Antonio Sanchez & Migration – Lines in the Sand

Antonio Sanchez komt er rond voor uit dat hij vijfentwintig jaar geleden  zonder problemen van Mexico naar de V.S.  kon verhuizen, om in Boston zijn ideaal uit te werken: muziek maken. Hij schaamt zich er ook niet voor om de hulp van zijn moeder te vermelden bij het begin van die lange tocht naar erkenning. In 2016 werd hij officieel Amerikaans ingezetene en mocht hij stemmen. Dat uitgerekend Donald Trump president werd was een grote teleurstelling. Gezien de politieke en diplomatieke ontwikkelingen tussen de Verenigde Staten en Mexico en vooral het verschrikkelijke gedoe rond de muur tussen die twee staten, is het niet raar dat de muziek op zijn nieuwste cd in het teken staat van die ruzie. Vooral omdat hij zich bevoorrecht en min of meer schuldig voelt dat mensen die nu niet het geluk hebben om naar de V.S. kunnen emigreren.

Het is echt muziek van Antonio Sanchez. Alle andere geluiden zijn gedrapeerd rond zijn slagwerk. Ze versterken zijn patronen en hij is de solist waar alles om draait. Sanchez zelf houdt met zijn intensieve slagwerk de spanningsboog strak gespannen.
Het zit in zijn karakter, want je hoort dat ook op zijn eerdere cd’s, maar misschien komt het ook door het thema: het is beukende muziek die hij op de plaat heeft gezet. Daarmee onderstreept hij dat hij meer dan begaan is met het thema van deze muziek.

Er staan twee suites op: ‘Travesia’ (ik denk in de zin van: oversteken) en ‘Lives in the Sand’. Daarnaast enkele stukken met titels die betrekking hebben op de tocht naar de V.S. Sanchez brengt met zijn slagwerk in alle stukken een lange meanderende lijn van klanken, die als de golven in de branding voortdurend over elkaar heen rollen. Als de Cello van Elad Kabillo in ‘Travesia’ electronisch wordt bewerkt, lijkt het alsof er een imposante cellosectie voorbijraast. Dat vormt dan een mooi tegenwicht met het slagwerk. Ver in de suite ‘Lines in the Sand’ heeft Thana Alexa met haar woordloze zang hetzelfde effect.
Dwingende muziek met een actuele politieke boodschap die gehoord moet worden.

Antonio Sanchez – drums, stem en aanvullende toetsen
John Escreet – piano, Fender Rhodes en Prophet Synthesizer
Matt Brewer – contrabas en elektrische bas
Thana Alexa – zang en effecten
Chase Baird – tenoresax en Ewi
Nathan Schram – altviool in Travisia deel II
Elad Kabilio – Cello in Travisia deel II en Long Road

Opgenomen: mei 2018 in Berklee NYC
Gepresenteerd op 16 november 2018
Verkrijgbaar bij  Cam Jazz

Fay Claassen en haar Dutch Songbook

Het is al eerder gedaan: een Dutch Songbook maken. Henk Meutgeert heeft dertig jaar geleden liedjes van Annie M.G. Schmidt gearrangeerd en met het Metropole orkest uitgevoerd. Die uitvoeringen kwamen niet echt lekker bij me binnen. Dig d’Diz heeft een Dutch Songbook uitgebracht waarop ze oorspronkelijk en onverwacht repertoire drastisch bewerkte, dat was weer wel heel erg de moeite waard in mijn oren. Bij het T.V.-programma ‘De Wereld Draait Door’ hebben ze tijdens het seizoen 2017 – 2018 een Dutch Songbook opgebouwd dat er ook mocht wezen, zij het dat dat vooral in de pop-hoek werd uitgevoerd.
Nu hebben we dan een Dutch Songbook van Fay Claassen. Daarvoor kreeg ze van de WDR-Big Band de gelegenheid om samen met Cor Bakker het repertoire uit te zoeken. Het is samengesteld uit een verzameling klassiekers uit het entertainment van vroeger, het nabije verleden van de Nederlandse pop en enkele songs uit de Jazz-hoek.

Om met de laatsten te beginnen, ‘Find that Screw’ van Ilja Reijngoud is een Engelstalige song die meteen aan het begin van de cd is gezet. Niks herkennen of meezingen, een complexe song die van het hele orkest en van Fay Claassen zelf veel vraagt.
Wat meer bekend is het stuk van Toon Roos: ‘Reach for the Rose’, hier met tekst van Eline Slachtman. Cor Bakker leidt het heel voorzichtig in, waarna het orkest de zang van Fay als het ware naar de springplank begeleidt.

