Bley Peacock Motian – When Will the Blues Leave

Paul Bley was voor mij eigenlijk het bleekneusje van de Amerikaanse Jazz, ondanks het feit dat Henk Bernlef onveranderd enthousiast was over zijn spel. Die misvatting van mij kwam doordat ik slechts één Lp van hem in de kast had staan, ‘Sonor’ van maart 1983. Niet de beste introductie voor zijn muziek, kun je wel zeggen. De muziek was me te priegelig. Zodoende bleef Bley voor mij een gesloten boek.
Maar dit is goed!
Echter met deze live-opname uit 1999 in Lugano, maakt hij bij mij alles goed! Stukken die swingen en spannend zijn. Ze hebben alles om de aandacht erbij te houden. Ondanks dat het veel te maken heeft met vrije improvisatie. Daarbij komt dat dit de opvolger is van de cd ‘Not two, Not One uit 1999!
Of het nou redelijk stevige muziek is als het openingsnummer, ‘Nazatlan’ of de piano solo ‘Told you so’. Je blijft het vertelde verhaal volgen. In ‘Moor’, meteen achter ‘Told you so’ aan, zet Peacock met zijn contrabas de toon met een uptempo gespeelde solo. Bley en Motian voegen zich na verloop van tijd bescheiden in en lijken langzaamaan echt mee te durven spelen. Maar Peacock blijft leidend op zijn contrabas. Pas halfweg hebben de twee genoeg moed bij elkaar geraapt om volwaardig mee te doen, maar nog steeds: “The bass is leading!” Dan is het een over en weer uitwisselen van ideeën, totdat Peacock afrondt. Het lijkt me toe dat Het publiek met de nekharen overeind van de spanning, meeluisterde. Met de titel ‘Longer’ lijken ze die spanningsboog met succes vast te willen houden. Je raakt bij deze cd, als je echt gaat luisteren, niet ‘van ’t padje.’ Je blijft geboeid luisteren naar wat ze samen opbouwen, elkaar stimulerend en sturend.
HEA!
Tegen het eind van de cd komt Ornette Coleman’s ‘when will the blues Leave’ en veel Friezen veren dan op: “Hé! Dat ken ik!” denken ze dan. En dat klopt. Het is namelijk de tune van ‘Hea’. Een soort ‘Man bijt hond’ programma maar dan voor, door en over Friezen. Hea, betekent Hooi, maar je kunt het ook horen als ‘Heedaar!’ Terwijl het ook uitgelegd kan worden als een kreet van verbazing. Deze versie van ‘Leave’ is wel sneller, en voorzien van eigen interpretaties door de drie heren. En dat maakt deze versie weer spannend.
Ik denk dat het laatste nummer als toegift wordt gespeeld: ‘I Loves you Porgy’. Het is dan ook een pure liefdesverklaring die Paul Bley hier ontvouwt. Een intiem slot van een prachtig concert.

Paul Bley, Gary Peacock, Paul Motian – When Will the Blues Leave
ECM

Paul Bley – piano
Gary Peacock – contrabas
Paul Motian – drums

 

Een reactie plaatsen