Bernard van Rossum Quartet – Trampoline

Bernard van Rossum is geboren en getogen in Spanje uit een Engelse moeder en een Nederlandse vader. Hij is saxofonist, componist en arrangeur. Hij leidt zijn eigen BvR Flamenco Big Band en heeft voor de hier besproken cd, de ritmesectie van deze big band meegenomen en op enkele stukken speelt het strijkkwartet ‘Fuse’ mee. Op een van die stukken assisteert zelfs nog een blaaskwartet. De genoemde percussionist stond ook bij twee stukken in de opnamestudio en de gitarist speelt op drie van de negen stukken mee.
Kwartetwerk
Daarmee  heeft Van Rossum de klankkleur van de stukken breed gevarieerd. Dat wilde hij ook, om zo in die stukken aanvullende lijnen bij zijn saxofoongeluid te creëren. Ondanks deze aanvullende klankkleuren in zijn muziek, is het toch vooral een kwartetplaat gebleven. In het eerste stuk, tevens titelnummer, komt in het springerige thema het idee van de trampoline mooi naar voren. Dat maakt de muziek actief en fris.
In ‘After the Storm’ heeft Van Rossum naast zijn ritme trio de strijkers en blazers in het geweer gebracht. Zijn arrangement voor die acht musici heeft hij heel organisch uitgewerkt. Daardoor wordt de klankkleur van dit stuk door deze klassieke instrumenten bijna voorzichtig ingevuld. De tenorsax die heersend over de lange lijnen van strijkers en het hout heen speelt, kleurt de chaos na de storm en de bange onrust voor de gevolgen daarvan effectief in.
In ‘Tricycle’ duikt het intensieve fris springerige van het openingsnummer weer op. Hier wordt die sfeer echter heel anders ingevuld. Terwijl met een ‘Second-line’ drummotief uit New Orleans een lekkere basis wordt gegeven, soleert van Rossum op zijn sopraan over een piano, die basale akkoorden speelt. Het geheel staat als een huis. Ook als Xavi Torres zelf op zijn piano gaat soleren.
Zo krijgen de kwartetstukken, eventueel bijgestaan door de Strijkers en Blazers, de gitarist of percussionist, elk hun eigen aantrekkelijke thema. Naarmate je vaker hebt geluisterd, krijgt de muziek meer diepgang.

Bernard van Rossum Quartet – Trampoline
Zennez
Uitgebracht op 16 augustus 2019

Bernard van Rossum – Sopraansax, Tenorsax
Xavi Torres – Piano, Rhodes, Wurlitzer, Hammond
Marco Zenini – Contrabas
Joan Terol – drums

Gastspelers:
Strijkkwartet ‘Fuse’
Blaaskwartet met:
– Maria Christina González – Fluit
– Maripepa Contreras – Hobo
– Anton Jakimento – Klarinet
– Frederico Calcagno – Bas klarinet
Yishai Glick – Gitaar
Fran Gayo – Percussie

Kiki Manders – Universe in a Shoebox

Dit is haar tweede cd. Al was haar eerste  niet de eerste kennismaking met het CD-wezen, want ze was tien jaar geleden ook al zangeres bij Maarten Ornstein’s DASH! De cd ‘Bangalore’ is daar het klinkend bewijs van. Op haar eigen debuut in 2015 presenteerde ze zich al als een zangeres met een geheel eigen muziekkeuze en ze zong in vier talen, onder andere in haar moedertaal: het Venloos.
Kiki durft te leven
Ook nu weer zingt ze een enkel lied in het Limburgs en wel de Nederlandse Klassieker ‘Mens durf te leven van Dirk Witte. Die zingt ze wel in haar eigen, eigentijdse arrangement. De Engelse titel ‘Universe in a Shoebox’ is wat verwarrend, omdat het in het Venloos gezing-zegd wordt, daarnaast is het een mooi voorbeeld van hunkering naar het samen beleven van liefde.
Elke song vormt een wereld op zich. Er komt steeds weer een nieuwe wereld vol belevenissen op je af.
Haar openingslied, ‘On behalf of Love’ zingt ze helemaal in haar eentje. Strak en hier en daar met een trillertje in haar stem en in ‘I miss you’ krijg je door het indringend gespeelde motief een hypnotiserende sound. Het lijkt een synthesizerachtig jaren tachtig orgelgeluid, maar het is de gitaar van Philipp Brämswig.
Veelzijdig
Met deze cd komen heel wat sferen op je af. Het lijkt wel alsof de cd is samengesteld als de setlist voor een concert: Live zullen de songs veel meer impact hebben. In elke song wordt echt een nieuwe wereld verbeeld. Die verenigt Kiki Manders in haar zang. Haar medemuzikanten voelen dat perfect aan.

