Sanna van Vliet – Music for President

Music For President, Peace for Life. Een mooiere intro van een cd kun je je niet voorstellen. Er zijn presidenten die je door muziek zou willen vervangen. Dan zou het  allicht beter gaan in de wereld. Alleen, je zou alle presidenten dan moeten vervangen. Mooi idee.

Sanna van Vliet heeft een nieuwe cd uitgebracht met dit motto als titel. In 2017 speelde Sanna voor het eerst met Sven Schuster en Joost Kesselaar, in plaats van haar vaste begeleiders Marius Beets en Eric Ineke. Deze samenwerking beviel zo goed, dat het trio ermee door ging.  Het heeft deze cd als resultaat.

Bassist Schuster blijkt ook een waardevolle componist en tekstschrijver te zijn, die zijn songs op maat voor Sanna van Vliet schrijft. Hij schreef niet alleen ‘Music for President’ voor Sanna van Vliet. In zijn ‘Feel Well Together’ bijvoorbeeld zet hij halfweg de song een Cubaans ritme in, waardoor de song een uplift krijgt. De pianiste in Sanna werkt daar stevig aan mee. Zijn derde bijdrage aan het programma op deze cd is de slotsong ‘Dales Love’ De tekst gaat over de Australische saxofonist Dale Barlow die het dertig jaar geleden in de V.S. maakte. Toen speelde hij in de Art Blakey band.  En met andere groten, zoals Sonny Stitt en Cedar Walton. Echter hij ging terug naar Australië, waar hij zich meer thuis voelde. Dat was dus zijn grote liefde.
Als Sven Schuster soleert, heeft de gewoonte om tijdens zijn solo’s als de oude bassist Slam Stewart op zijn manier met zijn muzikale lijn op de contrabas mee te zingen.

Naast dat Cubaanse uitstapje in ‘Feel Well Together’, brengen ze ook een bezoekje aan het Braziliaans, doordat Sanna op een tekst van Lilian Vieira, ‘Na Vida’ lekker Portugees zingt en ze met zijn drieën een mooie Braziliaanse Feel neerzetten. Een mooi resultaat van deze samenwerking. De songs-met-de-zachte stem-van-Sanna kunnen zo’n stukje peper wel gebruiken.  Gelukkig nam ze geen Madame Jeanette pepers. Dat zou wel wat veel van het goede zijn.
Met zijn drieën hebben ze uiterst aangename muziek op de cd gezet, waarnaar het goed  luisteren is.

Sanna van Vliet – zang, Piano en Fender Rhodes
Sven Schuster – contrabas en elektrische bas
Joost Kesselaar – drums

Gepresenteerd op 15 mei 2019 in ‘De nieuwe KHL’ te Amsterdam

Te bestellen bij Sanna van Vliet:info@sannavanvliet.nl
En bij Jazzcenter in Den Haag. Binnenkort bij Concerto Amsterdam.

Rita Hovink zingt Jazz!

Rita Hovink – Love me or Leave me

678 Records

Oorspronkelijke hoes uit 1969

Deze zangeres is indertijd vooral bekend geworden als lid van de winnende Knokke ploeg uit 1964,  de prijzen wegkaapte. In de jaren Zeventig werd ze vooral bekend als zangeres van het Nederlandse lied. Niet altijd voor iedereen oor strelend, maar toch werden haar hits niet zelden ‘oorwurmen’ die in je hoofd bleven hangen. Jammer genoeg stierf ze veertig jaar geleden op 35-jarige leeftijd aan kanker.

