleert op zijn manier, een beetje onderkoeld maar wel beslist. Dat beetje verwarring in de titel komt echt tevoorschijn tussen en na de solo’s, als het orkest de ruimte krijgt. Horsting zet de secties als het ware georganiseerd tegen elkaar op. Aan het eind hoor je ze als het ware gezamenlijk weglopen en klinkt hun spel in de geest van: “Ach geen paniek zeg, we kunnen het prima met elkaar vinden hoor”.

Toegankelijk en modern?
Dat is tekenend voor de samenwerking van de band onder hun dirigenten. Het is een dijk van een dubbele plaat geworden. De eerste lp/cd komt wat toegankelijker over. De tweede is moderner van snit met een daverende uitsmijter van Rob Horsting. Naarmate je bekender wordt met de muziek, verdwijnt dat onderscheid.

Het gaat er op lijken dat deze uitgave bij mij een zelfde lot is beschoren als de legendarische ‘Songs in the Key of life’ van Stevie Wonder in 1977: wekenlang op de draaitafel, gewoon de vier kanten draaien en steeds tot de conclusie dat wéér een ander nummer het mooiste van de verzameling is…

Juan Martinez op 23 september 2018 op bezoek bij Co de Kloet in Co Live met de nieuwe dubbel-LP Crossroads

Het Jazzorchestra of the Concertgebouw – Crossroads

Dennis Mackrel voor het orkest

Dirigenten: Dennis Mackrel, Rob Horsting

Bezetting:

Wim Both, Jan van Duikeren, Ruud Breuls (trompet),
Ilja Reijngoud, Bert Boeren (trombone),
Martien van den Berg (bas trombone),
Joris Roeloofs (lead altsax, basklarinet, klarinet),
Jorg Kaaij (altsax en klarinet),
Simon Rigter (tenorsax, klarinet, basklarinet),
Sjoerd Dijkhuizen (tenorsax, klarinet, basklarinet),
Juan Martinez (baritonsaxofoon, basklarinet),
Martijn van Iterson (gitaar),
Frans van Geest (contrabas),
Marcel Serierse of Martijn Vink (drums).

Opnameplaats: Conservatorium Amsterdam, op 30 en 31 oktober 2017
Uitgebracht op: 5 oktober 2018.
Label: Challenge records
Prijs LP: €30,- CD:€20,-

Naschrift, 29 mei 2019.

Zoekend naar composities van Jesse van Ruller, kwam ik natuurlijk ook terecht bij het Jazzorkest van het Concertgebouw. Dit orkest heeft een hele cd volgespeeld met stukken van hem. ‘Silk Rush’ heet die cd. Maarrr: Daar kwam ik ook de cd tegen die in 2011 ’n keer met Jazzism was meegestuurd! Daar stonden opnamen op uit 2010. Onder andere Rob Horsting’s ‘A Minor Confusion’!  Dat is ook het slotstuk van deze dubbel-cd. In 2010 soleerde Jan van Duikeren op trompet, terwijl op de dubbelaar ‘Crossroads’ Ruud Breuls zijn lyrische trompetspel laat horen. Jan is wat moderner van snit dan Ruud. Simon Rigter soleerde in beide opnamen. In 2010 werd het stuk in het BIMHuis wat langzamer gespeeld.

Destijds realiseerde ik me nog dat veel composities al eens eerder op cd waren verschenen, maar dan in een kleinere bezetting. De stukken van Joris bijvoorbeeld Vind je terug op de cd’s Amateur Dentist uit 2015 (Para Poli), op Aliens Deliberiating uit 2013 (Ataraxia) en op de gelijknamige cd the Ninth Planet van het Chamber Tones Trio uit 2011.

IN de bespreking meldde ik al dat Ilja Reijngoud’s English Heart al op zijn fenomenale Shakespeare Album stond, gezongen door Fay Claassen uit 2008. Jorg Keey’s Jane Street ,2AM staat ook op Kaaij’s CD Downtown Daze uit 2002.

Simon Rigter’s compositie ‘Olivia’s Dance’ vond ik niet zo gauw terug. De stukken van Martijn van Iterson… Tsja, zijn cd’s heb ik niet in huis om een of andere duistere reden.

Het is een pracht om al die composities dan met elkaar te gaan vergelijken en kijken wat het JOC er van heeft gemaakt. Een leuk project!

29/05/2019