Kiki Manders – Universe in a Shoebox
Zennez

Kiki Manders – Voice & composition
Philip Brämswig – gitaar
Jonathan Ihlenfeld Cuniado – bas
Jim Black – drums

 

New West Quartet – East & West

De Portugese gitarist Ricardo Pinheira en de Italiaanse bassist Massimo Cavalli kennen we hier in Nederland al van de cd ‘Triplicity’ die ze vorig jaar met de Nederlandse drummer Eric Ineke hebben uitgebracht (zie de betreffende bespreking op deze website: Jazzel.info). Hier is de Portugese drummer Bruno Pedroso van de partij en is de Amerikaanse tenorist John Gunther de frontman van deze groep, samen met de gitarist. De gastpianist Mike del Ferro vormt op vijf van de acht stukken het Nederlandse accent bij dit New West Quartet. Deze cd werd 8 juni 2017 opgenomen, een half jaar eerder dan ‘Triplicity’ met Eric Ineke. In beide gevallen was Pedro Vidal de technische man achter de opname.
De drie hoofdpersonen hebben elk twee stukken ingeleverd en als anker voor de luisteraar werden ‘Bye-Ya’ van Monk en ‘Moment’s Notice’ van Coltrane op de cd gezet. De Tenorsax maakt de muziek complexer. De gitarist is nu vooral begeleidend bezig in plaats van solerend. Dat geeft deze cd een heel ander karakter dan de ‘Triplicity’ cd. De opening met ‘Bye-Ya’ geeft de luisteraar een vonk van herkenning. De saxofonist zet het thema voortvarend neer en gitarist Pinheiro zwerft in zijn solo zelfverzekerd door de voetangels en klemmen van Monk’s thema. John Gunther laat op zijn Tenorsax meer een worsteling met het thema horen. Mike del Ferro gaat er heel vrij tegenaan, maar laat nog wel flarden van het thema in zijn spel toe. In de tweede standard, ‘Moment’s Notice’ van Coltrane, bewegen ze zich wat vrijer door het thema en behandelen het thema in hun solo’s vrijer dan je gewend bent.
In het thema van het titelnummer van de cd, ‘The New West’ van John Gunther, ontwikkelt zich een mooi vraag en antwoordspel. Met de shuffle van drummer Pedroso er onder wordt het een swingend en voortvarend geheel. In ‘Boulder Blues’ daarentegen, wordt het thema unisono door sax en gitaar gespeeld. De componist zelf, bassist Massimo Cavalli, neemt de eerste solo. Zo wordt het een gevarieerde cd. In Cavalli’s ‘Don’t forget Ornette’ buitelen de muzikanten over elkaar heen en wisselen tempi en instrumenten, inclusief de piano van Del Ferro, elkaar in hoog tempo af.
Saxofonist John Gunther lijkt in zijn solo’s wat voorzichtig met de thema’s om te gaan. Al met al een afwisselende cd, zonder al te veel uiterlijk vertoon of zucht naar sensatie.

Gunther, Pinheiro, Cavalli, New West Quartet – East & West
Fresh Sound new Talent.

John Gunther – Tenor saxofoon
Ricardo Pinheira  – gitaar
Massimo Cavalli – contrabas
Bruno Pedroso – Drums
Gast: Mike Del Ferro – piano

Het New West Quartet met Mike del Ferro speelt Po dos Días