‘Aan de Amsterdamse grachten’ van Wim Sonneveld zingt ze wat trager dan Sonneveld het zelf deed, daardoor wordt het wat zwaarder aangezet. Ook in ‘Is Dit Alles’ van Henny Vrienten en Doe Maar, brengt ze uitdagend wat trager dan Vrienten het in het origineel deed. Daardoor wordt het een vette blues.

De meest aangrijpende song is wel het met Cor Bakker in duo uitgevoerde ‘Zonder Jou’ van Annie M.G. Schmidt, getoonzet door Cor Lemaire.  Cor B. parelt heel Bachiaans door zijn inleiding en begeleidt Fay door de aangrijpend gezongen tekst. Annie M.G. heeft het gedicht in 1947 geschreven en moet toen al een intens verlies te verwerken gehad hebben.

‘Keep me in your Dreams’ van de hand van Cor Bakker is ook een mooi uitgevoerde ballad op Engels tekst van Madeline Bell.
Het als een rap gezongen ‘Opzij, Opzij, Opzij’ van Hermen van Veen komt krachteloos over.
In ‘Dat Mistige rooie Beest’ van Rogier van Otterloo zingt Fay woordloos het thema.

De song ‘Five up High’ van Benjamin Herman staat op de gelijknamige CD van het gelijknamige quintet uit de jaren negentig. Fay spart al scattend met de diverse instrumentalisten, daardoor wordt het een lekker volle song.

Voor een ‘Definitief Liedboek ‘van Nederlandse bodem is dit een waardevolle bijdrage. Toch is er weinig uit het Nederlandse Musical verleden geput, iets wat bij het American Songbook voortdurend het geval is.
Het is een waardevolle CD maarIk vraag me af of alle songs op deze cd in het definitieve ongbook zullen beklijven.

Fay Claassen – zang
WDR Big band olv. Torsten Maas

Gast musici:
Cor Bakker – piano
Peter Tiehuis – gitaar
Theo de Jong – elektrische Bas

Gepresenteerd op: 7 september 2018
Verkrijgbaar op het internet

Paul van Kemenade – Stranger than Paranoia – de CD

De nieuwe cd van Paul van Kemenade is weer een bonte verzameling van stukken geworden, die hij met heel diverse combinaties speelt.

Hij opent de cd met het vertrouwde ‘Stranger than Paranoia’ in sextet uitvoering. Daarmee wil hij als het ware de trilogie vieren van zijn favoriete titel. Eerst voor een compositie, toen voor het Festival, beide in 1993 en dan nu een cd met die naam.

De oude ijzervreter blijft maar bouwen aan zijn oeuvre, aan groepen en combinaties waar zijn sax zich in steeds nieuwe klankkleuren rond kan wentelen.

Vooral zijn Hammond Sandwich is nieuw te noemen. Opgericht in 2015 bestaat de groep uit Carlo de Wijs, Arno Krijger met Chris Strik als meester van het ritme en Jeroen Doomernik op trompet. De beide organisten en Chris Strik jagen sax en trompet in ‘Kyle wins again’ op. Die weten echter met grote stappen boven dit geweld uit te stijgen en blijven heer en meester van de situatie. Een heerlijk staaltje powerplay.

Zijn samenwerking met pianist Jasper van ’t Hof en drummer Maria Portugal bestaat al een paar jaar. Hier brengen Van ’t Hof en Van Kemenade in duo setting een voor beide inspirerende Ballad en verder op improviseert hij met Maria Portugal.

In een ander duo, met Wiro Mahieu en met zang van het kwartet Capella Pratensis, zet Mahieu een krachtige baspartij neer die hem op het lijf is geschreven. Over zijn fervent gestreken bas wiekt Van Kemenade klagend en tenslotte toch weer lyrisch. Hij raakt heel even het aloude ‘Bye Bye Blackbird’ aan. Tenslotte stort het zangkwartet zich dan met veel gevoel voor spanning in de song.

‘My son K.’ speelt hij met zijn ‘Three horns and a bass’ en percussionist Simone Sou. Dit stuk is een strak getrokken arrangement van Paul’s ‘Kosmo’ uit 2001, daardoor is het opgeknapt. Elke tijd vraagt duidelijk om zijn eigen van manier van spelen.

Met deze cd heeft Van Kemenade veel variatie in geluid samengebracht, daardoor zal het de luisteraar niet gauw vervelen. Elk stuk en elke groep of combinatie van musici blijft daardoor interessant. Na het laatste stuk, ‘Element Dm’ met de hammond-groep denk je onwillekeurig: hè, nu al afgelopen? Jammer.

