Paul van Kemenade – Stranger than Paranoia – de CD

De nieuwe cd van Paul van Kemenade is weer een bonte verzameling van stukken geworden, die hij met heel diverse combinaties speelt.

Hij opent de cd met het vertrouwde ‘Stranger than Paranoia’ in sextet uitvoering. Daarmee wil hij als het ware de trilogie vieren van zijn favoriete titel. Eerst voor een compositie, toen voor het Festival, beide in 1993 en dan nu een cd met die naam.

De oude ijzervreter blijft maar bouwen aan zijn oeuvre, aan groepen en combinaties waar zijn sax zich in steeds nieuwe klankkleuren rond kan wentelen.

Vooral zijn Hammond Sandwich is nieuw te noemen. Opgericht in 2015 bestaat de groep uit Carlo de Wijs, Arno Krijger met Chris Strik als meester van het ritme en Jeroen Doomernik op trompet. De beide organisten en Chris Strik jagen sax en trompet in ‘Kyle wins again’ op. Die weten echter met grote stappen boven dit geweld uit te stijgen en blijven heer en meester van de situatie. Een heerlijk staaltje powerplay.

Zijn samenwerking met pianist Jasper van ’t Hof en drummer Maria Portugal bestaat al een paar jaar. Hier brengen Van ’t Hof en Van Kemenade in duo setting een voor beide inspirerende Ballad en verder op improviseert hij met Maria Portugal.

In een ander duo, met Wiro Mahieu en met zang van het kwartet Capella Pratensis, zet Mahieu een krachtige baspartij neer die hem op het lijf is geschreven. Over zijn fervent gestreken bas wiekt Van Kemenade klagend en tenslotte toch weer lyrisch. Hij raakt heel even het aloude ‘Bye Bye Blackbird’ aan. Tenslotte stort het zangkwartet zich dan met veel gevoel voor spanning in de song.

‘My son K.’ speelt hij met zijn ‘Three horns and a bass’ en percussionist Simone Sou. Dit stuk is een strak getrokken arrangement van Paul’s ‘Kosmo’ uit 2001, daardoor is het opgeknapt. Elke tijd vraagt duidelijk om zijn eigen van manier van spelen.

Met deze cd heeft Van Kemenade veel variatie in geluid samengebracht, daardoor zal het de luisteraar niet gauw vervelen. Elk stuk en elke groep of combinatie van musici blijft daardoor interessant. Na het laatste stuk, ‘Element Dm’ met de hammond-groep denk je onwillekeurig: hè, nu al afgelopen? Jammer.

Gepresenteerd op het 26eStranger Than Paranoia Festival, van 23 – 29 december 2019
Verkrijgbaar op zijn site
Prijs; CD: € 12,– LP: € 20,-  incl. Verzendkosten.
Paul van Kemenade – Stranger than Paranoia

Paul van Kemenade – Altsax speelt met:
– Louk Boudensteijn – trombone
– Angelo Verploegen flügelhorn
Eric van der Westen contrabas
Eric Vaarzon Morel – Flamenco gitaar
Simone Sou – Udu drum, Caxixi, Shakers Percussie
Capella Pretensis
– Stratton Bull
– Pieter de Moor
– Leter de Laurentiis
– Pieter Stas
Three Horn and a Bass
– Louk Boudensteijn – trombone
– Angelo Verploegen – Flügelhorn
Wiro Mahieu – contrabas
Jasper van ’t Hof
Hammond Sandwich
Carlo de Wijs en Arno Krijger – Hammond Orgel
Chris Strik – drums
Jeroen Doomernik – trompet
Hans Timmermans a.k.a Budha Building – elektronica, live sound Manipulation
Maria Portugal drums

Ed Verhoeff, Izaline Calister en Angelo Verploegen – Live at the Concertgebouw

Ed Verhoeff  Gitaar
Izaline Calister Zang
Angelo Verploegen flugelhorn

Met haar eigen cd’s maakt Izaline Calister vooral propaganda voor de muziek van Curaçao. Daarnaast zingt ze ook al jaren bij Pili Pili, de uitbundige Afrikaans gelieerde Jazzgroep van Jasper van ’t Hof. Met Peter Beets zet ze een muzikale vertelling op de planken van Gershwin’s Porgy & Bess. Dan zingt ze ook nog met Leoni Jansen in haar Wereldmuziek programma’s.

Het Trio
Dit jaar heeft ze samen met gitarist Ed Verhoeff en trompettist Angelo Verploegen hier op Bugel, een prachtig en veelzijdig zangprogramma samengesteld en gelukkig nu ook op cd gezet.

Beide muzikanten zijn gewend om in kleine groepjes te spelen. Verhoeff speelt al jaren als duo met de zangeres en hij kent Angelo Verploegen al jaren. Zodoende is het niet raar dat de drie bij elkaar kwamen. Ze vullen Calisters zang volledig aan. Sparren met haar of tillen haar zang op, zodat Izaline zich gedragen weet door een meer dan zeker vangnet.

De Muziek
In deze live opname uit het Concertgebouw hebben ze een veelzijdig programma samengesteld. Uiteraard met songs uit Curaçao, Braziliaanse songs van Tom Jobim, eigen liedjes en een enkele Gershwin standard. Uit het Nederlandse songboek heeft ze het lied ‘De lucht zit nog vol dagen’ van Gerard van Maasakkers opgepikt. Als afsluiting van haar programma kwam, van Toon Hermans: ‘Appels op de Tafelsprei’ boven water.

Om met dat laatste te beginnen. Dat klinkt ontroerend alsof het  een slaapliedje voor haar dochter was, toen ze nog niet naar school ging. Mocht je iets heel liefs willen horen, dan is dit het wel. Het patent van Toon op ontroeren heeft ze helemaal in stand gehouden. De bugel en de akoestische gitaar maken de song helemaal rond.

Die integriteit van dat laatste liedje op de cd staat voor alle voorgaande songs, of het nou Jobim’s ‘Chovenda Na Roseira’ is, of Quincey Jones ‘Miss Celie’s Blues’ of haar eigen ‘Mi Pais’, het hele kleine van de begeleiding en haar stem is zo intiem, dat je alleen maar kunt genieten van zoveel warmte en speelplezier. Zelfs het zorgelijke maar in wezen zorgeloze ‘De lucht zit nog vol dagen’ (en er moet nog zoveel worden gedaan) Wordt door het trio lekker opgewekt gebracht. Er zit ook nog een stukje samenzang met de Bugel in. In gedachte zie je de spanning tussen de twee, die samen zingen en spelend op de bugel.
Uitgebracht door EZC Records / Coast to Coast
Opname: 31 augustus 2018
CD-Presentatie: 9 december 2018
Verkrijgbaar bij Izaline Calister Prijs: ƒ 15,- incl. Verzending,