Trinity van Lijbaart, Rambags en Stadhouders

Joost Lijbaart, Sanne Rambags en Bram Stadhouders (Trio Under The Surface) –
Trinity

Eigen en nieuw
Deze tweede cd van dit trio improvisatoren bevat zorgvuldig gekozen live opnamen uit zes concerten in Nederland en Europa. Het zijn omentopnamen die de moeite van het terugluisteren waard zijn. De muziek is etherisch en intiem. In vergelijking met hun eerste cd blijkt dat ze zowel in de studio (hun eerste cd) als live (deze tweede) volkomen zichzelf zijn en in beide gevallen even dienstbaar aan elkaar.

Afspraken gemaakt
In de praktijk hebben de drie wel wat afspraken gemaakt, maar laten de muziek van het moment afhangen. Zo staan er twee totaal verschillende versies van ‘La Loba’ op de cd De eerste is opgenomen in Griekenland en trekt Sanne Rambags de aandacht naar haar toe en in deel 2, opgenomen in het Bimhuis, heeft de gitaar van Bram Stadhouders de overhand.
In ‘The Sun Rises in the East’, zonder Sanne Rambags, komt zijn slagwerk prominent naar voren. Speelde hij tot dat moment dienstbaar en voedend, hier is hij gelijkwaardig aan de gitaar van Stadhouders. Gezamenlijk maken ze er een dwingend stuk muziek van.

In ‘The Dance of Life’ geïnspireerd op een quote van Edvard Munch, zingt Sanne Rambachs in feite over de onbereikbaarheid van haar geliefde. “Waarom kunnen we niet samen dansen? Je zou me niet volgen; weet ik.” Zingt ze met buigingen in haar stem die doen denken aan ‘The Bonny boy is Young’. Een oude Folksong, die ook over verlies en onbereikbaarheid gaat.

Maar ondanks die herinnering aan een folksong, is de muziek op deze cd puur nieuw en het is volledig eigen van deze mensen.

Joost Lijbaart– drums en percussie
Sanne Rambags– zang en poëzie
Bram Stadhouders– gitaar, elektronica en charango

Joost Lijbaart, Sanne Rambags en Bram Stadhouders (Trio under the Surface)
Trinity – Challenge records

Presentatie:8 maart 2019

 

 

Maaike den Dunnen levert met ‘Inner Space’ een sterke tweede cd af

Maaike den Dunnen woont in Oostenrijk en heeft na haar debuut uit 2013 eind vorig jaar haar tweede cd uitgebracht. Teksten en composities zijn opnieuw grotendeels van haar hand. In haar teksten wil ze zonder dat te noemen, haar mededogen weergeven. De titel van de cd ‘Inner Space’ geeft de thematiek van de cd mooi weer. Haar zang hangt tussen teder en beslist in. Breekbaar en weerbaar.

Voor deze opname heeft ze de beschikking over een drumloos trio. Tenor- en sopraansaxofonist Thomas Kugi is in Oostenrijk een hele grote, die met internationale sterren heeft gespeeld. Dena Derose is een Amerikaanse toetsenist die bij vele groten heeft gewerkt. Ze haar ook zelf cd’s uitgebracht. Milan Nikolic is in Oostenrijk de veelgevraagde bassist die daarnaast ook lesgeeft aan het conservatorium van Belgrado. Zijn basgitaar klinkt soms zelfs als een gewone gitaar. Zoals in ‘A Sea of Waves’.

De Standards, deels uit de Evergreens opgedoken, krijgen sterke uitvoeringen mee. Daarmee zet ze haar zang ook op een hoger plan. ‘Can’t Help falling in Love’ draagt haar eigen stempel en blijft herkenbaar. ‘On the Sunny Side of the Street’ wordt in duo met de tenorist gespeeld en samen zetten ze een sterke versie neer van deze song. In ‘All inside your Heart’ horen we alleen de pianiste achter haar. De song ‘Please give me something’ heeft ze uit het repertoire van singer songwriter James Morrison gehaald. Dit lied krijgt van Maaike den Dunnen een minder dramatische lading mee dan de uitvoering van de schrijver zelf.

Ook in haar eigen songs overtuigt ze met de teksten en de uitvoeringen. Haar teksten geven prachtige verbeeldingen van verschillende fasen in de liefde. De muziek versterkt die beelden als vanzelfsprekend.