In 1969 (vijftig jaar geleden!) kreeg Rita Hovink de gelegenheid om een eigen langspeelplaat op te nemen. Dat deed ze met Jazznummers. Die had ze al in het begin van haar carrière leren zingen. Toen trad ze veel op voor Militairen in  Duitsland en de daar gelegerde Amerikanen hoorden graag muziek waar ze aan waren gewend. Die plaat moest dus Swingen! De nationale platenmaatschappijen waren in die tijd niet echt scheutig met het uitbrengen van Jazzplaten. Veel muzikanten brachten hun platen toen al in eigen beheer uit, maar Decca stapte er met Rita in. Dat werd geen succes, er wordt gefluisterd dat er geen LP’s van werd verkocht. In ‘Jazz en Geïmproviseerde muziek’ uit 1978 onder eindredactie van Wim van Eyle, staat helemaal niets over Rita gemeld. Jan Mulder en Herman Oppeneer c.s. hebben beter hun best gedaan. In ‘The Dutch Jazz & Blues Discography 1916-1980’ óók onder eindredactie van Wim van Eyle, staan wel twee Jazz-elpees van Rita Hovink vermeld. Deze ‘Love me or Leave me’ op Decca en ‘From Rita with Love’ op Polydor uit 1973. Zelf was ik indertijd ook niet bekend met haar Jazz zang.

Frank Jochemsen is de afgelopen paar jaar voor zijn label 678records bezig geweest om de teruggevonden Mastertape van deze Jazz-elpee van Rita Hovink opnieuw uit te brengen. 31 mei werd deze LP opnieuw wordt gepresenteerd.

De songs.
Hoewel Rita zelf niet echt hoog opgaf over haar Jazz-capaciteiten, blijkt uit deze LP wel dat ze swingend kon zingen en ze wist hoe ze een song naar haar toe kon trekken. Elke standard die er op staat is gewoon anders dan je gewend bent. En blijkt de zeggingskracht te hebben die je van hele grote zangeressen bent gewend bent! Of ze nou een toenmalige pophit als Dusty Springfields ‘Don’t sleep in the subway’ zingt of  ‘The Fool on the Hill’ van Lennon-McCartney, of een Jazz original als ‘Softly as in the Morning Sunrise’ of ‘Love me or Leave me’, ze maakte er haar song van. Haar interpretatie is nieuw, origineel. Hoogtepunt van de lp is wat mij betreft  ‘After you’ve Gone’.  Deze song wordt meestal in mid-tempo gezongen, of zelfs als een opgewekt liedje. Rita Hovink zingt het als een ballad en weet daarmee de aandacht vast te houden! Ze zing/zegt zelfs de zelden gehoorde aan het liedje voorafgaande verse en brengt het dan als een hele trage song. Harry Verbeke speelt op zijn tenorsax prachtige obligato’s onder haar zang. Vervolgens soleert hij even indrukwekkend als Rita zingt.

In haar Nederlandse repertoire staat een liedje, ‘Milou’. Dat zingt ze voor haar dochtertje. Daarin bezingt ze met veel gevoel haar spijt voor het feit dat ze zich onvoldoende aan haar opvoeding heeft gekweten.
Op haar Jazz-lp zingt ze het slaapliedje ‘Little man you’ve had a busy day’. Dat doet ze met evenveel invoelingsvermogen als ze voor haar dochter zong. Met naast Rob van Dijk op piano, de altijd te weinig gewaardeerde vibrafonist Carl Schulze, die haar parelend begeleid. Hij soleert intensief en even liefdevol als Rita het slaapliedje voor de kleine man zingt. Schulzes werk hoorde je trouwens ook al feestelijk en vol swingend in de openingssong van de langspeler, ‘Softly as in the morning sunrise’.

Ook bij Rita’s interpretatie van ‘Fool on the Hill’ is het waard om even bij stil te staan. Ze zingt het niet zo verwaaid als The Beatles dat deden, maar meer bluesy, met een daverende tegenslag van Wim Overgaauw en lang aangehouden akkoorden op het orgel. De krachtige zang geeft het geheel een innerlijke drive die staat als een huis. Thijs van Leer blaast op deze versie de dwarsfluit. Een overdonderende versie van deze song. Hier werd echt een prestatie geleverd door in een Beatlesong op je benen te blijven staan en er ook nog een eigen versie van te maken. Dat is weinigen gegeven. – Ik denk daarbij aan grootheden uit de Jaren Zestig als Joe Cocker en Dillard & Clark.

