Duke Ellington and his Orchestra – Heading for Newport

Duke Ellington – piano
Willi Cook en Cat Anderson – trompet
Clark Terry – trompet en flugelhorn
Ray Nance – trompet, viool en zang
Britt Woodman, Quentin Jackson, John Sanders – trombone
Jimmy Hamilton – klarinet, tenorsax
Russell Procope – klarinet, sopraansax en altsax
Johnny Hodges – altsax
Paul Gonsalves – tenorsax
Harry Carney – klarinet, altsax en baritonsax,
Jimmy Woode – contrabas
Sam Woodyard – drums
Jimmy Grissom – zang

Doctor Jazz heeft in 2015 het concert van de Count Basie big band in het Kurhaus in Scheveningen uit 1954 uitgebracht. Dan mag natuurlijk een live opname van het orkest van Duke Ellington niet ontbreken. Aan die voorwaarde heeft dit label voor klassieke Jazz nu in de overtreffende trap voldaan. In eerste instantie hadden ze een Ellington cd samengesteld, maar die opnamen waren grotendeels al eens uitgebracht, bleek uit gegevens van de Zweedse Ellington Society. Een van de leden van die Society schoot te hulp met de opnamen van een concert. Die lag al vijftien jaar op de plank. Voor het uitbrengen van de Ellington cd werd de Engelse muziekrecensent en radio man Steve Voce uitgenodigd om de linernotes te schrijven. ‘Tovenaar’ Harrie Coster moest aan de bak om de restauratie van de muziek rond te krijgen. Dat is hem buitengewoon goed gelukt. De sound van de muziek is bijna ruimtelijk te noemen. De uitstekende opname apparatuur en de uitstekende akoestiek van de universiteitszaal is daar ook debet aan.
Het concert met de beroemde 27 chorussen van Paul Gonsalves in ‘Diminuendo and Crescendo in Blue’, tijdens het Newport Jazzfestival vond plaats op 7 juli 1956. Dit concert werd op vijf dagen eerder 2 juli opgenomen in de Hill Auditorium Ann Harbor, Michigan. Een uur gaans ten westen van Detroit opgenomen.

Als je die twee concerten met elkaar vergelijkt, dan zijn er natuurlijk stukken die tijdens beide concerten zijn gespeeld. Maar toch was dit een heel ander concert. Er werden stukken gespeeld die zelden werden uitgevoerd. Het boek van de Band blijkt dan uitgebreider te zijn dan je vermoedt. De Duke had er duidelijk plezier in, verkocht wisecracks en de stukken werden heel relaxed gespeeld.
Het concert is echt een showcase geworden voor de solisten: ze kregen de tijd om hun solo neer te zetten. ‘Take The ‘A’ Train’ bijvoorbeeld werd ook hier uitgebreid ingeleid door de pianist van de band, Ray Nance zong de tekst en soleerde daarna op trompet. Ellington laat dan Paul Gonsalves uitgebreid aan het woord. Geen 27 chorussen, zoals vijf dagen later in Newport, maar toch een gedreven solo van de tenorsaxofonist.
Harry Carney soleert in: ‘Sophisticated Lady’ Maar ook in ‘V.I.P. Boogie’. Ray Nance schittert ook in ‘Satin Doll’ en Cat Anderson mag zijn kunsten vertonen in ‘La Virgen de la Macarena’. Jimmy Hamilton  in Stompin’ at the Savoy en heeft zijn eigen feature in ‘Clarinet Melodrama’.
In ‘Jam with Slam’ komen nagenoeg alle solisten aan bod en Johnnie Hodges komt aan het eind als hoogtepunt voor de microfoon. Volgens Ellington “…de meest geïmiteerde saxofonist ter wereld.” . Hij schittert in ‘Prelude to a Kiss’ en in ‘Things ain’t what they used to be’ Ook dit nummer wordt ingeleid door de ‘pianoplayer of the band’.

Je mag deze cd zien als een helder uitgelicht schilderij van een van de mooiste Ellington Bands. Een onmisbaar document voor elke Ellingtonliefhebber en zeer geschikt als eerste kennismaking met dit monument van een jazz orkest. Dan ben je meteen door en door verwend.