Met deze cd heeft ze opnieuw een sterk en eigen repertoire op de schijf gezet.

 

Maaike den Dunnen – Inner Space
QFTF

 

Maaike den Dunnen – zang
Thomas Kugi – tenorsax en sopraan sax
Dena Derose – piano, Rhodes, Synthesizer
Milan Nikolic – basgitaar

Maaike den Dunnen zingt ‘The Gambler’

Nueva Manteca sloot het Hothouse Redbad seizoen 2018-2019 af

Ben van den Dungen soleert intens. Foto Willem De Rhoter

De historie van Nueva Manteca is al 36 jaar oud. In 1983 heeft Jan Laurens Hartong deze Cubaanse muziekband opgericht en er vele hoogtepunten mee beleefd. Mei 2016 overleed deze pianist, bandleider, arrangeur en leraar in de Latin music en vooral de Cubaanse tak daarvan. Ben van den Dungen heeft het stokje van hem overgenomen en begin 2018 kwam Nueva Manteca vernieuwd tevoorschijn. De band is toen meteen naar Colombia afgereisd voor een aantal concerten. Van de oude band is percussionist Nils Fischer en hijzelf op tenorsax overgebleven. De Venezolanen, trompettist Oscar Cordero en bassist Samuel Ruiz zijn erbij gekomen, de Cubaanse drummer Liber Torriente werd opgepikt en Marc Bischoff toetsenist en arrangeur par excellence, ingelijfd. Hij had al eerder stukken voor Nueva Manteca gearrangeerd en kon nu ook daadwerkelijk in de band worden opgenomen als vervanger van Jan Laurens Hartong. Met deze ploeg wordt de traditie van Jazz en Cubaanse muziek voortgezet.

Vrijdagavond 19 april waren ze te gast bij Hothouse Redbad in Leeuwarden voor het slotconcert van dit seizoen.
Ze hadden een setlist opgesteld met veel Oude bekende stukken van Nueva Manteca. Onder Andere ‘Bluesongo’ en ‘Descarga Manteca’. Daarnaast een paar stukken van Weather Report die ook al lekker lang op het repertoire van de band staan. Dat paste weer prima naast oude Standards als ‘Star Eyes’ en ‘Caravan’.

De band in vol ornaat. Foto Willem de Rhoter

De band speelde de stukken eigenlijk twee keer achter elkaar. Eerst toegankelijk als een Jazzband die ietsjes kaas van Latin had gegeten en vervolgens draaiden ze als een blad aan de boom om naar een volbloed Cubaanse benadering. Dat patroon hoorde je meerdere malen terug. Dat gaf wel aan hoe je Cubaans hoort te spelen. Bij ‘Tonight’ uit de musical ‘West Side Story’, toch al Puerto Ricaans getint, was dat goed te ontwaren. Tegelijkertijd leek het alsof de beide slagwerkers, Nils Fischer en Liber Torriente elkaar in dat stuk voortdurend de loef wilden afsteken door tijdens unisono stukjes net even een slagje meer of anders te maken dan de ander. Wel keurig om en om, anders werd het een knoeiboel. Daar hadden ze met zijn tweetjes machtig veel plezier in.

Trompettist Oscar Cordero bespeelt een guiro om in het ritme mee te spelen. Foto Willem De Rhoter

Van Dizzy Gillespie speelden ze ‘Lorraine’. Dat was door Dizzy opgedragen aan zijn vrouw Lorraine. Ben van den Dungen gaf aan dat de band  het in het ritme van de Danzon speelden. “Een Cubaanse Groove.” Mompelde hij er verklarend achteraan. De componist van het stuk zou dat vast gewaardeerd hebben, want hij was een van de eersten die met de legendarische conga speler Chano Pozo, de Cubanen de Jazz in haalde. De beide Venezolanen Cordero en Ruiz weefden Spaanse teksten door het spel, afgewisseld door de fervent blazende Van den Dungen.

Bij ‘Fly with the Wind’ van McCoy Tyner, speelde pianist Marc Bischof een prachtige en gecultiveerde introductie van de hand van Jan Laurens Hartong. Verderop in het stuk speelde Bischoff geheel in de stijl van McCoy Tyner zelf, een sterke pianosolo met een stevige aanslag en weldoordacht. Van den Dungen liet hier horen dat hij nog steeds een saxofonist is waar je goed rekening mee dient te houden. Dat geldt ook voor deze incarnatie van Nueva Manteca.