Voor- en achterkant van de EP – hoes , waar op Casey & the Pressuregroup haar begeleidt

Bonus tracks
Op de bij de LP geleverde cd staan nog een aantal extra nummers die ze in 1972 opnam met Cees Schrama’s ‘Casey and the Pressure group’ voor een EP, een uitgebreide single. Dan heeft ze maar even vier van de beste blazers uit die tijd achter haar! Daar staat nog een versie van ‘Fool on the Hill’ Meer Jazzy en mooier uitgevoerd. Samen hebben ze er een uitstekende jazzstandard van gemaakt. Laat dat maar aan Cees Schrama over. Maar geef mij die wat ongepolijste versie uit 1969.

Ze zingt ook dan nog enkele toen actuele hits. Van Carol King ‘I Feel the Earth move’. Rita Hovink zingt het minder subtiel en meer als een blues.  Het is een Jazzsong geworden, die zo maar een hit had kunnen zijn. Daarnaast komt het toen net een paar jaar bekend geworden ‘Mr. Bojangles’ van Jerry Jeff Walker langs. Samen met de Pressure group maakt ze ook hier een ijzersterke song van.

Toegift
Tussen deze twee sessies in staat nog een apart nummer: Rita Hovink zingt ‘Johnny Guitar’ van Peggy Lee, slechts begeleid door een welig spelende gitarist Wim Overgaauw. Samen maken ze er een groots en dramatisch bouwwerk van.

Rita Hovink – Love me or Leave me
Heruitgave: 678records

Op de LP:
Rita Hovink zang
Rob van Dijk – Piano Orgel
Jelle Kikkert – Bas
Erik Gräber – Drums
Wim Overgaauw – Gitaar
Carl Schulze – Vibraharp
Harry Verbeke – Tenorsax
thijs van Leer – Fluit

Op de bonus van de cd.
Casey & the Pressure group:
Cees Schrama – Piano, Hammond Orgel, Fender piano
Leo van Oostrom – Baritonsax, Altsax, Tenorsax
Ferdinand Povel – Fluit, tenorsax
Fons Dierx – Trompet
Cees Smal – Trompet, Trombone
Piet Hein Veening – Basgitaar
Louis Debij – Drums

 

Nota Bene.
Jazzplaatuitgaven in 1969:

Ter illustratie van het bijzondere van deze LP van Rita Hovink, het volgende. De Nederlandse Jazz was toen in twee kampen verdeeld: de progressieven en de musici die bij de Radio de diverse orkesten bevolkten. Pim Jacobs en Rita Reys hoorden (voor de progressieven) als boegbeelden bij de conservatieve c.q. behoudende musici. De heren jazzmusici hadden onderling niet zoveel op met die tweedeling, de meesten communiceerden gewoon met elkaar, maar het was in de kranten en tijdschriften wel een dingetje. Het was wel zo dat de uitgave van de Oude Stijl elpees glorieus afstaken ten opzichte van de uitgave van de progressieve Jazzplaten. Dat waren slechts enkele LP’s die werden opgenomen als bonus bij het ontvangen van de toenmalige Wessel Ilcken Prijs, de illustere voorganger van de Boy Edgar Prijs. Herman Schoonderwalt en Harry Verbeke waren de gelukkigen. Misja Mengelberg speelde een Lp vol bij Artone, Theo Loevendie had Stairs  en Dick van de Capellen (geen prijswinnaar, maar wel een legendarische bassist!) nam zijn Lp op bij Relax.

Gedurende de Jaren zestig werd mondjesmaat een jazz-lp uitgegeven. Als er 15 tot 20 langspelers op de markt kwamen, was dat veel en twee van de drie waren minimaal oude stijl. Pas in 1969 werd eindelijk één progressieve jazz-plaat meer uitgebracht, dan oude stijl en commerciële platen. Dan heb ik het over de 31 langspelers die dat jaar werden uitgebracht volgens het standaardwerk ‘Jazz & geïmproviseerde muziek in Nederland’ uit 1978. Twee meer, want deze LP van Rita Hovink stond er niet bij! In 1970 is de ban verbroken en ‘winnen’ de progressieven: 18 modernen tegen twaalf oude stijl!