 

Uitgebracht door: Doctor Jazz
Prijs: voor abonnees is  15,95 (inclusief verzendkosten)
Niet abonnees 17,95 (inclusief verzendkosten)
Te Bestellen bij: Doctor Jazz

The Preachermen – Blue

Efraïm Trujillo – tenors- en sopraansax
Rob Mostert Hammond orgel
Chris Strik – Drums

Gasten:
Michael Varekamp trompet
Eline Gemerts – zang
Rory Ronde – gitaar

Het Hammondorgel van Rob Mostert en de tenor van Efraïm Trujillo, hèt recept voor de lekkerste groove. Met Chris Strik er achter op de trommels, kan er eigenlijk niets mis gaan. Aan Efraïm hoef je niets meer te vertellen over grooven, dat heeft hij wel geleerd bij de Fra Fra Sound en bij Anton Goudsmit’s Ploctones. Rob Mostert is ook doordesemd met soul en Chris Strik weet niet beter of je drumt zo. Sinds hun eerste cd uit 2016 hebben ze een paar stappen vooruit gezet als groep. De sfeer op de cd vormt nu meer een eenheid al is er voldoende verscheidenheid.
Eline Gemerts zingt de tekst van ‘Into the Blue’. The Preachermen hebben zich met dit nummer in de goddeloze Swamp moerassen rond Louisiana begeven. De growl trompet van Michael Varekamp en de gitaarsolo van Rory Ronde maken dit nummer helemaal af.

‘Fire Waltz’ van Mal Waldron geldt als een verrassende onderbreking. Er gaan bij het horen ervan direct een paar voelsprieten omhoog staan: “Hé, Wat is dit! Een gouwe ouwe uit het repertoire van Eric Dolphy, wat leuk! Het trio is voor dit nummer wel uitgebreid met Michael Varekamp op trompet als substituut voor componist en trompettist Booker Little. In plaats van de alt van Dolphy horen we hier de sopraan van Trujillo. Met een scheut Mostert soul en het ritmetapijt van Chris Strik hebben ze het stuk helemaal naar de groep toegetrokken. Het heeft dan ook niet het watervlugge van de Eric Dolphy uitvoering uit 1961.
De stukken van de tenorist zijn er op geschreven om lekker soulvol in te excelleren, de muziek swingt. Als Varekamp in ‘Lost and nowhere to be Found’ voor de derde keer meespeelt, krijg je een Jazzmessengers feel. In ‘Organic Feel’ word het eerste idee dat de stukken eenvormig zouden zijn, opnieuw teniet gedaan: deze compositie van Rob Mostert rolt lekker door terwijl de walking bass van het linkervoetje van Rob mooi wordt aangekleed met het bekkenwerk van Chris Strik. Opnieuw: lekker onderhuidse Swing. Het is dan ook een heel dansbare cd geworden.

Uitgebracht op Zennez
CD à €15,– Digitaal: à €9,–

 

Twee jaarlijstjes over 2018

Aan het eind van het jaar is het de gewoonte om platen op een rijtje te zetten, van de top 2000  en 5000 tot en met een Friese Top 100.
Mijn reeks favorieten van dit jaar is in tweeën gedeeld: allereerst een vijftal historische opnamen van Amerikaanse Jazzmusici. Daarna een actuele top 10, inclusief een historische uitgave..
Verder uiteraard voor u, de lezer, de beste wensen voor 2019. Dat het maar een swingend en gezond jaar mag worden.

1. Bill Evans – Another Time (Live in Hilversum)
Weliswaar al in de zomer van 2017 uitgebracht, maar de cd kreeg ik ‘pas’ in januari 2018 te pakken. De muziek is vloeiend. Bill Evans, Eddie Gomez en Jack DeJohnette spelen organisch, alsof de muziek uit één gedachte ontstaat.Dit is tot nog toe de derde opname van dit legendarische trio.

2. John Coltrane – Both Directions
Elke muziek vondst van Coltrane is een aanwinst, ook al is er al zoveel te krijgen. De intensiteit van de muziek op deze (dubbel-)LP of -cd is groot, ondanks dat Coltrane de muziek waarschijnlijk  routineus doorspeelde. Ook dan straalt die intensiteit er van af. Elke keer weer horen, maakt deze muziek opnieuw waardevoller.

3. Miles Davis & John Coltrane – the Final tour
Eindelijk de officiële uitgave van een aantal illegale bootlegs van deze legendarische Europese Tournee in 1960 die heel veel getapet was. Nu dan technisch perfect opgenomen spannende muziek op een tweesprong, zowel bij Miles als bij Coltrane.

4. Dexter Gordon – In the Cave
De opname die in beperkte kring (rond Rein de Graaff) legendarisch is. Een uiterst gedreven en toch relaxte Dexter Gordon en een uitstekend spelend Nederlands Trio, bestaande uit Rob Madna Piano, Ruud Jacobs contrabas en Cees See drus.

5. Dizzy Gillespie – Live at the Singer Concerthall 1973
Uit de serie ‘The Lost Recordings’ van Fondamenta/Devialet. Het Franse Label dat regelmatig opnamen uit het archief van Beeld en Geluid op de markt brengt. Dit is de trompettist die al zijn muziek als het ware uit zijn mouw schudt en het zelf niet kan laten om er lekker op te swingen.