Nueva Manteca bij Hothouse Redbad in de Harmonie te Leeuwarden.
19 april 2019

Oscar Cordero – trompet
Ben van den Dungen – tenorsax
Marc Bischoff – piano
Samuel Ruiz – bas
Nils Fischer – percussie
Liber Torriente – drums

Friejam festival in Leeuwarden.

Geslaagd en veelzijdig Friejam Festival.
13 april 2019

Friejam bestaat vijf jaar en om dit te te vieren hebben ze een Festival georganiseerd om laten zien wat ze in vijf jaar tijd voor elkaar hebben gestoomd. Alle aspecten van muziek maken kwamen voorbij. Van een pionierend leerorkest dat nog vol in de groei is, via soul- en funkorkesten waarin al vlot en vaardig wordt gespeeld, tot een masterclass orkest dat de moderne Jazz onder de knie heeft gekregen. Daarnaast had Friejam  soulzangeres Sabrina Starke uitgenodigd, evenals het Cross-overorkest Coal Harbour, het saxofoonkwartet Vlam en Fuse, het strijkkwartet met contrabas en percussie. Die drie laatste groepen brachten een mix van Klassiek en Jazz. Voor puristen viel dat misschien buiten hun comfortzone, maar voor grenzeloze muziekliefhebbers was het ‘t neusje van de zalm.

Pioniers orkest

The Roaring Twenties Experience onder leiding van Arend Huisman was in stijl aan het musicieren. Ook de oude hit ‘Hij wel’ van The Ramblers kwam langs. Foto Gitta Overmaat

Om bij het begin te beginnen. De opening van het Festival was aan de ‘Roaring Twenties Experience’ gegund. Het jongste pioniersorkest van de Stichting, maar het heeft ook de hoogste gemiddelde leeftijd. Ze werken ‘pas’ twee jaar aan hun repertoire en dat  betekent ze niet altijd spatgelijk spelen, maar wel dat ze spélen. Natuurlijk hoorde je dat ze steekjes lieten vallen. Dat hoort er bij en verdwijnt wel na veel samenspelen. Mede dank zij de violiste en de banjo bespeler werd de sfeer van de twintiger jaren mooi in beeld gebracht. Zo kreeg de zang zoals dat toen hoorde, ‘slechts’ in het midden deel  tijd om te glanzen. In die tijd vond de overgang plaats van salonorkest naar Jazzorkest, zodat de viool en banjo toen nog een wezenlijke rol in het geluidsbeeld had. Dirigent Arend Huisman heeft in die twee jaar grote vorderingen met het orkest gemaakt. Chapeau!

Masterclass

Na het officiële gedeelte werd even het vijf-jarig bestaan van de organiserende stichting gememoreerd. Voorzitter Hans Ritman zette het fotoboek van Gitta Overmaat in het zonnetje en hij stelde de nieuwe voorzitter voor. Daarna konden we bij de Masterclass van Frans Vermeerssen in het Backstage Café binnenvallen. Vermeerssen leidt hier in Friesland al jaren de beter toegeruste muzikanten op naar het spelen van moderne Jazz en het eigentijds improviseren. Het afgelopen seizoen werkte hij met zijn mensen aan de muziek van de blinde multi-instrumentalist Roland Kirk, die in de Jaren Zestig en Zeventig van de vorige eeuw aan de weg timmerde. In zijn muziek zit veel blues en vooral: veel plezier.

De Masterclass van Frans Vermeerssen met hier vijf van de zeven blazers en achter hen de ritmesectie en de twee zangeressen. Zij speelden met veel plezier de Tribute to Roland Kirk. Foto Gitta Overmaat
Frans Vermeerssen soleert voor het front van de Masterclass. Eigen foto.

Zijn thema’s zijn toegankelijk en eigenwijs. Dat de muzikanten er ook veel plezier in hadden bleek al meteen uit de strakke intro van ‘Three for the Festival’. Een mooi begin van hun concert en een eerbewijs aan het Festival, zoals Frans Vermeerssen met welgevallen aangaf. In Black and Crazy Blues had de altsaxofonist een Chinees blaas instrument, de Hulusi, tevoorschijn gehaald voor een bijzondere inleiding. Geheel in de sfeer zoals Roland Kirk dat ook kon doen.