Gepresenteerd op het 26eStranger Than Paranoia Festival, van 23 – 29 december 2019
Verkrijgbaar op zijn site
Prijs; CD: € 12,– LP: € 20,-  incl. Verzendkosten.
Paul van Kemenade – Stranger than Paranoia

Paul van Kemenade – Altsax speelt met:
– Louk Boudensteijn – trombone
– Angelo Verploegen flügelhorn
Eric van der Westen contrabas
Eric Vaarzon Morel – Flamenco gitaar
Simone Sou – Udu drum, Caxixi, Shakers Percussie
Capella Pretensis
– Stratton Bull
– Pieter de Moor
– Leter de Laurentiis
– Pieter Stas
Three Horn and a Bass
– Louk Boudensteijn – trombone
– Angelo Verploegen – Flügelhorn
Wiro Mahieu – contrabas
Jasper van ’t Hof
Hammond Sandwich
Carlo de Wijs en Arno Krijger – Hammond Orgel
Chris Strik – drums
Jeroen Doomernik – trompet
Hans Timmermans a.k.a Budha Building – elektronica, live sound Manipulation
Maria Portugal drums

Vanbinsbergen Playstation – Suite Fifteen

Naar aanleiding van het vijftienjarig bestaan van de Westergasfabriek in Amsterdam als cultureel centrum Kreeg Corrie van Binsbergen van het Stadsdeel Westerpark de opdracht om een compositie te schrijven. Dat werd de Suite Fifteen. Op het terrein van de voormalige gasfabriek is niet alleen een grote televisie opnamestudio gerealiseerd, maar ook een theater en het herbergt vele activiteiten. Voor Corrie is het bekend terrein, omdat ze er jarenlang in de buurt heeft gewoond en het administratief centrum van haar activiteiten en Zaal 100 op een steenworp afstand liggen.
Ze heeft voor het componeren van de suite haar achtkoppige Vanbinsbergen Playstation voor ogen gehad.

Het zijn veelal onverwachte onderwerpen die als uitgangspunt voor haar composities zijn genomen. Zoals haar in het park begraven kat, dat is een mooi en kalm samenspel van de vier blazers geworden. Of ze zijn opgedragen aan personen als Sean Bergin, dat een heerlijk gezellig Kwela motiefje is geworden, dat lekker chaotisch doordendert en toch klopt als een bus. Precies zoals dat bij Sean ook het geval was. Of aan een dakloze zwerver, doormiddel van een ballad. En natuurlijk aan Matthijs van Nieuwkerk: ’The fastest talking man in town’. Het laat zich raden hoe dat wordt gespeeld. Ik kreeg visioenen van een dolgedraaid Raymond Scott Sextette

Verder heeft ze mooi absurde onderwerpen als uitgangspunt genomen zoals het beeld van de drijvende trouwjurk of een compositie over een sprinkhaan, die eigenlijk niets springerigs heeft meegekregen. Zeker niet in de trompetsolo van Morris kliphuis.  Misschien in het tweede deel van zijn solo, maar dan moet je wel een beetje je fantasie gebruiken.
Mete Erker speelt op basklarinet een prachtige verbeelding van een ‘Lazy sunday in the park’.
Zelf heeft ze soloruimte in ‘Song for a tree’. Daarin verklankt ze het idee dat de oude bomen weer verwerkt worden tot nieuwe voorwerpen.
Een prachtige veelzijdige suite, waarin alle groepsleden de ruimte krijgen om te schitteren.
De waarde van deze suite zit niet in de complexiteit, maar in de heerlijke composities en de ontspannen uitvoering ervan.

De vier zijden van het cd boekje.

H

et tweede deel van de cd geeft een overzicht van wat er zoal de afgelopen tien jaar bij haar eigen label Brokken Records  is uitgebracht. Daar zitten ook een aantal composities bij van Corrie zelf. Die geven aan hoeveel facetten ze beheerst:  Voor haar ‘Grote Brokken’  band, voor Cram, voor de opera ‘Over de Bergen’ rond een tekst van Josse de Pauw en als sluitstuk van die verzamelaar een solostuk van haarzelf: ‘Selfportrait in Pale Blue’.

Mete Erker – tenorsax, basklarinet
Miguel Boelens – altsax, sopraansax
Morris Kliphuis – hoorn, trompet
Joost Buis – trombone, lapsteel
Albert van Veenendaal – prepared piano
Corrie van Binsbergen – gitaar
Dion Nijland – contrabas
Yonga Sun – drums

De suite werd op 8 april uitgevoerd in Pacific Parc op het terrein van de westergasfabriekPrijs CD: € 10,- Bij Brokken Records