 

 

Mark Alban Lotz trio – The Wroclaw Sessions

Mark Alban Lotz is als fluitist van alle markten thuis. Niet alleen speelt hij op alle mogelijke dwarsfluiten, maar hij speelt net zo makkelijk soul Jazz bij een schoolbigband met leerlingen van 14 tot 17 jaar, als heel abstract met geluidenmaker Alan Purves. Alles is bij hem mogelijk. Op deze cd speelt hij met een ritme duo in een meer gebonden Jazz setting.
Er staan stukken van Sam Rivers, Michael Moore, Victor Young en Charlie Parker op, naast geïmproviseerde stukken en een enkele compositie van hem zelf. Wat je noemt een breed repertoire.
een volledig en intiem geluid
De omstandigheden voor deze opname waren niet om over naar huis te schrijven. Een spontane uitnodiging voor een sessie, een studio met beperkte opnamemiddelen en weinig tijd, plus een drummer die halfweg de opname met koorts naar huis vertrok. Dat was niet echt een lekkere setting. De muziek zelf is gewoon goed toegankelijk. ‘Segment’ van Charlie Parker wordt eerst een als ballad geblazen, die verderop uitpakt als een pittig bebopstuk, met een mooie walking bass. Zonder slagwerkeer voelen zowel bassist als fluitist voelen zich vrij. En de luisteraar hoort dan een volledig en intiem geluid. In ‘Franz’ van Michael Moore speelt Lotz het thema eerst even met hopfiguurtjes en dan zoals Moore het heeft geschreven. Die hopfiguurtjes maken het meteen spannend, maar het thema bestaat in feite uit hele noten.
bassist als begeleider volledig op zijn taak berekend
Een uitvoering van Victor Young’s ‘Song of Delilah’ laat horen dat de bassist Grzegorz Piasecki als begeleider volledig op zijn taak is berekend. Ondanks dat het stuk zeventig jaar oud is, hoor je dat de beide musici de compositie volledig serieus nemen. Lotz als solist en Piasecki als begeleider. Dat is hij ook als solist, want als Piasecki de ruimte krijgt maakt hij er een mooi melodisch geheel van. En de fluitist blaast dan een mooie begeleidende ondergrond. Zelfs als de bassist alleen maar op zijn bas tikt., zoals in ‘Slap, Kick & stop’ hoor je hoe hij zelfverzekerd en volwassen muziek maakt.. Lotz blaast dan eigenlijk ook slechts ritme op zijn fluit.
Beperkte opnamemogelijkheden
Op zijn cd ‘Solo Flutes’ uit 2014 speelde hij ‘Piccolo for Makeba’. Hier speelt hij met zijn drieën een mooie verhalende versie van Miriam Makeba’s beroemdste hit ‘Pata Pata’. Ondanks dat de mogelijkheden beperkt waren, is het een mooie Poolse opname geworden. Marius Beets is als tweede niet-Pool naast de globetrotter Mark Lotz werkzaam geweest aan dit project. Hij heeft een duidelijke mix uit de opname gerealiseerd. Ondanks de eenvoudige bezetting van fluit, bas en drums en voor de helft slechts fluit en bas, is het een cd geworden die niet gauw verveelt.

Opgenomen: 7 maart 2018, Damnrich studio, Wroclaw.
Uitgave: Audio-Cave
Presentatie: 26 april 2019

Mark Alban Lotz – altfluit, bas- en concert fluit. Fx
Grzegorz Piasecki – contrabas
Woiciech Bulinski – slagwerk

Rembrandt Frerichs c.s. – Het is nog steeds Herfst

Kayhan Kalhor, Rembrandt Frerichs, Tony Overwater, Vinsent Planjer – It’s Still Autumn

Aangepast instrumentarium
Rembrandt Frerichs heeft een jaar of zes geleden een pianoforte voor zichzelf verworven. Het is de reproductie van een pianoforte uit 1790, die een zachter geluid heeft dan de huidige piano. Daardoor klinkt hij beter samen met Oostelijke snaarinstrumenten. Frerichs heeft de uitdrukkingskracht van de piano en vleugel opgeofferd voor samenspel, dat daardoor meer in balans is. Van de weeromstuit hebben Tony Overwater en Vinsent Planjer hun instrumenten ook aangepast. De bassist speelt nu naast zijn contrabas ook op de violone. In zijn geval een zessnarige basviool. Ook deze klinkt zachter dan de moderne contrabas en Overwater speelt er even soepel en gedreven op als op zijn eerste instrument. Vinsent Planjer heeft zijn ‘Whisper kit’ zelf ontwikkeld door enkele reguliere trommels van zijn drumstel te verwisselen voor een eigen keuze uit diverse Oosterse en Afrikaanse trommels. Maar ook een zelfgebouwde Renaissance trommel. Door het gebruik van deze andere instrumenten is het samenspel van het trio egaler geworden van klank. De ontwikkeling van de stukken is daardoor ook gelijkmatiger.