De groep speelde de stukken van Roland Kirk voortvarend en met lef. De muzikanten hadden ook hard gestudeerd op hun solo’s en hun concert was een van de Friejam hoogtepunten van het Festival. Achter de uitgebreide frontlinie van blazers, bleek de begeleiding een hoog damesgehalte te hebben De twee zangeressen Sina en Marian, gitariste Liesbeth en een heerlijk drummende Marieke. Terwijl bij de Blazers ook nog altsaxofoniste Jettie haar partijtje met verve meeblies.

Drie van de vier dames van het Saxofoonkwartet VLAM. Foto Gitta Overmaat

Saxofoonkwartet Vlam met soliste Gabija Baruyte.

Bij het Saxofoonkwartet viel ik midden in de Rhapsody in Blue van Gershwin binnen. Dat komt ervan als er in drie zalen wordt gespeeld, dan moet je kiezen. Ze voerden het arrangement voor vier saxofoons schitterend uit. Zij speelden een strakke set die het midden hield tussen klassieke en Jazz. Dat laatste aspect kwam aan de orde zodra Gabija Baruyte als vijfde violiste uit de coulissen kwam. Zij kreeg de solistisch rol toebedeeld.

Jorrit Westerhof

Een deel van het Leerorkest Biruta. Foto Gitta Overmaat

De Beide Friejam Orkesten Bokito en Niruta voerden ondertussen hun concert uit in de Arena zaal voor een uitgelaten publiek. Onderwijl speelde Jorrit Westerhof met zijn trio een set in het Backstage café. Bij binnenkomst leek het alsof hier en daar nog het een en ander moest worden gestemd, dan wel knoppen in de goede stand gezet. Maar het bleek alsnog een Ambient achtige compositie te zijn, waarbij met veel elektronica trage klanken tevoorschijn werden getoverd. Deze exercitie mondde uit in een lange en steeds luider klinkende improvisatie, die door de aanwezigen zeer werd gewaardeerd. Aan het eind van zijn set speelde de gitarist een stevige Country-achtige compositie, die ook weer uitmondde in een eruptie van geluid.

de Cross-over groep Coal Harbour speelt met een strijkkwartet en een drie mans blazerssectie, begeleid door driema ritme. Foto Gitta Overmaat

Coal Harbour

Bij de concerten van Sabrina Starke en even later van Coal Harbour leek het er op dat deze werden opgehouden door versterkingsproblemen. Hun sets  begonnen in ieder geval fiks later. Het concert van de Rotterdamse formatie Coal Harbour was een veelzijdig concert. De band kon als tentet moeiteloos overschakelen van Jazz via Klassiek naar heerlijke Cross-over muziek. Of het ritme trio van piano bas en drums met de hele groep speelde, met slechts de drie Blazers of alleen met het strijkkwartet, maakte niet uit. De muziek was steeds spannend om mee te maken.

Evelien Storm en Fuse

Evelien Storm. Foto Gitta Overmaat

Door de genoemde vertragingen kon ik van Evelien Storm alleen haar laatste song ‘Spring is here’ meemaken. Dat bleek een prachtige uitsmijter, respectievelijk een overdonderende kennismaking met deze zangeres.

De Groep Fuse begon gelukkig ook veel te laat, waardoor hun optreden naar behoren meegemaakt kon worden.

De Cross-over groep Fuse sloot het festival af met een spannende set. Foto Gitta Overmaat

Dit strijkkwartet met percussionist en bassist leverde een schitterende set af. Ze zijn de huisband van het zondagmiddag tv-programma ‘Muziek met Witteman’. Live maakte het ensemble hun faam helemaal waar. Ook zij schakelden moeiteloos tussen klassiek, Jazz en zelfs Iers.

Het jubileum Festival van Friejam barstte van het talent en van prachtige muziek. Qua durf en artisticiteit is het een geslaagd Festival. Jammer dat de publieke belangstelling het af liet weten.