Dan nu de reeks die het afgelopen jaar de meeste indruk op mij heeft gemaakt. Op numero uno na is het een Nederlandse reeks. Natuurlijk zijn er veel meer uitgaven die in dit lijstje opgenomen zouden hebben kunnen worden, maar ik kan alleen kiezen uit wat ik binnen heb gekregen. 

1. Kurt Elling – The Question
De Amerikaanse zanger die het zingen en interpreteren heeft uitgebreid door het ongegeneerd inbrengen van  kruisen en mollen en de muziek toch kloppend houdt. Daarmee heeft hij zijn zang en ook weer deze cd, spannend gemaakt tot op het bot.

2. Jazz Orchestra of the Concertgebouw – CrossRoads
Het oorspronkelijke hobby-orkest dat met een pauze in de jaren negentig al zo’n 30 jaar bestaat. Eerst als ‘The Netherlands Concert Jazzband’, vervolgens als ‘New Concert Big Band’ en sinds een jaar of twintig als ‘Jazz Orchestra of the Concertgebouw’ kortweg het JOC. Onder leiding van Dennis Mackrel en Rob Horsten hebben ze dit najaar een fantastische dubbel-LP cq cd, uitgebracht met –voor het JOC heel traditioneel- composities uit eigen boezem. Het resultaat is een veelzijdig document geworden met stukken van vijf leden en de staf arrangeur van het orkest: Rob Horsting.  De stukken variëren van toegankelijk, via uitbundig Big Band werk tot heel moderne muziek. Een koninklijk resultaat.

3. Vincent Houdijk – Live at the NSJF 2018
Op het scheiden van het jaar en nog net op tijd uit, heeft vibrafonist Vincent Houdijk’s concert op het North Sea Jazz Festival 2018 op cd uitgebracht. De muziek is een wonder van schoonheid en evenwicht.

4. Coal Harbour – Jolt
De grote verrassing dit voorjaar was deze groep: een regulier Nederlands sextet met strijkkwartet. Voor veel jazzmusici is het een onbereikbare droom om met strijkers te spelen. Deze ploeg begint er maar mee. Bovendien produceren ze een ideale mix van Jazz en Klassiek. Hun muziek is zonder meer compleet. Zonder dat het Jazzliefhebbers echt opvalt dat er klassieke bronnen zijn aangeboord en Klassiek georiënteerde luisteraars zullen niet gauw ontdekken dat er (ook) jazz wordt gespeeld. Een pracht debuut.

5. Reinier Baas & Ben Van Gelder met het Metropole Orkest – Smash Hits
Reinier Baas en Ben van Gelder zijn twee jonge musici die veel samenspelen. De een bulkt van de mogelijkheden, de ander komt wat voorzichtiger en serieuzer over, maar heeft net zoveel muzikale rijkdom in zijn hoofd en vingers. Hier zijn ze met het Metropole orkest aan de gang. Wat een organisatie om dat complete orkest muzikaal naar je hand te zetten en er zelf boven uit te vleugelen! Onwaarschijnlijk.

6. Millennium Orchestra – Octopus
Een geweldige prestatie van Joan Reinders, de dirigent, componist en arrangeur, die bijna als de Duke zijn orkest gebruikt om zijn eigen composities uit  te kunnen voeren en in volle glorie te horen. De reeks stukken op deze cd vormen een mooie eenheid die  zeer de moeite van het beluisteren waard is

7. StarkLinneman – Pictures of an Exhibition
Ook een cd die nog maar niet zo lang uit is. Paul Stark’s heeft de negentiende eeuwse suite van de compositie van Moussorsky de Jazz in getrokken. En hoe! Heel geslaagd.

8. Treats – Wasting time
Ook een verrassing die dit voorjaar tevoorschijn kwam. Met zijn vieren en piano bas drums achter zich met een enkele saxpartij, buitelen de leden van dit zangkwartet over elkaar. Met een enthousiasme die deze muziek nog levendiger maakt dan ze normaliter al is.

9. Greetje Kauffeld – the song is You
Nog zo’n feestje op de plaat dat januari dit jaar uitkwam. De rijkdom van de stem van Greetje Kauffeld is ondanks 60 jaar zingen nog altijd ongebroken, weelderig en rijp. Allemaal Ballads die door Dig D’iz worden begeleid in voorbeeldig mooie arrangementen

10. Harry Verbeke – Broedermelk
Een prachtig vormgegeven heruitgave van de lp uit 1972. Maar dan met het complete  concert in plaats van de selectie op de oorspronkelijke LP. Dat hele concert was nog in volle glorie bij de opnametechnicus aanwezig. Hier hoor je de bevestiging dat Harry Verbeke live altijd veel meer soul in zijn spel legde, dan in de opname studio. Een 2-lp/2-cd die zonder meer als een pronkstukje had gepast in de serie Schatten van de Nederlandse Jazz van het Nederlands Jazz Archief.