Kayhan Kalhor
Het trio heeft de afgelopen jaren al enkele cd’s volgespeeld en deze keer gaat het om de samenwerking met de Iranese Kamanche speler Kayhan Kalhor. Woonachtig in de Verenigde Staten, zoekt hij de grenzen van zijn Klassieke en Folkloristische Perzische muziek op en werkt samen zoekt met gelijkgerichte muzikanten uit andere muzikale stromingen. Zo ook met Rembrandt Frerichs en Tony Overwater. Zij hebben beide die veel ervaring opgedaan in de muziek uit Egypte en het Nabije Oosten. De afgelopen jaren hebben ze al vaker samengespeeld en nu is er dan een cd uitgerold. De schijf bestaat uit twee delen: de suites Dawn en Dusk.
Elke suite bestaat uit enkele composities en een paar gezamenlijke improvisaties. De muziek zangert aangenaam door. Je moet er wel geduld voor hebben en goed blijven luisteren, om de ontwikkelingen te volgen. Anders lijkt het in onze West-Europese oren doelloos te worden wat de heren doen.

De suite ‘Dawn’
Als de introductie van de Suite ‘Dawn’ naar het eind loopt, schuift het kwartet successievelijk via Indiaas klinkende frases over naar ‘Dew Drops’ van Tony Overwater. Het volgende stuk, ‘Kayhan’s Chahar’, is in de kern een Folkloristisch thema dat enkele keren in dit stuk wordt gebruikt als bridge naar de volgende improvisatie. In eerste instantie is het Tony Overwater die improviseert. Na de bridge, waarin Kayhan Kalhor even ingaat op dit thema, komt Rembrandt Frerichs los. Als Kalhor dan opnieuw het thema speelt, neemt hij vervolgens uitgebreid de gelegenheid te baat om de mogelijkheden die hij ziet, uit te werken.
Nadat de Pianoforte en de Whisper kit dit deel van de suite afgesloten hebben, komt de Kamanche er in voor het deel ‘Still’. Begeleid door het warme zachte ostinato van Rembrand Frerichs en Tony Overwater, improviseert Kalhor maar door op zijn Kamanche. In feite is het zijn feature, bijna minimalistisch begeleid door de overige drie. Zoals steeds vloeien de onderdelen naadloos in elkaar en zetten aan tot een nieuw uitgangspunt. Zo heeft ‘Offering’ het vijfde deel dat op ‘Still’ aansluit, met zijn mineur melodie een mooi Armeens karakter. Dat klopt ook wel wan het is geschreven door Ara Dinkjian, een in Amerika uit Armeense ouders geboren muzikant en componist.Tony Overwater

De suite ‘Dusk’
In de Tweede suite ‘Dusk’ passeren na de uitgebreide introductie, waarin Kalhor op zijn Kamanche de hoofdrol speelt, drie composities de revue: ‘Autumn’ afkomstig uit de Armeense Folklore , ‘Autumn Winds’ van Tony Overwater en Rembrandt Frerichs’ ‘Long Story Short’.
In ‘Autumn’ hoor je de Armeense klankenrijkdom ook mooi terug. De herfstwinden, ‘Autumn Winds’, zijn aan deze bassist/violonist wel besteed. Zijn reeksen loopjes en versnellingen vertellen een imponerend en boeiend verhaal. De Kamanch van Kalhor en de whisperkit van Planjer begeleiden hem. Als de Pianoforte van Frerichs het stokje overneemt, gaat zijn Minimalmusic achtige spel langzaamaan over in het vierde deel, zijn eigen ‘Long Story Short’. Daar blijft de Minimalmusic techniek met brede bewegingen de hoofdtoon voeren.