 

 

Branford Marsalis Quarte- the Secret between the Shadows and the Soul

Rond 1980 kwamen de broers Wynton en Branford Marsalis als trompettist en saxofonist in de groep ‘Art Blakey and the Jazzmessengers’ terecht. Blakey zocht altijd nieuwe jonge honden voor zijn band en deze twee maakten die faam helemaal waar. De twee broers maakten daarmee mondiaal hun entree in de Jazz. Sindsdien groeiden ze qua richting uit elkaar. trompettist Wynton maakte een uitstapje naar de Klassieke muziek en keek vooral terug. Hij richtte zich op het behouden van de oude waarden. Branford daarentegen zocht naar nieuwe wegen: hij speelde een tijd bij Sting (luister diens cd Nothing like The Sun!). Hij werd musical Director bij de Amerikaanse The Tonight Show en vormde de groep Buckshot Lefonque. Met die groep zocht hij naar de mogelijkheden om blues, pop, hiphop en Rock ’n Roll samen te voegen.
Uiteindelijk belandde hij toch in de pure jazz en vond daar zijn weg naar nieuwe verten. De afgelopen dertig jaar speelt hij altijd op zeer hoog niveau. Zijn muziek is niet altijd makkelijk te volgen. Je zult het echt meerdere keren moeten beluisteren om er in door te dringen.

Voor de CD hebben drie van de vier leden stukken aangeleverd, alleen de drummer ontbreekt in dat rijtje. Daarnaast heeft Marsalis stukken van de pianisten Andrew Hill en Keith Jarrett opgenomen. In het eerste stuk op de cd, ‘Dance of the evil toys’ van bassist Eric Revis, neemt de spanningsboog die het kwartet opbouwt je volledig in beslag. Alle vier spelen ze of hun leven er afhangt. Het zou Live opgenomen kunnen zijn in plaats van in een steriele opnamestudio, waar normaliter ‘Veilig!’ en ‘Foutloos!’ de steekwoorden zijn.
‘Conversations among the Ruins’ van Joey Calderazzo, is een ballad. Ruïnes zouden zo kunnen praten, zou je denken. Alleen is deze muziek van een heerlijke schoonheid en heeft niets van doen met ruïnes!
Andrew Hill’s ‘Snake Hip Waltz’ is een catchy thema dat meteen binnenkomt en in alle rust wordt uitgewerkt. Dit geldt ook voor ‘Cianna’. Deze compositie van Joey Calderazzo komt over als het eenvoudigste stuk van de cd. Een toegankelijk thema dat op zijn gemak door de heren wordt uitgewerkt.

De bijdrage van Marsalis zelf, ‘Life filtering from the Water Flowers’ is ter nagedachtenis aan zijn moeder Dolores Marsalis. De langgerekte eerste tonen van de tenorsaxofoon klinken als de aanzet van een treurzang. Wanneer hij het thema inzet, blijft het in mineur en na de expositie neemt Joey Calderazzo het over en zijn spel mondt uit in parelende pianonoten die als waterdruppels in het rond spatten. De componist Marsalis neemt die speelwijze over als hij zelf gaat spelen. Hij etaleert dan swingloos zijn ideeën over het thema en beëindigt het stuk heel gedragen.
Met ‘The Windup’ van Keith Jarrett eindigt hij de cd met een opwindend nummer dat ze uitgebreid uitwerken. Pianist Calderazzo maakt er een knallende solo van. Branford Marsalis begint heel rustig maar verzeilt dan ook in een furieuze solo, die doet denken aan de beroemde sheets of sound van John Coltrane. Als de pianist er enkele clusters tegenaan gooit, stapt Marsalis over naar een kolkende werveling van ideeën, waarna hij uiteindelijk weer op zijn pootjes terechtkomt in het thema. Drummer Justin Faulkner ratelt dan ook nog eens knetterend door het ritme van het thema, begeleid door riffjes uit het thema op de piano. Als tour de force is dit een prachtige afsluiter, die als zodanig ook tijdens concerten iedereen uit zijn bol zal doen gaan.

Branford Marsalis Quartet – The Secret between the Shadow and the Soul
Marsalis music/OKeH/Sony

Branford Marsalis – sopraan sax, tenorsax
Joey Calderazzo – piano
Eric Revis – condtrabas
Justin Faulkner – drums

Een uiteenvallend Trio met van elk lid een (nieuwe) cd.

