Antonio Sanchez & Migration – Lines in the Sand

Antonio Sanchez komt er rond voor uit dat hij vijfentwintig jaar geleden  zonder problemen van Mexico naar de V.S.  kon verhuizen, om in Boston zijn ideaal uit te werken: muziek maken. Hij schaamt zich er ook niet voor om de hulp van zijn moeder te vermelden bij het begin van die lange tocht naar erkenning. In 2016 werd hij officieel Amerikaans ingezetene en mocht hij stemmen. Dat uitgerekend Donald Trump president werd was een grote teleurstelling. Gezien de politieke en diplomatieke ontwikkelingen tussen de Verenigde Staten en Mexico en vooral het verschrikkelijke gedoe rond de muur tussen die twee staten, is het niet raar dat de muziek op zijn nieuwste cd in het teken staat van die ruzie. Vooral omdat hij zich bevoorrecht en min of meer schuldig voelt dat mensen die nu niet het geluk hebben om naar de V.S. kunnen emigreren.

Het is echt muziek van Antonio Sanchez. Alle andere geluiden zijn gedrapeerd rond zijn slagwerk. Ze versterken zijn patronen en hij is de solist waar alles om draait. Sanchez zelf houdt met zijn intensieve slagwerk de spanningsboog strak gespannen.
Het zit in zijn karakter, want je hoort dat ook op zijn eerdere cd’s, maar misschien komt het ook door het thema: het is beukende muziek die hij op de plaat heeft gezet. Daarmee onderstreept hij dat hij meer dan begaan is met het thema van deze muziek.

Er staan twee suites op: ‘Travesia’ (ik denk in de zin van: oversteken) en ‘Lives in the Sand’. Daarnaast enkele stukken met titels die betrekking hebben op de tocht naar de V.S. Sanchez brengt met zijn slagwerk in alle stukken een lange meanderende lijn van klanken, die als de golven in de branding voortdurend over elkaar heen rollen. Als de Cello van Elad Kabillo in ‘Travesia’ electronisch wordt bewerkt, lijkt het alsof er een imposante cellosectie voorbijraast. Dat vormt dan een mooi tegenwicht met het slagwerk. Ver in de suite ‘Lines in the Sand’ heeft Thana Alexa met haar woordloze zang hetzelfde effect.
Dwingende muziek met een actuele politieke boodschap die gehoord moet worden.

Antonio Sanchez – drums, stem en aanvullende toetsen
John Escreet – piano, Fender Rhodes en Prophet Synthesizer
Matt Brewer – contrabas en elektrische bas
Thana Alexa – zang en effecten
Chase Baird – tenoresax en Ewi
Nathan Schram – altviool in Travisia deel II
Elad Kabilio – Cello in Travisia deel II en Long Road

Opgenomen: mei 2018 in Berklee NYC
Gepresenteerd op 16 november 2018
Verkrijgbaar bij  Cam Jazz

Fay Claassen en haar Dutch Songbook

Het is al eerder gedaan: een Dutch Songbook maken. Henk Meutgeert heeft dertig jaar geleden liedjes van Annie M.G. Schmidt gearrangeerd en met het Metropole orkest uitgevoerd. Die uitvoeringen kwamen niet echt lekker bij me binnen. Dig d’Diz heeft een Dutch Songbook uitgebracht waarop ze oorspronkelijk en onverwacht repertoire drastisch bewerkte, dat was weer wel heel erg de moeite waard in mijn oren. Bij het T.V.-programma ‘De Wereld Draait Door’ hebben ze tijdens het seizoen 2017 – 2018 een Dutch Songbook opgebouwd dat er ook mocht wezen, zij het dat dat vooral in de pop-hoek werd uitgevoerd.
Nu hebben we dan een Dutch Songbook van Fay Claassen. Daarvoor kreeg ze van de WDR-Big Band de gelegenheid om samen met Cor Bakker het repertoire uit te zoeken. Het is samengesteld uit een verzameling klassiekers uit het entertainment van vroeger, het nabije verleden van de Nederlandse pop en enkele songs uit de Jazz-hoek.

Om met de laatsten te beginnen, ‘Find that Screw’ van Ilja Reijngoud is een Engelstalige song die meteen aan het begin van de cd is gezet. Niks herkennen of meezingen, een complexe song die van het hele orkest en van Fay Claassen zelf veel vraagt.
Wat meer bekend is het stuk van Toon Roos: ‘Reach for the Rose’, hier met tekst van Eline Slachtman. Cor Bakker leidt het heel voorzichtig in, waarna het orkest de zang van Fay als het ware naar de springplank begeleidt.

‘Aan de Amsterdamse grachten’ van Wim Sonneveld zingt ze wat trager dan Sonneveld het zelf deed, daardoor wordt het wat zwaarder aangezet. Ook in ‘Is Dit Alles’ van Henny Vrienten en Doe Maar, brengt ze uitdagend wat trager dan Vrienten het in het origineel deed. Daardoor wordt het een vette blues.

De meest aangrijpende song is wel het met Cor Bakker in duo uitgevoerde ‘Zonder Jou’ van Annie M.G. Schmidt, getoonzet door Cor Lemaire.  Cor B. parelt heel Bachiaans door zijn inleiding en begeleidt Fay door de aangrijpend gezongen tekst. Annie M.G. heeft het gedicht in 1947 geschreven en moet toen al een intens verlies te verwerken gehad hebben.

‘Keep me in your Dreams’ van de hand van Cor Bakker is ook een mooi uitgevoerde ballad op Engels tekst van Madeline Bell.
Het als een rap gezongen ‘Opzij, Opzij, Opzij’ van Hermen van Veen komt krachteloos over.
In ‘Dat Mistige rooie Beest’ van Rogier van Otterloo zingt Fay woordloos het thema.

De song ‘Five up High’ van Benjamin Herman staat op de gelijknamige CD van het gelijknamige quintet uit de jaren negentig. Fay spart al scattend met de diverse instrumentalisten, daardoor wordt het een lekker volle song.

Voor een ‘Definitief Liedboek ‘van Nederlandse bodem is dit een waardevolle bijdrage. Toch is er weinig uit het Nederlandse Musical verleden geput, iets wat bij het American Songbook voortdurend het geval is.
Het is een waardevolle CD maarIk vraag me af of alle songs op deze cd in het definitieve ongbook zullen beklijven.

Fay Claassen – zang
WDR Big band olv. Torsten Maas

Gast musici:
Cor Bakker – piano
Peter Tiehuis – gitaar
Theo de Jong – elektrische Bas

Gepresenteerd op: 7 september 2018
Verkrijgbaar op het internet