De muziek op deze cd kan hallucinerend werken, maar daar tegenover staat dat het voor nuchter ingestelde luisteraars een lange zit kan worden. Deze grens-doorbrekende muziek is het waard om in thuis te geraken.

Kayhan Kalhor – Kamanche
Rembrandt Frerichs – Forte piano, Harmonium
Tony Overwater – Violone, contrabas
Vinsent Planjer – Whisper kit

Kepera Records
presentatie: 5 april 2019
Distributie: Challenge Records


Chaharpareh (staat niet op de cd!)

 

Kim en Anton in Le Brocope

Dit is wat het is!

Foto: Ron Thijsen

Kim Hoorweg is een van de jongere zangeressen in Nederland die bijna op eigen gelegenheid het zingen onder de knie heeft gekregen. Ze kreeg zanglessen van Fay Claassen en deed ervaring op in New York bij onder andere Raoul Midon. Dat heeft onder andere geresulteerd tot zeven cd’s. Niet gek in pakweg 12 jaar!

Anton Goudsmit is een van de betere gitaristen van Nederland. Hij heeft zijn eigen band ‘The .Ploctones’ is lid van het improvisatiekwartet ‘Estafest’ en nu dus ook aan het werk bij Kim. Regelmatig treden ze met zijn tweeën op. Zo ook op 4 mei in Le Brocope te Oldeberkoop. Ruimschoots na de twee minuten stilte van 8 uur. Daar werd de juiste aandacht aan besteed.

Foto: Ron Thijsen

Het concert was helemaal spannend, omdat er akoestisch werd gespeeld. Geen microfoon en een akoestische gitaar zonder element ter versterking. Hun optreden was daardoor ontdaan van allerlei hulpmiddelen. De uitdrukking ‘Dit is wat het is!’ was helemaal van toepassing.

Kim vertelde in haar inleiding dat ze vooral songs van haar nieuwe cd zou zingen. Die had ze zelf geschreven of samen met anderen. Onder andere met Raoul Midon, tijdens haar verblijf in New York. Maar niet alleen eigen songs, ook favorieten van haar. Zoals de song van ‘Little unhappy Boy’ van Nancy Wilson met Cannonball Adderly uit 1961.

Foto: Ron Thijsen

‘One Man Band’
In de song ‘Weird Fishes’ van Radiohead, speelde Anton in zijn eentje op zijn akoestische gitaar als een ‘One Man Band’  het arrangement van deze Britse rockgroep. Inclusief zijn eigen solo. Met stijgende verbazing en bewondering zagen we zijn vingers op de hals van zijn gitaar heen en weer rennen en glijden. We hoorden de mooiste en actiefste gitaarsolo sinds heel lang. Prachtig gedempt en heel genuanceerd kwamen de loopjes tevoorschijn. Tot series van 32e nootjes aan toe. Zonder versterking of kunstgrepen, een pracht prestatie!

Achter de zangeres speelde hij trouwens ook heel soepel en veelzijdig slag- ritme- en sologitaar. Analoog aan de boer die in het gedicht voortploegde kon je van de gitarist zeggen: ‘En de gitarist, hij soleerde voort!’

Met veel overgave zong Kim Hoorweg ‘La Mama’. In Nederland vooral bekend van Corrie Brokken en van Charles Aznavour. Ze droeg dit lied op aan haar moeder die, vertelde ze, haar zakelijk en organisatorisch begeleidt en ook daadwerkelijk als het hoofd van het gezin optreedt. Deze song bleek een waardevol en emotioneel moment tijdens het concert.

Breekbaar
Zo kregen we bij elk lied te horen welke impact of welk belang de song voor haar had. Dat maakte het concert heel persoonlijk en breekbaar, wat door het publiek zeer werd gewaardeerd. In de toegift speelde Goudsmit nog een hele mooie versie van zijn ballad ‘Ernesto’ opgedragen aan een Surinaamse agent in Amsterdam. Daarmee daalden we weer rustigjes en verbijsterd terug op aarde.