Rein de Graaff – Early Morning Blues

Marius Beets – This Is Your Captain Speaking

Eric Ineke – Triplicity

Het trio van Rein de Graaff breit een eind aan haar carrière. Het afscheidstournee is geweest en een enkel concert zit nog in het verschiet. Ze treden in juni nog op tijdens de Vriendendag van de Vrienden van het Nederlands Jazz Archief en in juli tijdens het komende North Sea Jazz Festival. Mocht er voor het trio nog belangstelling bestaan, dan zijn ze misschien wel genegen om langs te komen.

Het toeval wil dat de drie leden sinds vorig jaar elk een cd in de aanbieding hebben.
– Eric Ineke heeft de cd ‘Triplicity‘ met een Europees trio, een Italiaanse bassist en een Portugese gitarist.
– Marius Beets heeft ‘This is Your Captain speaking’ met een Amerikaans-Nederlands quintet gemaakt
– en Rein de Graaff zelf heeft de cd ‘Early Morning Blues’ uitgebracht.

Rein de Graaff trio – Early Morning Blues

Rein de Graaff – piano
Marius Beets – contrabas
Eric Ineke – drums

Om met deze laatste te beginnen, Rein is bij zijn keuze van stukken uitgegaan van het repertoire dat hij thuis voor zijn plezier speelt. Met andere woorden, ze komen niet voor op het vaste concertrepertoire. Daardoor is de muziek wat intiemer, wat milder van toon. Omdat het stuk eigenlijk al vóór de bebop hausse een hit was, speelt hij eerst de swinger ‘Avalon’ in een hoog tempo. De stukken daarna worden rustiger gespeeld. Zijn arrangementen op de akkoordenschema’s van ‘All the Things you are’ en ‘Moonology’ (‘These are the things’ & ‘How High the Moon’) zijn aangenaam en aansprekend. Soms hoor je een citaat uit het origineel maar geheel in de stijl van de eerste Beboppers zijn de nieuwe thema’s anders geworden dan die als uitgangspunt diende.

Zijn versie van ‘Dear Old Stockholm’ is niet nostalgisch van toon, maar wordt met een opgewekte lichtheid gespeeld, die de compositie een feestelijke sfeer geeft. Dat kom je bij de andere stukken ook tegen: het ontspannen speelplezier.

Zijn eigen compositie ‘Early Morning Blues’ werd in twee versies op de cd gezet. Rein kon niet kiezen uit de twee versies die ze hadden opgenomen. Dit is ook een feature voor Marius Beets: hij speelt de inleiding met een lome luiheid die je blues doet voelen. De cd sluit af met ‘Wahoo’ de Parker versie van ‘Perdido’. Juan Tizol’s bijdrage aan het Ellington Repertoire. Ook hier krijgt het de lichtere bebop toets, die niet meteen aan de stevige Ellington stamper doet denken.
Hiermee heeft hij als afscheid van zijn carrière een serie mooie pianostukken op de plaat gezet.

Opgenomen: Zeist, Studio ‘De Smederij’, 27 & 28 Juni 2018
uitgebracht op: Timeless

Marius Beets Quintet – This is your Captain Speaking

Marius Beets – Contrabas
Eric Alexander tenorsaxofoon
Peter Beets – Vleugel
Joe Cohn – gitaar
Willie jones III drums

De tweede cd van deze trilogie is de cd ‘This is your Captain Speaking’ van Marius Beets. Hij heeft de plaat geproduceerd en zorgde dat de opnameknoppen in de goede stand stonden. Hij heeft de stukken gecomponeerd en speelde natuurlijk zelf contrabas. Collega bassist en technicus Udo Pannekeet heeft de muziek gemasterd.  Uiteraard is de cd uitgebracht op het label Maxanter van de gebroeders Beets.

Marius Beets heeft sinds de prachtige cd met zijn Powerhouse Big Band uit 2005, vorig jaar eindelijk weer een schijf onder eigen naam volgespeeld. Daarvoor heeft hij drie Amerikanen uitgenodigd, die hij van eerdere avonturen van zijn broer Peter kende: Eric Alexander op tenor, Joe Cohn op gitaar en Willie Jones III op drums. Peter zelf zat achter de zwart-witte toetsen.

Hier wordt potente en serieuze bebop-en-verder gespeeld. Tenorist Eric Alexander heeft uit hoofde van zijn instrument de hoofdrol. De overige musici doen niets voor hem onder. Marius Beets zelf is als altijd de rots in de branding die onverstoorbaar de lijn van de muziek aangeeft en alles bij elkaar houdt. Ook in de snellere nummers hoor je voortdurend zijn ‘Walking Bass’ als basis voor alles doorklinken. Enkele stukken als ‘Emandem’ en ‘The end of the Affair’ zijn al eens eerder opgenomen door Eric Ineke’s JazzXpress. Doordat hier geen trompet meespeelt, worden de stukken toch weer anders.

In het openingsnummer, ‘Dextro Energy’ opent hij in uptempo. Alexander op zijn tenor opent de rij solisten. Joe Cohn op gitaar neemt bedreven over en Marius zelf neemt ruim de tijd om de  compositie op zijn Contrabas verder uit te benen. Willie Jones III speelt vier-om-viertjes met de band die telkens het thema speelt.
Tussen al die bedreven solisten neemt de bassist regelmatig ook zelf de tijd voor mooi verhalende solo’s.
Het titelnummer van de cd is een mooi springerig thema, dat mede door het spel van gitarist Joe Cohn mooi puntig wordt uitgewerkt.
Dit is een cd met serieus gespeelde bebop geworden. Echt een pareltje voor de liefhebbers.

Opgenomen: Zeist, Studio ‘De Smederij’, 27, 28 februari 2016
Uitgebracht op: Maxanter

Eric Ineke – Triplicity

Ricardo Pinheira – gitaat
Massimo Cavalli – Contrabas
Eric Ineke – slagwerk

De derde cd van de spontane Trilogie is van Eric Ineke. Deze cd heet Triplicity, met de suggestie van simplicity

De drummer achter Rein de Graaff is al sinds mensenheugenis (van af 1971) Eric Ineke en heeft zodoende met tientallen Amerikanen gespeeld. Naast de bebop van Rein de Graaff, heeft hij ook aan nieuwere  Jazzstijlen als Hardbop en Impro geroken en vooral: gespeeld. Zijn cd’s met David Liebman staan daar borg voor: deze saxofonist is een volbloed improviserend musicus. Op de cd Triplicity speelt de Eric Ineke met de Portugese gitarist Ricardo Pinheira en de Italiaanse bassist Massimo Cavalli. De samenklank van gitaar, bas en drums is hier perfect. Het ideale gitaartrio, al hebben de drie geen groepsnaam gekozen, maar hun eigen achternamen als herkenningspunt genomen. Dat geeft ook de terechte gelijkwaardigheid van de drie aan. Het openingsnummer ‘Blues Just Because’ van de hand van Ricardo Pinheiro, is een uptempo opener. Het is eigenlijk een rifje op de gitaar. De drie opereren als eenheid en jagen door het thema. Pinheiro neemt als eerste de gelegenheid te baat. Halfweg zijn solo komt de contrabas er in en wordt het een prachtige eenheid in geluid. De bassist soleert dan nagenoeg in zijn eentje, al klinkt er nog wel wat ruis van de drummer.

Het ‘Cinema Paradiso’ van Ennio Morricone wordt vervolgens in alle rust prachtig uitgewerkt en ‘Along Came Betty’ krijgt van elk van de drie een solistische behandeling. De zingende contrabas is een feest om mee te maken. Het voorheen door Billie Holiday met haar kapotte stem intens triest gezongen ‘You’ve Changed’ wordt hier als een prachtige ballad neergezet. Gitaar en bas spelen voortdurend sierlijk om elkaar heen, terwijl de brushes het tempo aan blijven geven. George Shearings ‘Conception’ wordt weer als een opgewekt en vlot thema gebracht. Jobim’s ‘Retrato em Branco Preto’ wordt door Cavalli gestreken, terwijl Pinheiro op gitaar voortdurend het thema omspeelt.
Van de drie hier behandelde cd’s hoor je op deze wel de meest flexibele en moderne muziek. Het is een frisse en opgewekte plaat geworden, die je vaker op wilt zetten.

Opgenomen: Estúdio Vale de Lobos, Lissabon, 25 november 2017
uitgebracht op: DayBreak