Kim Hoorweg (zang) en Anton Goudsmit (akoestische gitaar) op 4 mei 2019 in Le Brocope te Oldeberkoop.

Kim en Anton Tijdens de Rood Show op NPO radio 2

 

Atzko Kohashi, Tony Overwater, Angelo Verploegen – Virgo

Opnieuw een cd die met gevoel en intuïtie wordt volgespeeld, net zoals dat bij ‘Pluis’ van Mete Erker en Jeroen van Vliet met hun improvisaties het geval is. Echter op de hier beschreven cd heeft het trio zich vooral beperkt tot bestaande stukken en ‘slechts’ drie eigen composities. Er wordt geput uit werk van Wayne Shorter en Charlie Haden (elk 2 stukken), Duke Ellington, Steve Swallow en Pat Metheny (elk 1 compositie). Bassist Tony Overwater heeft er twee aangedragen en de pianiste Atzko Kohashi de laatste van de tien.

De beide Nederlandse heren zijn genoegzaam bekend. Verploegen van zijn werk bij ‘The Houdini’s’, zijn solo projecten, productiewerk en leraarschap op het Artez conservatorium in Arnhem. Overwater van zijn werk bij Yuri Honing, zijn absorptie van de Arabische muziek in zijn spel en ook al zijn tien jarig lidmaatschap van het Rembrandt Frerichs trio. Zijn met een Edison bekroonde cd ‘OP’ uit 2000 is nog steeds een lichtend voorbeeld van grootse muziek Atzko Kohashi resideerde eerst een jaar of zeven in New York, maar woont en werkt al meer dan tien jaar in Nederland. Hier heeft ze in die tijd diverse cd’s opgenomen. Onder andere met bassist Frans van der Hoeven en drummer Sebastiaan Kapteijn
  Ingetogen vinden van schoonheid in behoedzaam samenspel
Op deze cd ‘Virgo’ spelen ze met zijn drieën bezonken en intiem samen. Hier vind je geen extraverte onbekende vergezichten van loeiende nieuwlichters, maar het ingetogen vinden van schoonheid in behoedzaam samenspel. ‘A’s Blues’ is een mooi thema dat unisono door Atzko Kohashi en Tony Overwater wordt gespeeld. Het thema doet in de verte denken aan het ‘Concierto d’ Aranguez’ van Rodriguez en ‘All Blues’ van Miles. Angelo Verploegen op zijn flugelhorn breit daar op voort. De bas van Tony Overwater is voortdurend aanwezig, maar overheerst niet. Ook maakt hij van zijn solo een goed lopend verhaal. Hij eindigt met zijn laagste tonen op de bas en lanceert Kohashi dan met flageoletten. De samenwerking tussen bassist en pianiste is zo nauwkeurig, dat je Angelo Verploegen als teveel zou kunnen zien. Echter zijn bijdrage houdt de muziek levendig en helder. En vooral, hij is echt de ‘Dritte im Bunde!’ In andere stukken speelt hij wel volledig mee. Zoals bijvoorbeeld in Wayne Shorter’s ‘Beauty and the Beast’. Eerst denk je dat Atzko Kohashi het stuk solo speelt, maar dat is alleen de uitgebreide inleiding. Verploegen speelt op zijn bugel het thema en de improvisatie. begeleid door de akkoorden van piano en contrabas.
  Telkens andere pareltjes
‘First Song’ is een duo stuk met Kohashi en Overwater. Het thema wordt mooi uitgelicht en aangevuld met voorzichtig gespeelde improvisaties van beide. In ‘Peau Douce’ van Steve Swallow hoor je opeens iets van de feestelijk eigenwijze muziek van zijn geliefde Carla Bley terug. De drie hebben die karakteristiek van Swallow heerlijk in zijn muziek gelegd.
Telkens als je de cd terug hoort, ontdek je andere pareltjes in deze ‘Mooie Mensen Muziek’.

Atzko Kohashi, Tony Overwater, Angelo Verploegen – Virgo
Jazz in Motion

Presentatie 5 april 2019

Distributie: Challenge records

Atzko Kohashi – piano
Tony Overwater – Contrabas
Angelo Verploegen – Flugelhorn